ข้านี่แหละจอมเวทไร้เทียมทาน ตอนที่ 48
ข้านี่แหละจอมเวทไร้เทียมทาน ตอนที่ 48
ภายในหุบเขามังกรดิน
หลินตงหยวน ไหลหมิง และคนอื่นๆที่เพิ่งเข้ามาจ้องมองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
บนพื้นดินเต็มไปด้วยหลุมบ่อและรอยแตกร้าว มีแอ่งลาวากระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกหนแห่ง เช่นเดียวกับซากศพขนาดใหญ่ของมังกรดิน ที่ด้านข้างกันนั้นมีร่างที่เหลือแต่กระดูกของมนุษย์หนูตัวใหญ่นอนแน่นิ่งอยู่
มีเหตุการณ์ใหญ่เกิดขึ้นที่นี่!
หลินตงหยวนและคนอื่นๆต่างตกตะลึง
"ไปตรวจสอบดู!"
หลินตงหยวนและพวกรีบวิ่งเข้าไป
"นี่ร่างของมังกรดิน มีบาดแผลฉกรรจ์ที่ศีรษะ ศีรษะของมันคล้ายถูกอาวุธที่คมกริบผ่าแยก"
"เป็นขวานศึกกระหายเลือดของจอมเชือด"
"แล้วขวานศึกนั่นอยู่ไหนแล้ว? ถูกเอาไปแล้ว?"
ทุกคนพยายามมองหาขวานศึกกระหายเลือด แต่ก็ไม่พบเห็นแม้แต่ร่องรอย
จากนั้นทั้งหมดจึงหันมามองดูซากโครงกระดูกที่อยู่บนพื้น
สีหน้าของพวกเขาพลันเปลี่ยนเป็นซับซ้อน
"นะ...นี่คือ....แม็กซ์เวลล์?"
"ที่ร่างกายของเขากลายเป็นแบบนี้ได้ คงต้องใช้แก่นโลหิตไปจนหมด"
"แม็กซ์เวลล์สู้จนเกือบตาย หรืออาจกระทั่งตาย อีกฝ่ายจะต้องแข็งแกร่งถึงขนาดไหนกัน?"
"เดี๋ยว.....มีกระดาษอยู่ตรงนั้น"
จากนั้นพวกเขาก็พบว่ามีกระดาษตกอยู่ด้านข้างศพของแม็กซ์เวลล์
เป็นกระดาษที่หลินอวี่โยนไปคลุมหน้าแม็กซ์เวลล์ก่อนหน้านี้ แต่มันก็ถูกลมพัดจนปลิวตกลงมา
หลินตงหยวนเดินเข้าไปหยิบกระดาษขึ้นมา
หลังจากเห็นข้อความบนกระดาษ ลมหายใจของหลินตงหยวนก็ชะงักค้าง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง
เมื่อเห็นสีหน้าที่ตกตะลึงของหลินตงหยวน คนอื่นๆก็เผยสีหน้าสงสัย
เหยาหยางชิวเอ่ยถามขึ้น
"ท่านผบ. มีอะไรเหรอครับ?"
หลินตงหยวนสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบใจลง จากนั้นจึงยื่นกระดาษให้
"ดูเอาเอง"
เหยาหยางชิวรับกระดาษไปดูด้วยความสงสัย หลังจากได้เห็นข้อความแล้ว มือของเขาก็สั่นอย่างไม่อาจควบคุม
"นี่.........."
บนกระดาษเขียนเอาไว้ว่า
'สรรเสริญลอร์ดอีเทอร์นอลส์ ตุลาการลำดับที่สิบเจ็ด'
ลอร์ดอีเทอร์นอลส์?!
ตุลาการ???
งั้นนี่ก็คือ การพิพากษา?
พิพากษาป้อมปราการจอมเชือด พิพากษาจอมเชือดแม็กซ์เวลล์!?
เหยาหยางชิวรู้สึกเหมือนกับเขาเพิ่งได้เข้ามาพัวพันกับกลุ่มองค์กรอันลึกลับ
"รองผบ.เหยา มีอะไรเหรอครับ?"
เมื่อเห็นว่าเยาหยางชิวนิ่งค้างไปอีกคน เหล่าผู้บัญชาการและไหลหมิงก็เกิดความสงสัยอย่างมาก
เหยาหยางชิวหันมามองพวกเขา จากนั้นจึงยื่นกระดาษให้
"ลอร์ดอีเทอร์นอลส์?! นั่นคือใครกัน? เป็นเทพองค์ไหน?"
"ตุลาการลำดับที่สิบเจ็ด.....หรือจะเป็นท่านจอมเวทผู้นั้น??"
หลังจากได้อ่านข้อความ พวกเขาก็รู้สึกชาหนึบไปทั้งร่าง พวกเขาตกตะลึงอย่างไม่อาจบ่งบอกบรรยาย
ไหลหมิงมองดูข้อความบนกระดาษ สายตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
"จอมเวททรงพลังที่ทำลายป้อมปราการจอมเชือดและสังหารจอมเชือดโดยลำพัง ก็คือตุลาการลำดับที่สิบเจ็ด??"
"แม้แต่ลำดับที่สิบเจ็ดยังแข็งแกร่งถึงขนาดนี้ แล้วตุลาการที่อยู่ในลำดับก่อนๆล่ะ??"
ไหลหมิงพูดสิ่งที่ทุกคนคิดออกมา
แม้แต่ลำดับที่สิบเจ็ดยังทรงพลังขนาดนี้
แล้วหากเป็นสิบลำดับแรกล่ะ?
แล้วห้าลำดับแรกล่ะ?
แล้วลำดับแรกล่ะ?
นั่นจะแข็งแกร่งเหนือจินตนาการขนาดไหน??
"แล้วก็......ลอร์ดอีเทอร์นอลส์ นั่นใครกัน?"
หลินตงหยวนสูดหายใจเข้าปอด สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
"เทพเจ้าของพวกเราไม่มีผู้ที่มีนามนี้"
"หรือว่าจะเป็นเทพมาร??"
เหยาหยางชิวแทบจะหยุดหายใจ
ภายในจักรวาลและห้วงมิติจำนวนนับไม่ถ้วน ที่นั่นมีเทพและมารอยู่มากมาย ยังไม่ต้องพูดถึงเทพมารที่อยู่ในแดนดารา
มีมนุษย์ไม่น้อยที่เคารพบูชาเทพนอกรีตและเทพมารเหล่านั้น
"สาวกของลัทธินอกรีต ทำไมถึงได้ยื่นมือช่วยพกวเรา?"
ทุกคนต่างไม่ก็ไม่อาจคลายความสงสัยในข้อนี้
หลินหยวนตงถอนหายใจก่อนจะพูดขึ้นว่า
"ฉันจะกลับไปรายงานเรื่องนี้ต่อท่านนายพล"
ทุกคนพยักหน้า
"เก็บกวาดที่นี่ จากนั้นพวกเราจะไปที่ยอดเขาโลหิต"
"ครับ!"
..............................
บนยอดเขาโลหิตอันเป็นที่ตั้งของป้อมปราการโลหิต
เงาร่างที่ดูเตี้ยเล็กร่างหนึ่งพลันค่อยๆโผล่ออกมา เป็นคอลลินนั่นเอง
เขาเหลือบมองซากปรักหักพังที่เงียบสงัด จากนั้นจึงเบนสายตาไปมองดูร่างอันไร้วิญญาณของกาวินที่อยู่บนพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว
"ต้องเป็นฝีมือของนายท่านไม่ผิดแน่! แม้แต่รองผู้นำป้อมยังตายอนาถ! นายท่านแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!"
แววตาของคอลลินฉายแววเทิดทูนบูชา
บัดนี้เขาได้อุทิศดวงวิญญาณแก่หลินอวี่ไปแล้ว และนั่นจะแก้ไขไม่ได้อีกตลอดกาล
ดังนั้นยิ่งหลินอวี่แข็งแกร่งมากเท่าไร นั่นก็จะยิ่งเป็นผลดีต่อเขา
คอลลินยิ้มก่อนจะกลอกตา
"ต้องมีไอเท็มหลงเหลือจากพวกคนที่ตายไปแน่ ของพวกนั้นปล่อยให้ไร้เจ้าของแบบนั้นก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร ไม่สู้มาเป็นสมบัติของข้าดีกว่า ข้าจะรวยแล้ว~"
สามารถเข้ามาประจำการที่ป้อมปราการจอมเชือดได้ อย่างน้อยก็ต้องอยู่ในคลาสหนึ่ง อีกทั้งในกองทัพยังมีคลาสสองอยู่ไม่น้อย ดังนั้นไอเท็มที่ดรอปออกมาต้องมีมูลค่าไม่น้อยแน่!
คอลลินฉีกยิ้มดีใจก่อนจะเริ่มปฏิบัติการเก็บกู้ขุมทรัพย์
เพียงสิ่งของที่เขาได้มากจากบนพื้นก็ทำให้เขาตื่นเต้นจนแทบบ้าแล้ว ในใจยิ่งมายิ่งกล่าวสรรเสริญต่อนายท่านผู้ยิ่งใหญ่
ตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงดังขึ้นจากที่ห่างออกไป
เขาหันมองตามไปและเห็นว่ามีกองทัพกำลังเคลื่อนทัพใกล้เข้ามา
คอลลินหน้าเปลี่ยนสี
"กองทัพรุ่งอรุณ? ต้องรีบไปแล้ว!"
เหลือบมองซากปรักหักพังอันกว้างใหญ่ที่ยังไม่ได้สำรวจ ดวงตาของเขาก็ฉายแววโลภ จากนั้นจึงค่อยสงบใจลง
มีชีวิตรอดจึงจะสำคัญที่สุด!
ร่างกายของเขาค่อยๆจางหายไปในอากาศ.....