ก้อนหินสีขาว

เย่หยวนไม่ได้สนใจคำพูดของลูกเรือ เขาปล่อยพลังรับรู้ของตนออกไปทันที

และแล้วเขาก็พบฝูงกุ้งโบตั๋นซึ่งมีน้ำหนักรวมกันน่าจะหลายร้อยชั่ง

เย่หยวนรีบตะโกนบอกว่า “ข้างล่างน่าจะมีกุ้งฝูงใหญ่ รีบเปลี่ยนเป็นอวนลากตาถี่แล้วลองลากอีกครั้งตรงนี้”

ลูกเรือที่เพิ่งรู้สึกตัวก็รีบกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง โดยให้ลูกเรือสองคนคอยจัดการกับคัดแยกปลาที่บนดาดฟ้าเรือ

ไม่นานก็เปลี่ยนอวนลากเสร็จ เมื่อเรือแล่นไปอวนลากก็ค่อยๆ จมลงสู่ทะเล

ไม่นานเย่หยวนก็สัมผัสได้ว่าฝูงกุ้งโบตั๋นถูกกวาดเข้าไปในอวนแล้ว

แต่เขายังไม่สั่งให้ลูกเรือดึงอวนขึ้นทันที เขาให้ลากอวนไปอีกกว่าหนึ่งชั่วโมงก่อนแล้วจึงสั่งให้ดึงอวนขึ้นเรือ

เป็นไปตามคาด มีกุ้งโบตั๋นจำนวนไม่น้อยกระจายอยู่บนดาดฟ้าเรือ

ลูกเรือพากันกรูเข้าไปใช้ถังน้ำคัดแยกกุ้งโบตั๋นที่ยังมีชีวิตอยู่

เย่หยวนก็มาช่วยคัดแยกด้วย เป้าหมายของเขาคือเก็บไว้ในมิติของตัวเองเหมือนกับที่ทำกับปูหิมะ

ในขณะที่ไม่มีใครสังเกต เขาก็เก็บกุ้งโบตั๋นไปชุดหนึ่งจากนั้นก็หยุดคัดแยก

เรือประมงเดินทางต่อไป เย่หยวนใช้พลังรับรู้ค้นหาสัตว์ทะเลต่อไปในมหาสมุทร เป้าหมายยังคงเป็นการเพิ่มความหลากหลายของสิ่งมีชีวิตในมิติของเขา

พูดถึงมิติ ตอนนี้ในมิติของเย่หยวนมีหุ่นยนต์คอยดูแลอยู่ มันทำให้ปลาหลายชนิดเริ่มขยายพันธุ์ได้แล้ว

สิ่งมีชีวิตในทะเลหลายชนิดที่เขาใส่เข้าไปก่อนหน้านี้ได้ก่อตัวเป็นกลุ่มขนาดเล็กแล้ว

สิ่งมีชีวิตไม่กี่ชนิดที่เย่หยวนให้ความสนใจเป็นพิเศษก็เติบโตได้ดี

หอยเป๋าฮื้อที่มีมูลค่าสูง

หอยงวงช้างที่จับมาจากเกาะหนานหลินก็เริ่มขยายพันธุ์ในมิติแล้ว ไม่ใช่แค่มีจำนวนมากขึ้น แต่ชุดแรกที่ใส่เข้าไปก็โตเต็มวัยจนสามารถนำมาใช้บริโภคได้แล้ว

ชีวิตบนเรือค่อนข้างน่าเบื่อ

ในช่วงต่อมาเย่หยวนไม่ได้พบสัตว์น้ำที่มีมูลค่ามากนัก

เมื่อเวลาผ่านไปท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดลง ลูกเรือก็ทำงานเสร็จเรียบร้อย

ตอนกลางคืนจะมีการจัดเวรยามบนเรือ

คืนนี้เย่หยวนตัดสินใจเข้าเวรเอง เขาจึงสั่งให้ลูกเรือทั้งหมดไปพักผ่อน

เมื่อทุกคนหลับหมดแล้วเขาก็แอบลงไปในทะเลเงียบๆ

เย่หยวนพบว่ายิ่งฝึก “เคล็ดควบคุมน้ำ” มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งแยกจากทะเลไม่ได้

เมื่ออยู่ในน้ำ เขาราวกับกลายเป็นปลาตัวหนึ่ง มหาสมุทรเป็นเหมือนบ้านที่เขาสามารถเคลื่อนที่ไปมาได้อย่างอิสระ

ทะเลในยามค่ำคืนแฝงไปด้วยความลี้ลับ สิ่งมีชีวิตเรืองแสงต่างๆ ทำให้มหาสมุทรแห่งนี้ยิ่งดูแปลกประหลาด

เย่หยวนดำลงไปลึกขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานเขาก็มาถึงเขตน้ำลึกที่ระดับ 2000 เมตร

ที่นี่เป็นพื้นที่ต้องห้ามที่แทบไม่มีใครสามารถเข้าถึงได้โดยปราศจากอุปกรณ์ช่วยเหลือ

เป้าหมายของเย่หยวนในการลงมาครั้งนี้คือทดสอบขีดจำกัดการดำน้ำของตนเอง

เย่หยวนจำได้ว่า ตอนที่ช่วยงานสวี่หางครั้งนั้น เขาดำลงไปลึกแค่ 2000 เมตรก็เริ่มรู้สึกถึงแรงต้าน

พอลงไปลึกกว่านั้นร่างกายก็เริ่มรู้สึกถึงแรงกดดัน แต่ครั้งนี้หลังจากที่พลังบ่มเพาะพัฒนาไปอีกขั้น

เขาสามารถดำลงไปลึกกว่า 2000 เมตรได้อย่างสบายๆ

เขาดำลงไปต่อ เมื่อถึงระดับ 4000 เมตรร่างกายก็เริ่มรู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อย

เย่หยวนรู้แล้วว่าขีดจำกัดของเขาในตอนนี้คือ 4000 เมตร

ตอนนี้ไม่มีข้อกังขาใด ๆ เลยหากจะบอกว่าเย่หยวนเป็นมนุษย์คนแรกของโลกที่สามารถลงมาถึงจุดนี้ได้โดยไม่ใช้อุปกรณ์ช่วย

หากเป็นนักดำน้ำคนอื่น ต่อให้มีทักษะระดับไหนก็ดำลงมาไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ เพราะทนต่อแรงดันน้ำไม่ไหว

ที่นี่เย่หยวนพบเห็นสิ่งมีชีวิตมากมายที่ไม่เคยเห็นมาก่อน บางชนิดแม้แต่ในตำราก็ยังไม่เคยกล่าวถึง

นี่แสดงให้เห็นว่าความรู้ของมนุษย์เกี่ยวกับมหาสมุทรยังคงจำกัดมาก

โลกใบนี้มีสิ่งมีชีวิตอยู่ทั้งหมดกี่ชนิดกันแน่?

แม้แต่วิทยาศาสตร์สมัยใหม่ก็ยังไม่สามารถนับได้ครบถ้วน

เย่หยวนใช้เวลาอยู่ที่นี่นานพอสมควรก่อนจะยอมว่ายกลับขึ้นไปอย่างอ้อยอิ่ง

การลงสู่ห้วงทะเลลึกครั้งนี้ไม่เพียงแต่ช่วยให้เขารู้ขีดจำกัดของตัวเอง แต่ยังทำให้ได้สัมผัสถึงความลี้ลับและความยิ่งใหญ่ของก้นมหาสมุทรเป็นครั้งแรก

มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดและไม่มีทางสัมผัสได้จากบนบก

ขณะที่เย่หยวนกำลังว่ายกลับไปที่เรือประมง เขาก็เห็นก้อนหินสีขาวกลุ่มหนึ่งลอยอยู่ในน้ำไม่ไกล

เขาว่ายเข้าไปใกล้แล้วคว้าก้อนหินที่ดูไม่น่าสนใจขึ้นมา

หินก้อนนี้เป็นสีขาวทั้งก้อน หน้าตาคล้ายหินปะการังที่พบได้ตามชายฝั่ง

แต่เมื่อถือไว้กลับรู้สึกเบาไม่สมกับขนาดของมันเลย

แต่เย่หยวนไม่ได้ประมาทมัน เพราะโดยปกติแล้วหินควรจะจมอยู่ใต้ทะเลไม่ใช่หรอ?

ทำไมมันถึงลอยอยู่ในน้ำได้?

เย่หยวนค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับหินประเภทนี้ในความทรงจำ

ไม่นานเขาก็นึกถึงสิ่งหนึ่งที่หายากมาก

หรือว่า...นี่จะเป็น "อำพันทะเล"?

เย่หยวนเกิดสมมติฐานที่กล้าหาญขึ้นมา แม้ว่าเขาจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยทางทะเล แต่ก็ยังไม่เคยเห็นอำพันทะเลของจริงมาก่อน

เพราะของแบบนี้หายากมาก เขาเคยรู้จักมันแค่จากตำราเท่านั้น

เนื่องจากอำพันทะเลมีลักษณะพิเศษเฉพาะตัว บนโลกแทบไม่มีอำพันทะเลสองก้อนที่เหมือนกันเป๊ะ

ดังนั้นจนถึงตอนนี้เย่หยวนก็ยังไม่สามารถมั่นใจได้ว่าก้อนหินสีขาวที่ดูธรรมดาในมือเขานั้นคืออำพันทะเลในตำนานจริงหรือไม่

อำพันทะเล หรือที่เรียกว่า "กลิ่นท้องมังกร" มันเป็นสารแข็งสีเทาหม่นหรือดำ ลักษณะคล้ายขี้ผึ้ง และสามารถติดไฟได้

ว่ากันง่ายๆ อำพันทะเลคือสารคัดหลั่งที่แห้งแล้วจากลำไส้ของวาฬสเปิร์ม

วาฬสเปิร์มบางตัวจะขย้อนมันออกมาทางปาก บางตัวก็ขับออกมาทางลำไส้ มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังคงสะสมอยู่ภายในร่างกาย

อำพันทะเลที่ถูกขับออกมาในทะเลตอนแรกจะมีสีดำอ่อน เมื่อแช่อยู่ในน้ำทะเลเป็นเวลานานสีจะค่อยๆ เปลี่ยนจากเทาเข้ม เป็นเทาอ่อน และสุดท้ายกลายเป็นสีขาว

ตามบันทึกในอดีต มนุษย์ใช้มันเป็นสารตรึงกลิ่นในน้ำหอม

ส่วนประกอบหลักของมันคือแอมบริกรีนและสารประกอบสเตอรอลหลายชนิด

โดยแอมบริกรีนเป็นองค์ประกอบสำคัญที่สุดของอำพันทะเล

มันไม่มีความหอมในตัวเอง แต่เป็นสารสำคัญที่ทำให้อำพันทะเลมีคุณสมบัติพิเศษ

กลิ่นของอำพันทะเลมีความหอมละมุนและเป็นกลิ่นสัตว์ที่มีระดับสูงสุด

ถือเป็นสารหอมจากสัตว์ที่มีคุณภาพดีที่สุด มีกลิ่นหอมคล้ายชะมด แต่แฝงด้วยกลิ่นอ่อนๆ ของดิน

มันมีกลิ่นที่ให้อารมณ์คล้ายสาหร่ายทะเล ไม้หอมและมอส แฝงด้วยความหวานเฉพาะตัวและติดทนนานมาก

มันเป็นกลิ่นที่ซับซ้อนและมีเอกลักษณ์เฉพาะ ถึงแม้จะไม่ใช่กลิ่นที่ฉุนแรง แต่ให้ความหอมเนียนนุ่มและติดทนนานกว่าชะมด 20-30 เท่า สามารถคงอยู่ได้นานหลายเดือน

มันจึงเป็นสารตรึงกลิ่นที่ดีที่สุด

สามารถผสมผสานกลิ่นต่างๆ ให้กลมกลืนและหอมนานยิ่งขึ้น

โดยทั่วไปจะนำมาทำเป็นสารละลาย 3% สำหรับใช้ในอุตสาหกรรมน้ำหอม

เมื่อใช้ร่วมกับชะมดและกลิ่นชะมดเช็ดจะช่วยเสริมพลังความหอมได้อย่างดีเยี่ยม

ในประเทศจีนอำพันทะเลไม่ได้ใช้เป็นแค่เป็นสารตรึงกลิ่นเท่านั้น

แต่ยังใช้เป็นยาสมุนไพรจีนอีกด้วย

มันมีสรรพคุณหลักคือกระตุ้นการไหลเวียนโลหิต ลดอาการปวด บรรเทาอาการขัดเบา

ใช้รักษาอาการไอ หอบหืด แน่นหน้าอก ปวดท้อง โรคนิ่ว และได้ผลดีมากในด้านเหล่านี้