หมู่บ้านเซียนเถาที่ไม่มีใครอยากลงทุน
ทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว
เจ้าตุ้ยนุ้ยคลานขึ้นไปบนดินที่ฝังเมล็ดโสมไว้ แล้วทำท่ากลั้นเต็มที่เหมือนตอนช่วยปลูกต้นท้อ แต่ครั้งนี้มันดูพยายามมากกว่าเดิมจนทั้งตัวแดงก่ำ
ใช้เวลานานมาก กว่าของเหลวสีทองหยดเล็ก ๆ จะค่อย ๆ ไหลออกมาจากปากของมัน แล้วหยดลงบนพื้นดินนั้น
จากนั้น เจ้าตุ้ยนุ้ยก็เหมือนหมดแรงไปในทันที มันนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับตัวอีกเลย
เล่ยฮวนซีรีบอุ้มเจ้าตุ้ยนุ้ยขึ้นมาแล้ววางมันลงบนหยก
ทันทีที่สัมผัสกับหยก เจ้าตุ้ยนุ้ยที่เหมือนจะหมดแรงก็กลับมามีพลังขึ้นมาอีกครั้ง มันดูดซับพลังวิญญาณจากหยกอย่างกระหาย
พลังวิญญาณค่อย ๆ ไหลเข้าสู่ร่างกายของเจ้าตุ้ยนุ้ยทีละนิด ทำให้พลังของมันฟื้นกลับมาอย่างช้า ๆ
แต่เนื่องจากคุณภาพของหยกชิ้นนี้เทียบกับหยกงามก่อนหน้าไม่ได้เลย พลังวิญญาณในหยกจึงหมดลงในเวลาไม่นาน และถึงแม้เจ้าตุ้ยนุ้ยจะกลับมามีเรี่ยวแรงเหมือนเดิม แต่มันก็ไม่ได้ดูตัวโตขึ้นมากนัก
เล่ยฮวนซีเริ่มเข้าใจแล้วว่า คุณภาพของหยกส่งผลต่อการเติบโตของเจ้าตุ้ยนุ้ยมากเพียงใด
แต่ในเมื่อเงินในกระเป๋าเขาเหลือไม่มาก ตอนนี้ก็ได้แต่หวังว่าโสมที่กำลังปลูกอยู่นี้จะสามารถช่วยชีวิตใครสักคนได้จริง ถ้าหาเงินได้มากเมื่อไหร่ เขาสัญญากับตัวเองว่าจะซื้อหยกที่ดีที่สุดมาให้เจ้าตุ้ยนุ้ย
ต่างจากครั้งที่ปลูกต้นท้อ ตอนนี้น้ำลายมังกรที่ซึมลงไปในดินไม่ได้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงชัดเจนทันที เล่ยฮวนซียืนรออยู่นาน ก็ได้แต่เห็นดินดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย พร้อมกับกลิ่นหอมเหมือนป่าไม้ที่ค่อย ๆ ลอยออกมา
นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก
เล่ยฮวนซีไม่ได้รีบร้อนอะไร เขาเปลี่ยนน้ำในอ่างให้เจ้าตุ้ยนุ้ยแล้วปล่อยมันพักผ่อน ก่อนจะออกไปเดินเล่นรอบหมู่บ้าน
บ้านหลังใหญ่ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ กำแพงสูงทึบ ประตูเหล็กปิดแน่นหนา
ผู้ใหญ่บ้านสวีเคยบอกเล่ยฮวนซีว่า เจ้าของบ้านหลังนี้ไม่เคยปรากฏตัวเลย มีเพียงทนายความเป็นตัวแทนมาติดต่อขอซื้อที่ดินห้าไร่ในหมู่บ้าน และสร้างบ้านสี่ชั้นหลังนี้ขึ้นมา
ภายในยังมีฟาร์มขนาดเล็กกับบ่อปลา รวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน
ห้าไร่นี่มันพื้นที่กว้างถึงสามพันสามร้อยตารางเมตรเลยนะ!
โอ้โห เจ้าของบ้านต้องเป็นคนรวยขนาดไหนกัน แต่ที่น่าแปลกใจคือ บ้านหลังนี้สร้างเสร็จแล้ว แต่เจ้าของกลับไม่มาอยู่
คนรวยนี่มันน่าอิจฉาจริง ๆ มีเงินจนใช้ไม่หมด ถ้าเขามีเงินแบบนั้นบ้าง จะสร้างบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ไว้เหมือนกัน
ตอนนี้ในหมู่บ้านเหลือแต่คนแก่ คนวัยเดียวกับพี่สาวหลูแทบไม่มีเหลือเลย พอหมดฤดูเก็บท้อ หมู่บ้านก็เงียบเหงาขึ้นมาทันที
“เล่ยฮวนซี มายืนเดินเตร็ดเตร่อะไรอยู่ตรงนี้?” เสียงผู้ใหญ่บ้านสวีดังมาจากด้านหลัง
“ลุงสวี ผมก็แค่เดินเล่นไปเรื่อย ๆ” เล่ยฮวนซีชี้ไปที่บ้านหลังใหญ่ “ลุงว่า ทำไมบ้านดี ๆ แบบนี้ถึงไม่มีใครมาอยู่เลย?”
“ก็คนเขารวยไง จะทำอะไรเราจะไปห้ามได้เหรอ?” ลุงสวีจุดบุหรี่ สูดลึกแล้วพ่นออกมาอย่างสบายใจ “วันนั้นตอนทนายของเจ้าของบ้านมาที่หมู่บ้าน นี่สิถึงจะเรียกว่าของจริง เขามาในรถเบนซ์คันโต มีทั้งคนขับ ทั้งผู้ช่วย คอยตามติดอยู่ข้าง ๆ ดูท่าทางแล้วสมกับเป็นนายทุนตัวจริงมาก”
เล่ยฮวนซีหัวเราะ “ลุงไม่เข้าใจหรอก คนรวยจริง ๆ ไม่มีใครขับรถเองหรอกครับ เขามีคนขับเพื่อให้ดูสมฐานะ จะได้ไม่เสียฟอร์ม”
“ดูท่าจะเหมือนในหนังฝรั่งเลยนะ นึกว่าตัวเองเป็นประธานาธิบดีหรือไง” ลุงสวีแสดงความไม่พอใจ “แล้วนี่คิดว่านักธุรกิจใหญ่ทำไมต้องทำตัวเว่อร์วังขนาดนั้น? นี่แหนะ อย่างเอ้อพ่างจื่อคนบ้านเรา เขาก็รวยเหมือนกันนะ แต่ก็ยังขับรถเองกลับมาเยี่ยมบ้านเลย”
“เอ้อพ่างจื่อทำโครงการอะไรอยู่เหรอ?”
“อะไรสักอย่างเกี่ยวกับ ‘พีพีไป๊ปุ๋ย’ ลุงจำชื่อไม่ค่อยได้”
เล่ยฮวนซีถึงกับอึ้ง “พีพีไป๊ปุ๋ย? หมายความว่าอะไรเนี่ย?”
“ลุงก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ชื่อมันแปลก ๆ ไม่ใช่เหรอ? เหมือนคนตั้งใจตั้งให้ดูตลก”
พอได้ฟัง เล่ยฮวนซีก็หัวเราะอย่างหนัก "ฮ่าๆๆ ผมว่า ลุงน่าจะหมายถึง P2P นะ!”
“อ้อ ใช่ ๆ เหมือนจะเรียกชื่อนี้แหละ” ผู้ใหญ่บ้านสวีตบศีรษะตัวเอง ยิ้มแห้ง ๆ “ภาษาอังกฤษพวกนี้ฉันเข้าใจยากจริง ๆ อายตัวเองเหมือนกัน”
เล่ยฮวนซีหัวเราะดังลั่นอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ลุงสวี หมู่บ้านเราไม่ได้แย่เลยนะ วิวทิวทัศน์ก็สวย อากาศก็ดี ด้านหลังก็มีภูเขาเซียนหนี่ว์ อีกทั้งท้อของหมู่บ้านเรายังมีชื่อเสียงระดับประเทศอีก ทำไมถึงพัฒนาให้ดีขึ้นไม่ได้ล่ะ? ตอนนี้คนในเมืองก็ชอบออกมาเที่ยวชนบทกันทั้งนั้น พักบ้านเกษตรกร กินอาหารพื้นบ้าน กินอิ่มแล้วเดินเล่นบนภูเขาเซียนหนี่ว์ต่อ น่าจะฟินมากเลย”
“แกคิดว่าเราไม่เคยคิดเรื่องนี้เหรอ?” ผู้ใหญ่บ้านสวีถลึงตาใส่ “แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้นน่ะ ต้องมีเอกสารอนุมัติจากข้างบน ต้องการการสนับสนุนจากระดับเทศบาลหรืออำเภอ แล้วก็ต้องใช้เงินทุนอีก สิ่งเหล่านี้ขาดไปอย่างหนึ่งก็ทำไม่ได้ เมื่อปีที่แล้วเราก็เกือบจะได้การสนับสนุนจากข้างบนอยู่แล้วล่ะ แต่ตอนตัดสินใจขั้นสุดท้าย อำเภอกลับเลือกหมู่บ้านเยี่ยนหูให้เป็นเป้าหมายพัฒนาแทน ทรัพยากรทั้งหมดก็เลยถูกเทไปที่นั่นหมด แถมได้ยินมาว่าผู้นำอำเภอยังช่วยพวกเขาดึงดูดนักลงทุนอีกด้วย”
“ก็พยายามใหม่สิ” เล่ยฮวนซีถามด้วยความไม่เข้าใจ
ผู้ใหญ่บ้านสวีถอนหายใจ ก่อนจุดบุหรี่ขึ้นมาอีกมวน สูบเข้าไปเต็มปอดก่อนจะพูดว่า “ฉันก็พยายามแล้ว อำเภอบอกว่า ‘ได้ แต่เงินทุนต้องไปหามาเอง’ ฉันจะไปหาเงินเยอะแยะขนาดนั้นมาจากไหนล่ะ?”
“นักลงทุนรวย ๆ มีเยอะแยะไปนี่ ลองดูเจ้าของบ้านหลังใหญ่ที่สร้างไว้แถวนี้สิ... หรือไม่ก็ ‘อ้อพ่างจื่อ’ เขาไม่ใช่นักลงทุนใหญ่เหรอครับ?”
“เมื่อสองปีก่อน ใช่แล้ว สองปีก่อนตอนอ้อพ่างจื่อกลับมาฉลองปีใหม่ ฉันก็เล่าไอเดียนี้ให้เขาฟัง” ผู้ใหญ่บ้านสวีมีสีหน้าขมขื่นเต็มไปด้วยความจนใจ “อ้อพ่างจื่อดูสนใจมากนะ หลังปีใหม่ไม่นานเขาก็พาอาจารย์ฮวงจุ้ยมาด้วยกัน อาจารย์ก็เดินดูรอบหมู่บ้านแล้วบอกว่า ‘หมู่บ้านเรามีภูเขาพิงหลัง มีน้ำล้อมรอบ รูปทรงเหมือนเหรียญเงินขนาดใหญ่ ซึ่งมันควรจะเป็นทำเลที่ยอดเยี่ยม แต่ดันมีปัญหาตรงที่ภูเขาเซียนหนี่ว์บดบังดวงตาของเหรียญนี้ไว้ ทำให้แหล่งเงินทองถูกปิดกั้น ใครก็ตามที่มาลงทุนที่นี่จะขาดทุนย่อยยับ’ อ้อพ่างจื่อพอได้ยินแบบนั้น วันเดียวก็กลับไปเลย ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่พูดเรื่องนี้อีก”
ผู้ใหญ่บ้านสวีเล่าต่อว่า หลังจากนั้นเขาก็พยายามเชิญนักลงทุนคนอื่น ๆ มาดู แต่ไม่มีใครพลาดที่จะพาผู้เชี่ยวชาญด้านฮวงจุ้ยมาด้วย ทุกคนล้วนได้ผลลัพธ์เหมือนกับที่อาจารย์ฮวงจุ้ยของอ้อพ่างจื่อบอกเป๊ะ
สุดท้าย ทุกอย่างก็จบลงอย่างไร้ความคืบหน้า
เล่ยฮวนซีรู้สึกงุนงง
การที่นักลงทุนเชื่อเรื่องฮวงจุ้ยนั้นไม่ใช่เรื่องแปลก แต่แปลกที่ทำไมทุกคนถึงเชื่อเหมือนกันหมด? นักลงทุนทุกคนที่สนใจล้วนเชื่อในเรื่องฮวงจุ้ยกันงั้นเหรอ?
“แล้วเจ้าของบ้านหลังใหญ่หลังนั้นล่ะครับ?” เล่ยฮวนซียังไม่หมดความพยายาม “เขาลงทุนสร้างบ้านไว้ที่นี่แล้ว ทำไมถึงไม่มาอยู่ล่ะครับ? หรือเป็นเพราะเรื่องฮวงจุ้ยนี่อีก?”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง? ฉันเองก็ยังไม่เคยเจอตัวจริงของเจ้าของบ้านเลย” ผู้ใหญ่บ้านสวีถอนหายใจ “เฮ้อ... หมู่บ้านเซียนเถาของเราก็คงจะเป็นแบบนี้แหละ ชื่อฟังดูไพเราะดี มีทั้งท้อเซียน มีทั้งเซียนหนี่ว์ แต่มันมีประโยชน์อะไร? สุดท้ายไม่ใช่แค่คนนอกไม่อยากเข้ามา แม้แต่หนุ่มสาวในหมู่บ้านเราก็ยังอยู่กันไม่ไหว ถ้าจะมีสักคนที่ยังอยู่ ก็คงจะเป็นแกนี่แหละฮวนซี เป็นเด็กจบมหาวิทยาลัยแล้วยังยอมกลับมาปลูกท้อ”
ใบหน้าเล่ยฮวนซีแดงขึ้นมา
เขาไม่ได้เต็มใจกลับมาหรอก หลังเรียนจบ เขาก็อยากจะลงหลักปักฐานในเมืองหยุนตง เข้ากลมกลืนกับเมืองใหญ่ระดับนานาชาตินี้ แต่สุดท้ายกลับโดนคนอื่นเตะออกมาจนได้
แต่เล่ยฮวนซีก็ยังไม่อยากยอมแพ้ เรื่องอะไรที่ว่า ‘ดวงตาของเหรียญถูกบดบัง’ นั่นน่ะ? เขาตั้งใจไว้ว่าสักวันถ้ารวยขึ้นมา จะต้องมาลงทุนทำรีสอร์ตที่นี่ให้ได้ ไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่ทำกำไร
“ไม่พูดแล้ว เบื่อจะพูด” ผู้ใหญ่บ้านสวีโยนบุหรี่ลงพื้น “ดูหมู่บ้านเซียนเถาของเราเถอะ ร้างไปหมดแล้ว พื้นที่ก็ไม่มีใครมาทำเกษตร บ่อปลาก็ไม่มีคนเช่า แทบทุกคนหนีออกไปทำงานนอกบ้านหมด ตอนนี้ตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านของฉันก็เหมือนเป็นแค่ตำแหน่งเปล่า ๆ”
เล่ยฮวนซีฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา: “ลุงสวี บ่อปลานี่ไม่มีคนมาเช่าเลยเหรอครับ?”
“หมู่บ้านเราเน้นปลูกท้อ ไม่ค่อยมีคนสนใจเลี้ยงปลา แต่ก่อนก็ยังพอมีคนมาเช่าบ้าง แต่พอหมดสัญญาก็ไม่มีใครต่ออีก พวกบ่อปลานี่เลยถูกทิ้งร้างไปหมด” ลุงสวีโบกมือไปมา “ไม่พูดแล้วดีกว่า เดี๋ยวฉันจะไปเล่นไพ่ ถ้าวันไหนไม่ได้จับไพ่นี่มันเหมือนมือไม้คันยังไงไม่รู้”
“ลุงสวีเดินทางปลอดภัยนะครับ”
หลังจากผู้ใหญ่บ้านเดินไปแล้ว เล่ยฮวนซีก็เริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ
บ่อปลาที่ถูกทิ้งร้าง... ถ้าเขาเช่ามาใช้เองล่ะ? อย่าลืมว่าเขายังมีเจ้าตุ้ยนุ้ยอยู่ทั้งตัวนี่นา!
แต่อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เงินในมือเขาไม่เพียงพอ ต้องหาทางแก้ปัญหาการเงินก่อน
คิดไปพลาง เขาก็เดินกลับบ้าน พอกลับมาถึง เปิดโทรทัศน์ดูพักใหญ่ แต่ก็ไม่มีอะไรดึงดูดใจ จนกระทั่งโทรศัพท์ดังขึ้น
เมื่อกดรับสาย เขาก็ได้ยินเสียงเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตที่ใช้ชื่อในเกมว่า “ศาสตราวุธสายฟ้า”
“จางชิง นายหายไปไหนตั้งนานเนี่ย? คืนนี้จะลงดันเจี้ยนไหม?”
ในเกมออนไลน์ที่พวกเขาเล่นด้วยกันเป็นประจำ เล่ยฮวนซีใช้ชื่อว่า สวนผักจางชิง
“ลงไม่ได้หรอก ฉันอยู่บ้านนอก ไม่มีคอมพิวเตอร์เล่น”
“งั้นฉันล็อกอินเข้าไอดีนายได้ไหม? แล้วอีกอย่างฉันหมดเงินแล้ว จะขอยืมเงินในไอดีสักสองล้านนะ นายบอกพาสเวิร์ดบัญชีในเกมมาหน่อยสิ”
“โอเค แต่ใช้แค่พอสมควรนะ ไอดีฉันมีอยู่หกพันล้าน”
“ได้เลย นายยังมีหกพันล้านอยู่เหรอเนี่ย? ฉันล่ะจนแทบแย่แล้ว เอาไว้แค่นี้ก่อน ฉันวางสายแล้วนะ”
หลังวางสาย เล่ยฮวนซีก็นึกในใจ ถ้าฉันมีหกพันล้านจริง ๆ ก็คงดีสิ!