ข้านี่แหละจอมเวทไร้เทียมทาน ตอนที่ 44
ข้านี่แหละจอมเวทไร้เทียมทาน ตอนที่ 44
เทือกเขาเป่ยเย่
ภายในป่า เกิดเสียงคำรามดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
หลินอวี่วิ่งอยู่ทางด้านหน้า ที่ด้านหลังมีแม็กซ์เวลล์ถือขวานวิ่งไล่มาอย่างดุดัน
ในระหว่างทาง หลินอวี่ก็ทยอยใช้ไอเท็มพิเศษที่เขาได้เตรียมเอาไว้
ม้วนเวทจองจำ ม้วนเวทลดความเร็ว ม้วนเวทมึนงง ขณะที่เขาใช้โพชั่นและม้วนเวทเพิ่มความเร็ว
แม้ที่ด้านหลังจะมีแม็กซ์เวลล์ไล่ตามมา กระนั้นสีหน้าของหลินอวี่ก็ยังคงสงบเยือกเย็น
ฟุ่บ!
หลังจากใช้เทเลพอต หลินอวี่ก็ปรากฏตัวขึ้นห่างออกไปหลายร้อยเมตร จากนั้นหลินอวี่ก็เล็งไม้เท้าใส่แม็กซ์เวลล์
กระสุนเวทจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งกระหน่ำใส่แม็กซ์เวลล์
ตู้ม ตู้ม ตู้ม!.....
-0
-0
-0
…...
เลข 0 ลอยแน่นขนัด
หลินอวี่ไม่ได้สนใจ
เขาเผยยิ้มอย่างผ่อนคลายราวกับกำลังออกมาวิ่งเล่นกับเพื่อน
"แม็กซ์เวลล์ เอาแบบนี้ดีมั้ย พวกเราแยกย้ายทางใครทางมันที่นี่ ส่วนฉันจะกลับบ้าน นายว่าไง?"
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินอวี่ แม็กซ์เวลล์ก็ตาแดงยิ่งกว่าเดิม
"เจ้าหนอนแมลงโสโครก! มอบชีวิตมา!"
เขาใช้เท้าถีบพื้นแล้วจึงพุ่งเข้าหาหลินอวี่
ขวานยักษ์ในมือกวาดฟันออก
บนตัวของหลินอวี่พลันปรากฏโล่ปริซึมกางแยกออก
ร่างกายของเขาลอยกระเด็นออกไปตามแรงกระแทก
หลินอวี่เมื่อเท้าแตะพื้นก็ถอยไปสองก้าว จากนั้นจึงเคาะไม้เท้าบนบ่าเบาๆ
"ดูสิ นายเองก็ทำอะไรฉันไม่ได้อยู่ดี ส่วนฉันก็ทำอะไรนายไม่ได้เหมือนกัน พวกเราต่างคนต่างไปไม่ดีกว่าเหรอ?"
เขาพยายามยั่วยุโทสะแม็กซ์เวลล์ครั้งแล้วครั้งเล่า
และต่อให้เขาไม่ได้ยั่วยุ แม็กซ์ก็คิดจะตามล่าเขาไปจนสุดหล้าฟ้าเขียวอยู่แล้ว
ได้ยินคำพูดของหลินอวี่ แม็กซ์เวลล์ก็ไม่คิดจะต่อปากต่อคำด้วย ร่างพุ่งตรงเข้าหาหลินอวี่อีกครั้ง
หลินอวี่หยิบโพชั่นกลิ่นเหม็นออกมาและขว้างใส่แม็กซ์เวลล์
สิ่งนี้ทำให้แม็กซ์เวลล์ยิ่งมีโทสะ
หลินอวี่เหลือบมองแม็กซ์เวลล์ที่กำลังไล่ตามมาอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นจึงหันกลับไปมองหุบเขาอันรกร้างที่อยู่ห่างออกไป
สายตาของหลินอวี่หรี่ลง
ในที่สุดก็มาถึงแล้ว
หลินอวี่หลอกล่อแม็กซ์เวลล์ที่ไล่ตามด้วยความเคียดแค้นเข้าไปในหุบเขาอันเงียบสงบนั้น
หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงส่วนลึกของหุบเขา
ที่ส่วนที่ลึกที่สุดนั้นมีถ้ำขนาดใหญ่อยู่
ภายในถ้ำมีร่องรอยของแสงสีแดงกระพริบวูบวาบ
หลินอวี่ยกยิ้มมุมปาก มองดูแม็กซ์เวลล์ที่กำลังตามเข้ามาแล้ว เขาก็เผยรอยยิ้มออกมา
"แม็กซ์เวลล์ ลองทายดูสิว่าที่นี่คือที่ไ...."
ก่อนที่หลินอวี่จะทันพูดจบ แม็กซ์เวลล์ก็จามขวานเข้ามา
หลินอวี่เดาะลิ้น จากนั้นจึงหายตัวไป
"ไม่คิดจะฟังที่คนอื่นพูดเลยรึไง?"
วินาทีถัดมา ร่างกายของเขาก็ปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าถ้ำ
เขาเผยยิ้มให้แม็กซ์เวลล์
"นี่เป็นของขวัญเซอร์ไพรส์ที่ฉันจัดเตรียมไว้เพื่อนายโดยเฉพาะเลยนะ"
วินาทีถัดมา เขาก็หยิบผนึกสีแดงออกมาและโยนเข้าไปในถ้ำ
ตู้ม!!!
หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ทั่วทั้งถ้ำก็เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้อง เปลวเพลิงพลันพวยพุ่งออกมาจากด้านใน
"โฮก!!"
วินาทีถัดมา เสียงคำรามที่คล้ายกับเสียงของมังกรก็ดังขึ้น
ตึง ตึง ตึง!!
เสียงฝีเท้าหนักๆของเบเฮมอธดังใกล้เข้ามาจากทางส่วนลึกของถ้ำ
ไม่ช้า สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ก็พุ่งออกมา
มันเป็นสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวที่มีความสูงมากกว่าสี่เมตรและยาวกว่าสิบเมตร
มังกรดิน สิ่งมีชีวิตสายเลือดมังกร!
แม้ว่ามันจะเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดของมังกรอยู่เพียงส่วนหนึ่ง แต่สิ่งมีชีวิตที่เกี่ยวพันกับมังกรย่อมมีพลังอันแข็งแกร่ง!
มันคือมังกรดิน หนึ่งในผู้ปกครองแห่งเทือกเขาเป่ยเย่
ไม่ว่ามนุษย์หนูหรือว่ามนุษย์ก็ไม่กล้าไปตอแยมัน!
ผนึกระเบิดอัคคีได้ปลุกมันให้ตื่นขึ้นมา สายตาของมันมองเห็นแม็กซ์เวลล์และหลินอวี่ ดังนั้นจึงโกรธเกรี้ยวขึ้นมา
แม็กซ์เวลล์หน้าแปรเปลี่ยน
หุบเขาของมังกรดิน?!
บัดซบ! ข้ามาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อใดกัน?!
จากนั้นเขาจึงหัวเราะ
"มนุษย์ เจ้าคิดจะใช้มังกรดินจัดการกับข้างั้นรึ? เจ้าคิดหรือว่ามันจะเชื่อฟังเจ้า?"
แม็กซ์เวลล์ไม่กังวล แม้ว่ามังกรดินจะแข็งแกร่ง แต่เขาเองก็ไม่อ่อนแอเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น มังกรดินยังมีประสาทสัมผัสเร็วต่อกลิ่นอายอันตราย ดังนั้นมันคงไม่เข้าโจมตีเขาง่ายๆ
อีกทั้งหลินอวี่เองก็เป็นผู้บุกรุกเช่นกัน
นักเวทชาวมนุษย์ พลังป้องกันย่อมเทียบกับเขาไม่ได้แน่
เมื่อสถานการณ์วุ่นวายเช่นนี้ เขาก็ยิ่งมีโอกาสสังหารหลินอวี่มากขึ้น
อย่างไรก็ตาม บนใบหน้าของหลินอวี่กลับปรากฏรอยยิ้มที่ดูลี้ลับ
"ทำไมจะไม่ล่ะ?"
ภายใต้สายตาที่ตื่นตัวและหวาดระแวงของแม็กซ์เวลล์ หลินอวี่ก็หยิบม้วนเวทออกมาม้วนหนึ่ง
-----------------------------------------------
ปลุกอสูรคลุ้มคลั่ง ( B+ )
เมื่อใช้งานกับมอนสเตอร์ป่า จะสามารถกระตุ้นความโกรธของมอนสเตอร์จนถึงขีดสุดและมุ่งโจมตีไปที่เป้าหมายที่กำหนด
ระดับไอเท็ม: เลเวล 10
-----------------------------------------------
หลินอวี่ฉีกม้วนเวทด้วยรอยยิ้ม
เดิมทีมังกรดินกำลังจะโจมตีหลินอวี่ก่อน ถึงอย่างไรนักเวทเผ่าพันธุ์มนุษย์ผู้นี้ก็เป็นผู้ที่จุดระเบิดและขัดขวางการนอนหลับของมัน
แต่ตอนนี้ ด้วยเหตุผลใดก็ไม่ทราบ ยิ่งได้มองดูมนุษย์หนูที่อยู่ห่างออกไป ในใจมันก็ยิ่งไม่สบอารมณ์
สารเลว ทำไมเจ้าถึงต้องเป็นมนุษย์หนูด้วย?
แล้วทำไมถึงตัวสูงแบบนั้น?
แล้วจะใส่เกราะสีแดงทำบ้าอะไร?!
นี่สามามารถอธิบายได้ในหนึ่งประโยค
นั่นคือ เมื่อบิดาเห็นเจ้าเป็นที่ขัดตา เจ้าก็ต้องตายให้กับบิดา!
"โฮก!!"
วินาทีถัดมา มังกรดินที่ดวงตาแดงฉานก็พุ่งเข้าหาแม็กซ์เวลล์ที่กำลังสับสนมึนงง
แม็กซ์เวลล์ "ไอ้มนุษย์สารเลว! ข้าจะฆ่าเจ้า!"
แม็กซ์เวลล์ได้แต่คำรามเพื่อระบายความอัดอั้น
ทันทีที่เขาเห็นหลินอวี่หยิบม้วนเวทออกมา ในใจของเขาก็เกิดลางสังหรณ์อันอัปมงคลขึ้น
"ทำไมกัน?? ทำไมเจ้าถึงได้มีสมบัติมากมายถึงเพียงนี้?!"
นี่ก็คือสิ่งที่ติดค้างในใจเขามาตลอด
สมัยนี้พวกมนุษย์มันร่ำรวยกันถึงใช้ของได้อย่างทิ้งขว้างแบบนี้แล้วเหรอ?!
ทำไม!!