กลิ่นอายของปีใหม่

"นายเป็นผู้ฝึกฝนพลังลึกลับหรือเปล่า?" เหลียงหย่งจวินถามด้วยความตกตะลึง

จ้าวซินอวี่ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน "พี่เหลียง พลังลึกลับคืออะไร?"

"ก็พลังฝึกตนไง" เหลียงหย่งจวินกับหลิวเฟยต่างก็ตกใจ พวกเขาเห็นได้จากแววตาของจ้าวซินอวี่ว่าเขาไม่ได้แกล้งทำเป็นไม่รู้จริง ๆ

"ผมไม่รู้ นี่เป็นแค่ศิลปะป้องกันตัวที่ปู่สอนให้เท่านั้น" จ้าวซินอวี่ไม่กล้าพูดถึง "ห้าสัตว์เทพเจ้า" หรือ "ไร้เงาไร้รอย"

คำพูดของเขาฟังดูไม่มีอะไร แต่กลับเป็นการดูถูกอย่างร้ายกาจ เพราะคนที่ไม่รู้จักแม้แต่การฝึกตนกลับสามารถจัดการเหล่าผู้ฝึกตนได้ภายในกระบวนท่าเดียว ทำให้เหลียงหย่งจวินและหลิวเฟยรู้สึกเจ็บใจอย่างมาก

"กลับเถอะ" ตู้กังกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ถ้ามีโอกาส มาประลองกันอีกนะ" พวกเขาแพ้อย่างไม่เต็มใจ เพราะงั้นจึงอยากแก้มือ

"พี่ ทำไมพี่ไม่บอกว่าจ้าวซินอวี่เป็นยอดยุทธ์กัน ท่วงท่าของเขาเท่มากเลย! ผู้ชายแบบนี้แหละที่ฉันชอบ!" ตู้ม่งเหยาเอ่ยพร้อมดวงตาเป็นประกาย แต่กลับได้รับเพียงแค่การกลอกตาจากตู้ม่งหนาน

"ไปกันเถอะ มีคนมาแล้ว เรากลับกันก่อน" ตู้กังกล่าวเมื่อเห็นหานเถียนเลี่ยงนำชาวบ้านบางคนมาที่นี่

"นี่พวกจินเหินกับจินอวี่จับมาอีกแล้วเหรอ?" หานเถียนเลี่ยงมองหมูป่าขนาดกว่า 100 กิโลกรัมสองตัวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ก่อนจะหันไปมองจินเหินกับจินอวี่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยรอยยิ้ม

จ้าวซินอวี่ยิ้มแหะ ๆ "พวกมันเอามาเป็นของขวัญปีใหม่ให้เราไง"

"หมูป่านี่ของดีเลยนะ ตอนฉันเด็ก ๆ ได้กินแค่ไม่กี่ครั้ง รสชาติมันดีกว่าหมูเลี้ยงเยอะเลย ได้ยินว่าฟันหมูป่าก็ขายได้ตั้งหลายหยวนต่อตัว" ชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบกว่าปีกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

จ้าวซินอวี่หัวเราะ "ลุงหยงผิง งั้นฟันหมูป่าสองตัวนี้ให้เป็นของลุงเลย"

"ดีเลย ว่าแต่นายมีหมูป่าตั้งเยอะ จะขายบางส่วนไหม? ขายให้ฉันสักสองสามกิโล เอาไปให้ลูก ๆ ได้ลิ้มรสบ้าง"

"คิดง่ายไปหน่อยแล้วล่ะ พวกจินเหิน จินอวี่ แล้วก็เฮยเฟิงกินมื้อเดียวก็เกือบหมดตัวแล้ว ไหนจะคนในบ้านอีก จะเหลืออะไร" หานเถียนเลี่ยงชี้ไปที่จินเหินกับพวก

"งั้นก็ช่างเถอะ แค่ได้ฟันหมูป่ากลับไปก็ดีใจแล้ว"

"ลุงหยงผิง อย่าไปเชื่อลุงหานเลย หมูป่าพวกนี้พวกมันหามาได้เรื่อย ๆ เดี๋ยวลุงเอาไปสักสองสามกิโล ส่วนตีนหมูก็เอากลับไปได้เลย ว่าแต่ตรงนี้ต้องตั้งเตาเพิ่มแล้ว เตาในบ้านเล็กไป"

คนยิ่งเยอะกำลังก็ยิ่งมาก ใช้เวลาแค่ชั่วโมงกว่า ๆ ทุกอย่างก็เตรียมพร้อมเรียบร้อย จ้าวซินอวี่ลงมือโยนเนื้อหมูติดกระดูกชิ้นโตลงไปต้มทันที

ผ่านไปอีกชั่วโมงกว่า ๆ ตู้ม่งหนาน ตู้ม่งเหยา และกลุ่มวัยรุ่นก็เดินมาทางด้านหลัง เมื่อได้กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นในอากาศ พวกเขาพากันกลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่อยู่

"พี่ซินอวี่ เนื้อตุ๋นสุกรึยัง? ฉันหิวจะไม่ไหวแล้ว"

จ้าวซินอวี่มองตู้ม่งเหยา "ใกล้แล้วล่ะ อีกครึ่งชั่วโมงได้ เธอไปบอกพี่เฉียนให้หุงข้าวไว้เลย พอทางนั้นเสร็จ ทางนี้ก็น่าจะพอดี"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา จ้าวซินอวี่เปิดฝาหม้อขนาดใหญ่ ตักแบ่งให้จินเหิน จินอวี่และเฮยเฟิงสามตัวก่อนเป็นสามกะละมังใหญ่ จากนั้นจึงตักส่วนที่เหลือออกมา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังได้ถึงห้ากะละมัง

พอนึกขึ้นได้ว่าในบ้านมีทั้งหมดสี่โต๊ะ เขาก็ตักอีกหนึ่งกะละมังให้พวกจินเหิน แล้วจึงเรียกให้หานลี่พาคนมายกหมูตุ๋นติดกระดูกกลับไป

พอหมูตุ๋นถูกยกเข้าไปในห้องอาหาร กลิ่นหอมของมันก็กลบกลิ่นอาหารอื่นไปจนหมด ผู้คนในห้องอาหารเมื่อได้กลิ่นแล้วต่างก็กลืนน้ำลายกันเป็นแถว

นอกจากคนตระกูลตู้แล้ว คนที่เหลือในห้องอาหารล้วนเป็นชาวบ้าน ซึ่งไม่มีพิธีรีตองอะไรมาก พอหมูตุ๋นติดกระดูกถูกวางบนโต๊ะ พวกเขาก็ลงมือกันทันที แต่ละคนคว้าหมูชิ้นโตเข้าปาก กินไปน้ำมันไหลเยิ้มไป ช่วงเวลานี้เองที่คำพูดที่ว่า "กินเนื้อเป็นชิ้นใหญ่ ดื่มเหล้าเป็นอึกใหญ่" ถูกแสดงออกมาอย่างสมบูรณ์แบบในห้องอาหาร

เดิมทีคนตระกูลตู้ยังเกรงใจอยู่บ้าง แต่พอเห็นชาวบ้านกินกันอย่างเอร็ดอร่อย แต่ละคนก็พับแขนเสื้อขึ้นแล้วคว้ากระดูกชิ้นใหญ่ขึ้นมากิน...

ไม่ถึงยี่สิบนาที หมูตุ๋นติดกระดูกสี่กะละมังก็ถูกกินเกลี้ยง ตู้ม่งเหยาลิ้มเลียนิ้วตัวเองก่อนจะมองไปที่จ้าวซินอวี่ "พี่ซินอวี่ ยังมีอีกไหม? ฉันยังอยากกินอยู่เลย นี่เป็นมื้อที่อร่อยที่สุดในชีวิตฉันเลยนะ"

หานลี่ถอนหายใจยาว "ตุ๋นมาทั้งหมดแปดกะละมัง ฝั่งเราสี่กะละมัง พวกจินเหิน จินอวี่ เฮยเฟิงอีกสี่กะละมัง ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องไปแย่งกับพวกมันสักชิ้น"

ยังไม่ทันให้ใครตั้งตัว หานลี่ หานจวินและพวกก็พุ่งออกจากห้องอาหาร ทิ้งให้คนตระกูลตู้มองตามด้วยความตกตะลึง

ต้องรู้ไว้ว่า จินอวี่ จินเหินและเฮยเฟิงล้วนเป็นสัตว์ ตัวพวกมันก็สกปรก แต่คนพวกนี้ยังจะไปแย่งอาหารจากพวกมันอีก สำหรับคนตระกูลตู้แล้ว เรื่องนี้รับไม่ได้เลยจริง ๆ

เมื่อเห็นสีหน้าของคนในครอบครัว ตู้ม่งหนานยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า "ทุกคนไม่รู้น่ะสิว่าจินเหิน จินอวี่ แล้วก็เฮยเฟิงกินอาหารเหมือนพวกเราเลย ของที่ตกพื้นพวกมันไม่แตะ พวกมันกินอาหารปรุงสุกเป็นส่วนใหญ่ แถมบ่อยครั้งยังมาแย่งอาหารกับพวกเรา ใครแย่งได้ก็เป็นของคนนั้น"

คำพูดนี้ทำให้คนตระกูลตู้ยิ่งตกใจ พวกเขาไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน ถ้าเป็นอย่างที่พูด เจ้าสามตัวข้างกายจ้าวซินอวี่นี่ก็แทบไม่ต่างจากมนุษย์แล้ว

ระหว่างที่พวกเขากำลังตกตะลึง หานลี่ หานจวิน และพรรคพวกก็เดินคอตกกลับเข้ามา หานลี่ยังคงบ่นพึมพำไม่หยุด ดูก็รู้ว่าพวกเขาแย่งไม่ทัน

แต่พอจางเผิงซินกับเหอยวี่จู้เดินตามเข้ามาทีหลัง ทุกคนก็เห็นว่ามีหมูตุ๋นติดกระดูกชิ้นร้อน ๆ อยู่ในมือของพวกเขาคนละชิ้น

จ้าวซินอวี่หัวเราะลั่น "พวกนายแย่งเด็กสองคนยังไม่ได้เลย น่าอายจริง ๆ"

"ไม่ใช่แย่งเด็กไม่ได้หรอก เราแย่งพวกจินเหิน จินอวี่ และเฮยเฟิงไม่ไหวต่างหาก พวกมันตั้งใจเหลือหมูติดกระดูกชิ้นใหญ่สองชิ้นไว้ให้เสี่ยวเผิงกับยวี่จู้" หานลี่บ่นอย่างหมดคำพูด คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในห้องอาหารพากันหัวเราะเสียงดัง

แม้ทุกคนจะไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่คนตระกูลตู้กลับรู้สึกตกตะลึง พวกเขาเข้าใจได้จากคำพูดของหานลี่ว่า คนเหล่านี้ปฏิบัติต่อจินเหิน จินอวี่และเฮยเฟิงไม่ต่างจากสมาชิกในครอบครัว ขณะที่เจ้าสามตัวนั้นเองก็ปกป้องจางเผิงซินกับเหอยวี่จู้เป็นพิเศษ

"พี่ซินอวี่ ฉันจะได้กินหมูตุ๋นแบบนี้อีกเมื่อไหร่?"

"แค่เธอมาบ่อย ๆ ก็พอ" ตู้ม่งหนานพูดพร้อมรอยยิ้ม

ตู้ชื่อชางหัวเราะ "ม่งม่ง ฉันรู้แล้วว่าทำไมเธอถึงชอบมาที่นี่ ก็เพราะเรื่องกินล้วน ๆ ฉันเองก็งานยุ่งเหมือนกัน ถ้าไม่ติดว่ายุ่งนะ ฉันก็คงมาอยู่ที่นี่ทุกวัน"

คำพูดนี้ทำให้ตู้กังฉุกคิดบางอย่าง "ซินอวี่ คืนนี้พวกเราจะพักที่นี่ ที่นี่มีห้องเหลือไหม?"

"มีครับ มีห้องเยอะเลย"

ตู้ม่งหนานหัวเราะ "จ้าวซินอวี่ ห้องฉันเตรียมไว้ให้รึยัง?"

"เตรียมไว้แล้ว เธอเลือกเองเลยว่าชอบห้องไหน เดี๋ยวฉันเก็บไว้ให้"

"งั้นก็เอาห้องข้าง ๆ นายแล้วกัน ห้องนั้นดี"

ตู้หย่งชางชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบาง ๆ พ่อของเขาหมายตาจ้าวซินอวี่มานานแล้ว พยายามยุให้ตู้ม่งหนานคว้าตัวเขาไว้ แถมเขายังดูออกว่าลูกสาวก็มีใจให้ด้วย พอได้เจอจ้าวซินอวี่ด้วยตัวเองในครั้งนี้ ดูจากกิริยาท่าทางของอีกฝ่าย ปมในใจของเขาก็ค่อย ๆ คลายลง

"ไปสิ พาฉันไปดูหน่อย"

ขณะที่ตู้ม่งหนานกับจ้าวซินอวี่พาคนตระกูลตู้ไปเลือกห้อง หานลี่กับพรรคพวกก็ออกไปจุดกองไฟใหญ่ ไม่นานหลังจากกองไฟลุกโชติช่วง ชาวบ้านก็เริ่มทยอยกันเข้ามาเป็นกลุ่มเล็ก ๆ หานลี่พาคนกลับไปเอาบุหรี่ เมล็ดแตงโมและผลไม้ต่าง ๆ มาวางไว้ให้ทุกคนหยิบได้ตามสะดวก

หลังเลือกห้องเสร็จ ทุกคนก็มานั่งพักในห้องรับแขกสักพัก จ้าวซินอวี่มองดูเวลาแล้วลุกขึ้น "ปู่ตู้ ไปกันเถอะ ที่บ้านผมมีธรรมเนียมว่าถ้าเดินวนรอบกองไฟ ปีหน้าจะโชคดี"

ตู้กังพยักหน้า "ที่บ้านเธอมีธรรมเนียมแบบนี้ด้วยเหรอ ที่นี่ไม่มีเลยนะ งั้นไปกันเถอะ ถือว่าเอาตามธรรมเนียมของพวกเธอ ช่วยกันไล่โชคร้ายของปีนี้ออกไป แล้วรับโชคดีของปีหน้าเข้ามา"

จ้าวซินอวี่เดินออกไปด้านนอก แล้วมองไปทางห้องครัว เขาพบว่าเจิ้งหมินกับคนอื่น ๆ ไม่รู้ว่าออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่

กลุ่มของพวกเขาเดินไปยังลานกว้าง ตรงถนนกลางลานมีแคมป์ไฟสูงกว่าหกเมตร ลุกโชติช่วงเปล่งประกาย ไม่เพียงแต่ชาวบ้านเท่านั้น แม้แต่คนจากในเมืองที่อยู่ใกล้ ๆ ก็พากันมามุงดู

เมื่อชาวบ้านเห็นจ้าวซินอวี่เดินมา พวกเขาก็หลีกทางให้อัตโนมัติ จ้าวซินอวี่หัวเราะพลางอธิบายธรรมเนียมของบ้านเกิดให้ทุกคนฟัง ก่อนจะกำชับว่า "จำไว้นะ ตอนเดินห้ามพูดเด็ดขาด"

ทันใดนั้น ลานกว้างที่มีคนอยู่เจ็ดแปดร้อยคนก็เงียบกริบ จ้าวซินอวี่พนมมือไว้ที่อกแล้วก้าวออกไปเป็นคนแรก คนตระกูลตู้ก็ทำตามแล้วเริ่มเดินวนรอบกองไฟไปด้วย ขณะที่หลาย ๆ คนก็เดินตามหลังพลางตั้งจิตอธิษฐาน

พวกเขาเดินวนตามเข็มนาฬิกาสามรอบ ทวนเข็มนาฬิกาอีกสามรอบ ก่อนที่เสียงโห่ร้องจะดังขึ้นในกลุ่มฝูงชน

หลังเสียงโห่ร้อง ทุกคนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา สิบนาทีกว่าต่อมา พวกเขาก็เริ่มลุกขึ้นนับถอยหลัง "สิบ...เก้า...แปด...เจ็ด..."

พอถึงตัวเลขสุดท้าย ก็มีเสียงดังตูมจากด้านหลังลานกว้าง ก่อนที่ดอกไม้ไฟหลากสีสันจะระเบิดขึ้นบนท้องฟ้า

เสียงร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้นดังไปทั่วท้องฟ้า ลานกว้างกลายเป็นมหาสมุทรแห่งความสุขในทันที บนใบหน้าของชาวบ้านซีฮั่นหลิ่งเต็มไปด้วยความหวังถึงอนาคต และด้วยบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความสุขนี้ ก็ทำให้ผู้คนที่มาจากในเมืองเผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน

ตู้กังที่ถอยกลับมาด้านหลังลานกว้าง มองดอกไม้ไฟที่ระเบิดบนท้องฟ้า พลางฟังเสียงโห่ร้องไกล ๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกประทับใจ "นี่แหละถึงจะเรียกว่าปีใหม่ที่แท้จริง ถ้ามีกิจกรรมฉลองเทศกาลโคมไฟอีก ก็คงจะทำให้ปีใหม่ปีนี้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น"

"พ่อ ทุกปีตามถนนในเมืองหรือแม้แต่บริษัทต่าง ๆ ก็จัดงานเทศกาลโคมไฟกันทั้งนั้น" ตู้หย่งชางกล่าวเบา ๆ

ตู้กังส่ายหัว "เทศกาลโคมไฟที่แท้จริงจัดกันในหมู่ชาวบ้าน กิจกรรมในเมืองมันไม่คึกคักเท่ากับของชาวบ้านหรอก แค่มีผลไม้สักหน่อย ลูกอมสักกำมือ พวกเขาก็พร้อมฉลองด้วยความสุขเต็มเปี่ยมแล้ว แต่คนในเมืองน่ะสนใจแค่งบประมาณที่จัดสรรมาให้พวกเขาในแต่ละวันเท่านั้น พวกเขาไม่รู้หรอกว่าปีใหม่ที่แท้จริงคืออะไร ฉันคิดถึงช่วงที่อยู่บ้านเก่าจัง แค่มีพุทรากำมือหนึ่ง ถั่วลิสงกำมือหนึ่ง ก็ฉลองปีใหม่กันอย่างมีความสุขได้แล้ว"

ทันใดนั้น ทุกคนในลานกว้างต่างตกอยู่ในความเงียบ อย่างที่ตู้กังพูด ในอดีต ไม่ว่าใครจะยุ่งแค่ไหน ลูกหลานที่จากบ้านไปก็จะกลับมาร่วมฉลองปีใหม่กับครอบครัวเสมอ แต่ในยุคที่เทคโนโลยีพัฒนาไปไกลเช่นทุกวันนี้ หลายคนเลือกจะอยู่ต่างแดนเพื่อหาเลี้ยงครอบครัว ทำให้บรรยากาศของปีใหม่ที่แท้จริงเลือนหายไป