มังกรผู้ไม่ยอมสยบ
เล่ยฮวนซีพาปลามังกรสองตัวที่โยชิดะ มาซาทาเกะให้กลับมาที่หมู่บ้านเซียนเถา ฝั่งเหล่าเมิ่งก็เตรียมบ่อปลาเกือบเสร็จแล้ว ตามที่เขาคาดการณ์พรุ่งนี้ก็สามารถปล่อยน้ำเข้าไปได้
เมื่อกลับถึงบ้านพักของตัวเอง เขาจัดการปล่อยปลามังกรสองตัวลงในบ่อชั่วคราว ก่อนจะรีบเข้าไปในครัวทำอาหารสองอย่าง พอถือจานอาหารมาถึงข้างบ่อ ยังไม่ทันได้เอ่ยปากก็เห็นผิวน้ำกระเพื่อมแยกออก เงาดำเล็กๆ ตัวหนึ่งกระโจนขึ้นมา
เจ้าตุ้ยนุ้ยจ้องเล่ยฮวนซีด้วยสายตาเวทนา คล้ายกำลังบ่นว่าเจ้าของใจร้าย นายทิ้งฉันไปนานขนาดนี้ได้ยังไง ไม่ทิ้งของกินไว้ให้เลย ดูสิ ฉันผอมลงจนแทบแห้งแล้ว…
ผอมลง? ทำไมเล่ยฮวนซีกลับรู้สึกว่าเจ้าตุ้ยนุ้ยอ้วนขึ้นอีกล่ะ?
อาหารสองจานถูกกวาดเรียบจนเกลี้ยง น้ำแกงสักหยดก็ไม่เหลือ ทั้งหมดลงไปอยู่ในท้องของเจ้าตุ้ยนุ้ยหมดแล้ว
จนถึงตอนนี้เล่ยฮวนซีก็ยังคิดไม่ตก ร่างเล็กแค่นั้น เจ้าตุ้ยนุ้ยกินอาหารปริมาณมหาศาลเข้าไปได้ยังไง?
พอกินอิ่มเจ้าตุ้ยนุ้ยก็นอนเอกเขนกอยู่นิ่งๆ อย่างสบายใจ
"ว่าแต่เจ้าตุ้ยนุ้ย นายเป็นมังกรจริงๆ หรือเปล่า?" เล่ยฮวนซีนั่งลงข้างๆ แล้วเริ่มคุยกับมัน "ดูอย่างพวกมังกรในหนังหรือทีวีสิ เท่ระเบิด! บินขึ้นฟ้า ดำลงทะเล สั่งลมเรียกฝน แล้วดูตัวนายสิ ขี้เกียจแล้วก็กินจุ แถมตัวเล็กนิดเดียว ถ้าบอกว่านายเป็นมังกร ใครจะไปเชื่อ?"
เจ้าตุ้ยนุ้ยเงยหน้าขึ้นมา แววตาเวทนากว่าเดิม
ไอ้เจ้ามนุษย์บ้า กล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง? พลังที่สะสมอยู่ในเปลือกลูกท้อนั่นเดิมทีมันเป็นของฉันเอาไว้ใช้ตอนเกิดมาใหม่ๆ เถอะ! ตอนนั้นไม่ต้องพูดถึงแค่บินขึ้นฟ้าดำลงทะเลหรือสั่งลมเรียกฝนเลย ต่อให้สั่งให้พระอาทิตย์พระจันทร์หมุนกลับหลัง หรือเปลี่ยนแกนโลกก็ยังทำได้!
แต่ผลลัพธ์ล่ะ? อยู่ดีๆ พลังมากกว่าครึ่งกลับไหลเข้าไปอยู่ในตัวเล่ยฮวนซี ส่วนเจ้าตุ้ยนุ้ยน่ะเหรอ? ได้มาแค่เศษเสี้ยวเดียว!
ตัวฉันเล็กแบบนี้ นายจะมาโทษฉันได้ไง? ลองให้นายไปติดอยู่ในเปลือกลูกท้อเล็กๆ นั่นเป็นพันๆ ปีดูไหมล่ะ?
ฉันขี้เกียจแล้วก็กินจุ? นายมีสิทธิ์มาว่าฉันเหรอ? ลองไม่ได้กินอะไรเลยเป็นพันๆ ปี มีแต่หลับกับหลับดูไหมล่ะ?
มนุษย์สมัยนี้นี่นะ ไม่เหลือความเคารพต่อมังกรบ้างเลยรึไง? สมัยก่อนนะ เมื่อหลายพันหลายหมื่นปีก่อน เมื่อใดที่มังกรปรากฏกาย สรรพชีวิตทั้งใต้หล้าล้วนสยบแทบเท้า นั่นแหละคือความเคารพที่แท้จริง…
เฮ้อออ ดันมาตกอยู่ในมือเล่ยฮวนซี ชีวิตมังกรช่างตกต่ำ ตกต่ำจริงๆ…
แต่จะทำยังไงได้? มังกรทำพันธสัญญาเอาไว้ตั้งนานแล้ว ว่าใครที่สามารถช่วยชีวิตมังกรตัวสุดท้ายบนโลกออกมาได้ มันจะต้องภักดีต่อเขาไปชั่วชีวิต…
"ช่างเถอะ ถือว่าเราโชคชะตาเดียวกันก็แล้วกัน ถึงแม้ว่าธาตุแท้ของนายจะเป็นแค่หนอนก็ตาม ฉันก็ยอมรับได้"
ทันทีที่เล่ยฮวนซีพูดจบ เจ้าตุ้ยนุ้ยแทบพ่นเลือดมังกรออกมา
หนอน? นะ...นายกล้าเรียกมังกรเทพอย่างฉันว่าหนอนเนี่ยนะ? ไม่คุยกับนายแล้ว ต่อไปนี้จะไม่สนใจนายอีกเลย!
ทันใดนั้นเจ้าตุ้ยนุ้ยก็รู้สึกว่าตัวเองถูกยกขึ้นมากะทันหัน
ไม่สนใจแล้ว! เจ้ามนุษย์เลว! จะไม่สนใจอีกเลย! กล้าเรียกมังกรเทพว่าหนอนเนี่ยนะ!
ในห้องมีตู้ปลาที่ว่างเปล่าอยู่ก่อน ตอนนี้เล่ยฮวนซีใช้มันเป็นที่เลี้ยงปลามังกรไปพลางๆ
เจ้าตุ้ยนุ้ยถูกวางลงข้างตู้ปลา
"เจ้าตุ้ยนุ้ย นายรู้จักปลาชนิดนี้ไหม? นี่เรียกว่าปลามังกร" เล่ยฮวนซีพูดกับเจ้าตุ้ยนุ้ย
ฮึ! ฉันจะไม่รู้ได้ไง? ยุคโบราณน่ะ ปลาต่ำต้อยพวกนี้แค่ตามติดมังกร คอยทำหน้าที่เป็นตัวทำความสะอาดให้มังกรก็เท่านั้นเอง พวกมันดูมีสีสันสวยงามก็เพราะดูดซับพลังของมังกรไปนิดหน่อย ยิ่งมังกรแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ ปลาพวกนี้ก็จะมีรูปร่างแปลกตามากขึ้นเท่านั้น
แล้วตอนนี้ดูสิ ไอ้พวกปลาเช็ดตัวมังกรเหล่านี้กลับถูกมนุษย์เรียกว่าปลามังกร? พวกมันมีคุณสมบัติพอที่จะใช้คำว่า "มังกร" ตรงไหนกัน!?
แค่คิดเจ้าตุ้ยนุ้ยก็เศร้าใจ มังกรแท้ๆ สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว แต่ปลาเช็ดตัวมังกรกลับมีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ แถมดูเหมือนจะได้รับการยกย่องเสียด้วย
ทันทีที่เห็นเจ้าตุ้ยนุ้ย ปลามังกรสองตัวก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง พวกมันเริ่มว่ายน้ำพล่านไปมาอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะหยุดนิ่งเผชิญหน้ากับเจ้าตุ้ยนุ้ยด้วยความหวาดกลัว
แม้ว่าพวกมันจะไม่เคยเห็นมังกรมาก่อนเลยก็ตาม แต่สัญชาตญาณที่สืบทอดกันมาหลายพันปีทำให้พวกมันตอบสนองโดยอัตโนมัติ ว่าสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ อ้วนๆ ที่อยู่นอกตู้ปลานั้นคือสิ่งมีชีวิตที่พวกมันหวาดกลัวที่สุด
"เจ้าตุ้ยนุ้ย" พอเห็นท่าทางแบบนี้ เล่ยฮวนซีก็รีบเอาใจทันที "ฉันไปพนันกับคนอื่นไว้ ว่าสัปดาห์หน้าจะมาแข่งกันว่าปลามังกรของใครสวยกว่ากัน นายช่วยฉันหน่อยได้ไหม?"
ไม่ช่วย! กล้าเรียกฉันว่าหนอน แล้วยังจะมาหวังให้ฉันช่วยอีกเรอะ!? เจ้าตุ้ยนุ้ยตัดสินใจแน่วแน่
พอเห็นว่าเจ้าตุ้ยนุ้ยไม่แยแส เล่ยฮวนซีก็กลอกตาคิดแผนก่อนพูดยั่วออกไปว่า "งั้นเดี๋ยวฉันจะไปซื้อกุ้งเป็นๆ มาเป็นกะละมัง แล้วทำกุ้งผัดน้ำมันให้กินนะ รสชาติสุดยอดเลยล่ะ…"
อึก…ไม่…ไม่ช่วย… คิดว่าแค่กุ้งผัดน้ำมันจานเดียวจะทำให้มังกรเทพอย่างฉันสยบได้รึไง!?
"แล้วก็ทำปลากะพงเปรี้ยวหวานอีกสักจาน" เล่ยฮวนซียังคงใช้กลยุทธ์ล่อใจต่อไป "เอาก้างออกให้หมด ทาด้วยไข่แดง ทอดกรอบๆ… โอ๊ยย น่ากินสุดๆ ฉันเองยังน้ำลายสอเลย…"
เจ้าตุ้ยนุ้ยรู้สึกว่าน้ำลายตัวเองเริ่มไหล… แค่คิดก็น่ากินแล้ว… หรือจะช่วยดี? ไม่ๆๆ มังกรเทพถูกเรียกว่าหนอนมันเป็นเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้… ไม่ช่วย! ไม่มีทาง!
แต่กุ้งผัดน้ำมันกับปลากะพงเปรี้ยวหวานมันล่อใจเหลือเกิน…
จ้าวจื่อหลงไม่รู้ว่าแอบเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจเป็นเพราะอยู่ใกล้มังกรมาระยะหนึ่ง ก้ามและขาที่ขาดไปจึงเริ่มงอกขึ้นใหม่ แม้ว่าจะยังเล็กและอ่อนอยู่ แต่ไม่นานก็คงกลับมาเป็นปกติได้
เจ้าตุ้ยนุ้ยยังคงลังเลอยู่ ขณะที่เล่ยฮวนซีเหลือบไปเห็นจ้าวจื่อหลงก็เกิดความคิดขึ้นมาและงัดไม้ตายออกมาใช้
"แล้วเดี๋ยวฉันจะเอาปลามาแล่เป็นชิ้นเล็กๆ คลุกกับไข่แดงและไข่ขาวแยกกัน… รู้ไหมว่านี่คืออะไร? คนเขาเรียกกันว่า 'ปลาปลอมปู' รสชาติคล้ายเนื้อปูไม่มีผิด…"
จ้าวจื่อหลงหน้าซีดเผือด รีบขยับขาหนีเตลิดออกไปทันที…
จบกัน จบกันแล้ว… เจ้าตุ้ยนุ้ยรู้ว่าตัวเองพังทลายแล้ว… กุ้งผัดน้ำมัน ปลากะพงทอดเปรี้ยวหวาน ปลาปลอมปู… นี่มันจะเอาชีวิตมังกรแล้ว! น้ำลายเจ้าตุ้ยนุ้ยไหลเป็นทาง…
บุรุษย่อมรู้จักโอนอ่อน… ไม่สิ! ข้าคือเจ้าตุ้ยนุ้ยผู้ยืดหยุ่น จะถูกเรียกว่าหนอนสักหน่อยจะเป็นไรไป? อดทนไว้! กินของอร่อยพวกนี้ให้หมดก่อนแล้วค่อยว่ากัน…
เจ้าตุ้ยนุ้ยพยักหน้าด้วยความขมขื่น
สำเร็จ!
เล่ยฮวนซีดีใจสุดขีด "เจ้าตุ้ยนุ้ย รอนี่ก่อน เดี๋ยวฉันไปซื้อวัตถุดิบก่อน!"
เขาวิ่งออกจากบ้านไปยืมรถมอไซค์ไฟฟ้าจากที่ทำการหมู่บ้านแล้วมุ่งตรงไปยังตัวเมือง
หลังจากซื้อของครบแล้ว พอกลับถึงบ้านเขาก็รีบตั้งกระทะ เทน้ำมันลงไป ไม่นานเสียงฉ่าๆ ก็ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว
กลิ่นหอมพุ่งเข้าสู่จมูกเจ้าตุ้ยนุ้ย ทำให้มันคลานวนไปมาอย่างกระสับกระส่าย อยากพุ่งเข้าไปในครัวเดี๋ยวนั้น
เจ้ามนุษย์ชั่ว! ดันมาจับจุดอ่อนของข้าได้… รีบๆ หน่อยสิ!
ปลามังกรสองตัวไม่กล้าขยับ เหมือนกำลังคิดว่ามังกรศักดิ์สิทธิ์เป็นอะไรไป? ทำไมดูหงุดหงิดขนาดนั้น? หรือว่ากำลังจะโกรธแล้ว?
ตายแล้ว! ถ้ามังกรโกรธขึ้นมาจะเป็นยังไงล่ะเนี่ย?
ในที่สุด หลังจากรอคอยอย่างกระวนกระวาย เล่ยฮวนซีก็ออกมาพร้อมกับอาหารสามจานใหญ่
เจ้าตุ้ยนุ้ยล่มสลายอีกครั้ง… แค่เห็นสีสันของอาหาร ยังไม่ทันได้ชิมก็ทำให้มันยอมทำทุกอย่างได้แล้ว!
"เจ้าตุ้ยนุ้ยเด็กดี กินเสร็จแล้วก็ทำงานดีๆ ล่ะ"
ภายใต้เสียงล่อลวงของเล่ยฮวนซี เจ้าตุ้ยนุ้ยที่รอไม่ไหวแล้วพุ่งเข้าไปซุกในจานกุ้งผัดน้ำมันทันที
มนุษย์เจ้าเล่ห์ ทำไมต้องใช้วิธีนี้ด้วย!? มังกรผู้ยิ่งใหญ่ไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ …อืม รสชาติใช้ได้! อร่อยกว่ากุ้งสดอีก… เจ้าเล่ยฮวนซีทำช้าเกินไปแล้ว!
อาหารสามจานใหญ่ถูกกวาดเกลี้ยง แม้แต่กระเพาะของเจ้าตุ้ยนุ้ยก็รับอะไรเพิ่มไม่ได้อีกแล้ว
มันนอนหงายพุงกลมป่องอยู่ในจานเปล่า ปากขยับไปมาเหมือนกำลังละเมียดรสชาติสุดท้ายอยู่
สุดยอดไปเลย ถ้าได้กินอาหารอร่อยแบบนี้ทุกวัน ต่อให้เรียกว่าหนอนอีกสักสองสามครั้งก็พอทน…
"เจ้าตุ้ยนุ้ย อิ่มแล้วใช่ไหม?" เล่ยฮวนซีไม่รู้เลยว่าเจ้าตุ้ยนุ้ยต้องต่อสู้กับความรู้สึกภายในแค่ไหน "ถึงเวลาทำงานแล้วล่ะ ดูสิ ฉันเตรียมหยกมาเติมพลังให้ด้วยนะ"
เจ้าตุ้ยนุ้ยพยายามอดกลั้นความง่วง ต่อสู้กับเทพเจ้าแห่งการหลับใหลแล้วกระโดดลงไปในตู้ปลา
ทันใดนั้น ปลามังกรทองอ้าปากกว้างแล้วกลืนเจ้าตุ้ยนุ้ยเข้าไปทั้งตัว!
เล่ยฮวนซีร้องลั่น รีบพุ่งเข้าไป แต่ก็สายเกินไปแล้ว
มังกรตัวหนึ่ง ดันถูกปลาตัวเดียวกินเข้าไปซะได้!