ระบบคะแนนสะสม

ทะเลแถบเกาะหยูวาน

เพื่อพิสูจน์สมมุติฐานของตนเอง เย่หยวนจึงไม่สนใจความเหนื่อยล้าของร่างกาย เขาดำน้ำลงไปในทะเลอีกครั้ง

เพียงแค่ลงไปใต้น้ำก็พบปลาจาระเม็ดทองอยู่กลุ่มหนึ่ง ดูแล้วประมาณยี่สิบตัวได้ ปลาจาระเม็ดทองมีราคาประมาณ 10-20 หยวนต่อกิโลกรัม เป็นปลาที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจและสามารถเพาะเลี้ยงได้ในพื้นที่แถบชายฝั่งของหลายมณฑล แม้หน้าตาของปลาชนิดนี้จะคล้ายกับปลาจาระเม็ดเงิน แต่จริง ๆ แล้วพวกมันเป็นคนละสายพันธุ์ ปลาจาระเม็ดทองมีครีบและแผ่นหลังสีเหลืองทอง ในขณะที่ปลาจาระเม็ดเงินมีสีขาวเงาและราคาสูงกว่าเพราะจำนวนที่น้อยกว่า

“ลองใช้พวกแกมาทดสอบดูก็แล้วกัน” เย่หยวนคิดในใจ ร่างของเขาเคลื่อนเข้าไปใกล้ฝูงปลาจาระเม็ดทองอย่างรวดเร็ว และทันใดนั้น ปลาจาระเม็ดทองสิบกว่าตัวก็หายไปในพริบตา

แต่สิ่งที่ตามมาทำให้เย่หยวนถึงกับชะงักไปกลางทะเล เสียงกลไกเย็นเยียบดังขึ้นข้างหู “พบวัตถุที่สามารถแลกเปลี่ยนเป็นคะแนนสะสม ต้องการแลกเปลี่ยนหรือไม่?”

“อะไรเนี่ย?” เย่หยวนยังตั้งสติไม่ทัน

เสียงกลไกนั้นดังซ้ำอีกครั้ง “พบวัตถุที่สามารถแลกเปลี่ยนเป็นคะแนนสะสม ต้องการแลกเปลี่ยนหรือไม่?”

เขาสังเกตเห็นปุ่ม “ใช่” และ “ไม่ใช่” ปรากฏขึ้นในอากาศ เย่หยวนจึงลองกด “ใช่”

“ยินดีด้วย คุณพบปลาจาระเม็ดทอง 1 ตัว ได้รับ 1 คะแนนสะสม!”

“ยินดีด้วย คุณพบปลาจาระเม็ดทอง 1 ตัว ได้รับ 2 คะแนนสะสม!”

“ยินดีด้วย คุณพบปลาจาระเม็ดทอง 1 ตัว ได้รับ 1 คะแนนสะสม!”

“ยินดีด้วย คุณพบปลาจาระเม็ดทอง 1 ตัว ได้รับ 2 คะแนนสะสม!”

เสียงแจ้งเตือนดังติด ๆ กัน หลังจากนั้นทุกอย่างรอบตัวก็กลับคืนสู่ปกติ เย่หยวนรีบกลับขึ้นเรือ เพราะเขาต้องการค้นหาว่าเสียงนี้คืออะไรและมีความเกี่ยวข้องกับมิติลูกแก้วหรือไม่

เมื่อเข้ามาในมิติ เขาสังเกตเห็นว่า บนหินสลักตรงกลางที่ก่อนหน้านี้ว่างเปล่าบัดนี้มีตัวหนังสือสองบรรทัดปรากฏขึ้น และเขาสามารถอ่านมันได้

ผู้ใช้งาน: เย่หยวน

คะแนนสะสม: 23 คะแนน

เย่หยวนจ้องมองหินสลักและพึมพำกับตัวเองว่า “มันคืออะไรกันแน่? หรือที่นี่เป็นอุปกรณ์เทคโนโลยีชั้นสูง?”

ทันใดนั้นเสียงกลไกเย็นเยียบก็ดังขึ้น “การตอบคำถามนี้ต้องใช้คะแนนสะสม 50 คะแนน คะแนนของคุณไม่เพียงพอ ไม่สามารถตอบได้”

“นี่มัน... เป็นระบบปัญญาประดิษฐ์เหรอ?”

"ใช่" เสียงกลไกตอบสั้น ๆ

เย่หยวนหันกลับไปมองหินสลักอีกครั้ง พบว่าคะแนนสะสมของเขาลดลงเหลือเพียง 13 คะแนน

“ให้ตายสิ... แค่ตอบคำถามเดียว คะแนนก็หายไปตั้งสิบ!” เย่หยวนคิด

ด้วยความสงสัย เขาจึงถามต่อ “นายช่วยบอกที่มาของตัวเองได้ไหม?”

“การตอบคำถามนี้ต้องใช้คะแนนสะสม 100 คะแนน คะแนนของคุณไม่เพียงพอ ไม่สามารถตอบได้”

แม้จะยังงุนงง แต่เย่หยวนก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าเขาสามารถใช้คะแนนสะสมเพื่อขอข้อมูลเกี่ยวกับมิติลูกแก้วนี้ได้

หลังจากนั้นเขาก็ออกจากมิติและดำน้ำกลับลงไปอีกครั้ง คราวนี้เย่หยวนทำตัวเป็นเครื่องดูดทรัพยากรใต้น้ำ เขารวบรวมทุกอย่างที่เห็นใส่ในมิติเพื่อแลกเป็นคะแนนสะสม

“ยินดีด้วย คุณพบปูม้าหนึ่งตัว ได้รับ 0.5 คะแนนสะสม!”

“ยินดีด้วย คุณพบปลากะพงหนึ่งตัว ได้รับ 2.5 คะแนนสะสม!”

“ยินดีด้วย คุณพบปลาตะกรับหนึ่งตัว ได้รับ 2 คะแนนสะสม!”

“ยินดีด้วย คุณพบปลาหินหนึ่งตัว ได้รับ 5 คะแนนสะสม!”

“ยินดีด้วย คุณพบปลาอินทรีหนึ่งตัว ได้รับ 3 คะแนนสะสม!”

ในระหว่างการจับปลาครั้งนี้ เย่หยวนค้นพบว่า คะแนนสะสมที่ได้รับไม่ได้ขึ้นอยู่กับราคาของปลา แต่ขึ้นอยู่กับขนาดและน้ำหนักของมันต่างหาก เขายังสังเกตว่า หากกด “ไม่ใช่” แทน “ใช่” ปลาเหล่านั้นจะถูกเก็บไว้ในทะเลของมิติแทนที่จะถูกแลกเป็นคะแนนสะสม

หลังจากเก็บสะสมคะแนนอย่างขะมักเขม้นเป็นเวลาครึ่งวัน ในที่สุดเขาก็ได้คะแนนสะสมรวม 815 คะแนน เย่หยวนจึงเข้าไปในมิติอีกครั้งเพื่อซักถามข้อมูลเพิ่มเติมจากระบบ จนกระทั่งเขาเข้าใจเกี่ยวกับที่มาของมิติลูกแก้วนี้

ลูกแก้วนี้มาจากดาวอี้หวน ซึ่งเป็นดาวที่ห่างไกลจากโลก ระบบเองก็ไม่สามารถระบุระยะทางที่แน่ชัดได้ ลูกแก้วนี้เป็นผลผลิตจากดาวที่มีเทคโนโลยีก้าวล้ำกว่ามนุษย์ และถูกออกแบบมาให้เป็น “ฟาร์มประมงพกพา”

ดาวอี้หวนมีระบบการซื้อพื้นที่มิติพิเศษที่ผู้คนสามารถเลือกซื้อได้ตามความต้องการ พวกเขาสามารถพกพาพื้นที่มิติเหล่านี้ไปได้โดยติดตั้งเข้าไปในสิ่งของที่พกติดตัวได้ง่าย พื้นที่ในมิติมักตั้งอยู่บนดาวเคราะห์ดวงอื่นที่ถูกค้นพบ

ฟาร์มประมงในมิตินี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็น หินสลักกลางมิตินั้นไม่ใช่หินธรรมดา ระบบจำเป็นต้องใช้พลังงานจากภายในมิติเพื่อรักษาการทำงานของระบบ โดยไม่สามารถดึงพลังงานจากภายนอกได้

เคล็ดควบคุมน้ำที่เย่หยวนได้มานั้นมาจากผู้ใช้เดิมที่นำมาเก็บไว้ แต่ผู้ใช้เดิมไม่เคยกลับมาอีก คาดว่าเขาน่าจะประสบกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

ระบบได้อธิบายว่าทุกสิ่งทุกอย่างสามารถแปลงเป็นพลังงานได้ และหน่วยพลังงานที่ใช้ก็คือคะแนนสะสม ยิ่งเย่หยวนมีคะแนนสะสมมากเท่าไหร่ ระบบก็จะสามารถให้สิทธิประโยชน์แก่เขามากขึ้น

อย่างไรก็ตาม การแปลงสิ่งของเป็นพลังงานก็มีข้อจำกัด ระบบจะคำนวณคะแนนสะสมโดยใช้ปลาที่มีน้ำหนักหนึ่งกิโลกรัมต่อหนึ่งคะแนนสะสม ซึ่งเทียบเป็นมูลค่าแล้วเท่ากับสิบหยวนต่อหนึ่งคะแนน การจะได้คะแนนสูงจึงต้องแลกด้วยทรัพยากรที่มีค่าไม่น้อย

เย่หยวนเข้าใจว่า หากเขาใช้ปลาทะเลในระบบนี้อย่างไม่ระวัง อาจทำให้ทรัพยากรทางทะเลในท้องถิ่นลดลงจนส่งผลกระทบในระยะยาว

หลังจากสำรวจมิติฟาร์มประมงนี้ เย่หยวนจึงวางใจได้แล้วว่าการหาแหล่งเลี้ยงปลาจะไม่ใช่ปัญหาของเขาอีกต่อไป เพียงแค่ครึ่งวันเขาก็จับปลาได้มากถึง 800 กิโลกรัม ทั้งที่ยังอยู่ในทะเลใกล้บ้าน