ปล่อยให้เล่ยฮวนซีทำตามใจตัวเอง

ช่วงเช้าทั้งวันเป็นการ "ฝึกซ้อม" ให้กับเล่ยฮวนซี พอตกบ่ายก็กลายเป็นการทดสอบ

1,000 เมตร, 1,500 เมตร, ทุกรายการที่ควรมีในการแข่งขันอย่างเป็นทางการ เผิงเจ๋อเว่ยและสือชุ่นจงได้ทดสอบเล่ยฮวนซี ทีละรายการ

ผลลัพธ์สุดท้ายทำให้พวกเขาไม่รู้จะพูดอะไรดี

พวกเขาคลุกคลีกับกีฬาว่ายน้ำมาครึ่งค่อนชีวิต เคยเห็นนักว่ายน้ำมากหน้าหลายตานับไม่ถ้วน ทั้งในประเทศและต่างประเทศ

ในจำนวนนั้นรวมถึงราชันย์แห่งวงการว่ายน้ำชื่อดัง ผู้เป็นอัจฉริยะหาตัวจับยาก ที่สามารถทำลายสถิติผีเสื้อ 200 เมตร รุ่นอายุ 20 ปีได้ตั้งแต่อายุ 14 ปีอย่าง—"ฉลามหนุ่ม" ไมเคิล เฟลป์ส

ตอนนั้นพวกเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา เคยฝันว่าเมื่อไหร่กันที่ประเทศเราจะมีอัจฉริยะระดับเฟลป์ส

แต่ตอนนี้ความฝันนั้นอาจกลายเป็นจริง...

เล่ยฮวนซี！

เล่ยฮวนซี！

นักว่ายน้ำที่จะทำให้ทั้งโลกต้องตกตะลึง!

พวกเขาล้วนเป็นโค้ชมากประสบการณ์ ทั้งสองพยายามระงับความตื่นเต้นเอาไว้และทำให้ท่าทางของตัวเองดูสงบที่สุดต่อหน้าเล่ยฮวนซี

"ฮวนซี, เธอฝึกเองที่บ้านเหรอ?" เผิงเจ๋อเว่ยพยายามกลั้นความตื่นเต้นไว้ เขาทำเป็นถามอย่างไม่ใส่ใจ

เล่ยฮวนซีรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาต้องถาม เขาจึงแอบทึ่งเหมือนกันที่พวกเขากลั้นใจไม่ถามมาตั้งแต่เช้า เขาพยักหน้า "ตอนนั้นพอกลับไปผมหาข้อมูลเรื่องนี้ แล้วก็ลองซ้อมเองในบ่อน้ำ"

ถ้าคนอื่นมาได้ยินเข้า คงโกรธตายแน่ เผิงเจ๋อเว่ย คิดในใจ

การจะเรียนรู้ท่าว่ายน้ำมาตรฐานไม่ใช่เรื่องง่าย เด็กที่ถูกคัดเลือกมา 10 คน จะมี 5 คนที่ล้มเลิกไปกลางคัน และถ้าเกิดมีแค่ 1 คนที่ทำผลงานได้ดีก็นับว่าโชคดีมากแล้ว

แต่เล่ยฮวนซีล่ะ? แค่ดูนิดหน่อยแล้วลองฝึกเองก็ทำได้แล้วงั้นเหรอ?

เขาหันไปมองสือชุ่นจงแล้วพบว่าแววตาของอีกฝ่ายก็สื่อความหมายเดียวกัน

พอการฝึกของวันจบลง เผิงเจ๋อเว่ยแจ้งให้โรงอาหารเตรียมมื้อพิเศษเพิ่มกับข้าวอีกสองอย่าง ถือเป็นสิทธิพิเศษของนักกีฬาดาวเด่น

"ระหว่างเก็บตัวซ้อม ห้ามดื่มแอลกอฮอล์ ชาและเครื่องดื่มอื่น ๆ ก็ควรดื่มให้น้อยลง" เผิงเจ๋อเว่ย ยกแก้วน้ำเปล่าขึ้น "ฮวนซี, ฉันขอดื่มน้ำแทนเหล้าเพื่อฉลองให้เธอ วันนี้ทำได้ไม่เลวเลย"

ปากบอกว่า "ไม่เลว" แต่ในใจคิดได้แต่คำว่า "น่าทึ่ง"

“จริง ๆ แล้วหมอนี่มันเป็นตัวประหลาดชัด ๆ”

พอออกจากโรงฝึก สือชุ่นจงก็เปลี่ยนโฉมจากโค้ชจอมโหดมาเป็นผู้อาวุโสอารมณ์ดีที่ยิ้มแย้มแจ่มใส “ครั้งก่อนตอนพบเหล่าโค๊ชเป็นครั้งแรก นายยังกล้าดื่มเหล้าต่อหน้าพวกเขาด้วย ตามหลักแล้วนายควรถูกคัดออกตั้งนานแล้ว... เอาเถอะ กับนายอะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น…”

เล่ยฮวนซียิ้มบาง ๆ ก่อนจะตักอาหารเข้าปาก แต่เขากลับพบว่าไม่มีรสชาติเอาเสียเลย

ช่วยไม่ได้ อาหารของนักกีฬาถูกควบคุมอย่างเข้มงวด ไม่เหมือนอาหารตามร้านที่ปรุงรสจัดเข้มข้น บางจานถึงกับจืดชืดแทบไร้รสชาติ

หากต้องอยู่ที่นี่กินอาหารแบบนี้ไปหลายวัน เล่ยฮวนซีต้องเป็นบ้าแน่ ๆ

เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นนักกีฬาจริง ๆ อยากกินอะไรก็กิน ไม่มีข้อห้ามอะไรทั้งนั้น

“คุณเผิง โค้ชสือ ผมผ่านหรือยัง?” นี่คือสิ่งที่เล่ยฮวนซีสนใจที่สุด

“ถือว่าผ่านก็ได้ แต่ยังมีบางจุดที่ท่าว่ายน้ำของเธอ... ไม่ค่อยได้มาตรฐานนัก” สือชุ่นจงเจ้าเล่ห์ตอบกลับอย่างมีเลศนัย

เขารู้จักเล่ยฮวนซีดี ถ้าบอกว่าทำได้สมบูรณ์แบบหมอนี่คงจะหนีกลับบ้านทันที

“พูดแบบนี้ไม่รู้สึกผิดบ้างหรือไง?” เผิงเจ๋อเว่ยแอบพึมพัมในใจ เพราะท่าของเล่ยฮวนซีมันสมบูรณ์แบบมากแล้ว... แต่เขาก็ยังทำหน้าขรึมแล้วพูดต่อว่า

“ฮวนซี การเป็นนักกีฬามืออาชีพ การฝึกฝนด้วยตัวเองจนเข้าใจทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องยากมาก... แน่นอนว่าเธอสมควรได้รับคำชม เพราะแม้แต่ในเวลาว่างเธอก็ยังไม่ลืมฝึกซ้อม... อืม อย่างน้อยสิ่งนี้ก็ช่วยให้พวกเราฝึกเธอได้ง่ายขึ้นหน่อย”

อะไรนะ ยังต้องฝึกต่ออีกเหรอ?

เล่ยฮวนซีเริ่มไม่พอใจ “คุณเผิง โค้ชสือ ไม่ใช่ว่าผมขี้เกียจนะ แต่ที่บ้านขาดคนจริง ๆ ผมต้องเช่าบ่อปลา แถมยังเป็นหนี้อยู่อีก จริง ๆ ผมไปขอยืมเงินจากคณะกรรมการหมู่บ้านมา ถ้าบ่อปลาเกิดมีปัญหา...”

เผิงเจ๋อเว่ยและสือชุ่นจงทั้งขำทั้งปวดหัว

นี่คือนักกีฬาว่ายน้ำที่แปลกประหลาดที่สุดที่พวกเขาเคยเจอ

คนอื่น ๆ เอาแต่ฝึก ฝึก แล้วก็ฝึก โดยถือว่าเกียรติยศส่วนตัวและเกียรติของชาติต้องมาก่อน แต่ชายคนนี้กลับคิดว่าบ่อปลาสิบหมู่ของตัวเองสำคัญกว่าทุกสิ่ง

“ผมคิดว่าพรุ่งนี้จะกลับแล้ว” เล่ยฮวนซีไม่ปิดบังอีกต่อไป “แต่คุณเผิง โค้ชสือ ผมรับรองว่ากลับไปแล้วจะตั้งใจฝึก เชิญพวกคุณสุ่มมาตรวจสอบได้ตลอดเวลา...”

เมื่อเห็นว่าเขาตั้งใจแน่วแน่ เผิงเจ๋อเว่ยกับสือชุ่นจงจึงปรึกษากันเงียบ ๆ สักพัก

สือชุ่นจงทำหน้าจำยอม “ฮวนซี พวกเราแหกกฎไปเยอะเพื่อเธอแล้วนะ ทีมว่ายน้ำไม่ใช่บ้านเธอที่จะมาก็มา จะไปก็ไปได้ ถ้าเบื้องบนเกิดมาตรวจพรุ่งนี้ขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง?”

เล่ยฮวนซีกำลังจะโต้แย้ง แต่เผิงเจ๋อเว่ยก็ถอนหายใจแล้วพูดขึ้นว่า “แต่ก่อนหน้านี้พวกเราได้ตกลงกันแล้วว่าจะปล่อยให้เธอจัดการเอง…”

พอคำพูดนี้ถูกพูดออกมาก็เท่ากับเป็นการอนุญาตแล้ว เล่ยฮวนซีกำลังจะกล่าวขอบคุณ แต่เผิงเจ๋อเว่ยก็พูดขึ้นอีกว่า: “เราไม่สนว่าเธอจะฝึกยังไง แต่เธอต้องรักษาคำพูด เตรียมพร้อมรับการตรวจสอบได้ตลอดเวลา อีกอย่างก่อนการคัดเลือกเดือนหน้า 1 สัปดาห์ เธอต้องมารายงานตัวที่ทีมว่ายน้ำ กินอยู่และฝึกซ้อมไปกับพวกเรา”

อีกฝ่ายยอมผ่อนปรนให้มากแล้ว เล่ยฮวนซีคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตกลง

มื้ออาหารนี้ใช้เวลาแค่ 20 นาที เนื่องจากศูนย์ฝึกอยู่ไกลจากสถานีรถมาก สือชุ่นจงจึงขับรถไปส่งเขาที่โรงแรม

ตลอดทางสือชุ่นจงพูดไม่หยุดเหมือนเป็นญาติผู้ใหญ่ของเล่ยฮวนซี เขาเอาแต่เตือนให้เขาระวังเรื่องนั้นเรื่องนี้ อย่าประมาท อย่าละเลยการฝึกและอีกมากมาย

เล่ยฮวนซีปวดหัวจนแทบจะระเบิด

พอถึงโรงแรมเขาก็รีบกระโดดลงจากรถทันที “โค้ชสือ ลาก่อนนะครับ”

จากนั้นก็วิ่งพรวดกลับเข้าโรงแรมอย่างรวดเร็ว

"เล่ยฮวนซี" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

พอหันไปมองก็เห็นว่าเป็นกู้เปียวอีกแล้ว

ทำไมไปที่ไหนก็เจอเจ้านี่ตลอดเลย?

“นี่นายแอบตามฉันอยู่รึเปล่า?” เล่ยฮวนซีพูด

"ฉันไม่กล้าหรอก"กู้เปียวทำหน้าหงอย "ฉันแค่บังเอิญมาหาคนที่นี่พอดี..."

จู่ ๆ กู้เปียวก็เหมือนจะคิดอะไรขึ้นได้ "นี่นายพักอยู่ที่นี่เหรอ?"

"ใช่ ฉันพักที่นี่"

"แล้วเมื่อกี้นายยังบอกว่าไม่รู้จักที่นี่..." กู้เปียวเผลอหลุดปากออกมา เขารีบหยุดพูดทันที "เอาเป็นว่าดีเลย พี่... พี่ฮวนซี นายช่วยพูดให้ฉันหน่อยได้ไหม?"

คนที่แก่กว่าตั้งเยอะกลับมาเรียกตัวเองว่า ‘พี่’ เล่ยฮวนซีฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ “ฉันจะช่วยนายเรื่องอะไรได้?”

"ฉันโดนไล่ออกแล้ว" กู้เปียวพูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก

โดนไล่ออก? เกิดอะไรขึ้น? ไม่ใช่ว่ากู้เปียวอนาคตสดใสอยู่กับโรงแรมซีไห่หรอกเหรอ?

กู้เปียวถอนหายใจก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา แล้วก็กลายเป็นว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเล่ยฮวนซีอีกจนได้

เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนที่เล่ยฮวนซีทำให้เจียงปินมือหักที่ตลาด เขาไปโรงพยาบาลและตรวจดูแล้ว ปัญหาไม่ได้ร้ายแรง แค่พักรักษาสักเดือนก็ขยับมือได้ตามปกติ แต่เจียงปินกลับไม่ยอมกลืนความแค้นลงไป

แม้ว่าพ่อของเขาเจียงเซิ่งลี่จะกำชับเว่ยกวงชุ่นให้พาเจียงปินไปพักฟื้นที่ต่างเมือง และสั่งห้ามก่อเรื่องอีก แต่ด้วยนิสัยของเจียงปิน เขาจะทนได้ยังไง?

เขาโทรหากู้เปียวและสั่งให้รวบรวมพรรคพวกไปสั่งสอนเล่ยฮวนซีให้หนักที่สุด จะให้ดีควรเล่นงานจนแขนขาหักหมดทั้งสี่ข้างเพื่อช่วยระบายความแค้นให้เขา

แต่กู้เปียว จะกล้าทำได้ยังไง?

นี่มันยุคที่สังคมมีกฎหมาย ถ้าจะแค่หาคนไปซ้อมสักสองสามทีเขายังพอทำได้ แต่ถ้าถึงขั้นทำให้แขนขาหักนั่นเป็นคดีอาญาแล้ว ถ้าตำรวจมาหาเขา เจียงปินก็คงไม่ออกหน้าช่วยเขาแน่

สุดท้ายคนที่ต้องติดคุกก็คือเขาเอง

อีกอย่างเล่ยฮวนซีเป็นใครกัน? เบื้องหลังของเขามีอำนาจหนุนอยู่มากมาย แม้ว่าเล่ยฮวนซีจะไม่รู้ตัวเองก็ตาม

คิดไปคิดมานี่เป็นครั้งแรกที่เขาปฏิเสธคำสั่งของเจียงปิน

พอเป็นแบบนี้ก็ยิ่งทำให้เจียงปินที่กำลังโมโหอยู่แล้วถึงกับระเบิดอารมณ์ สั่งไล่เขาออกจากงานทันทีผ่านทางโทรศัพท์

กู้เปียวนึกว่าอีกฝ่ายแค่พูดเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ใครจะคิดว่าไม่ถึงชั่วโมง ฝ่ายการเงินก็โทรมาให้เขาไปคิดบัญชีเงินเดือน

เล่ยฮวนซีไม่คิดเลยว่ากู้เปียวจะถูกไล่ออกเพราะเรื่องแบบนี้ แต่เขาจะช่วยพูดอะไรให้ได้? หรือจะต้องไปขอร้องเจียงปินอย่างนั้นเหรอ?

“พี่ฮวนซี” กู้เปียวลดเสียงลงแล้วพูดอย่างประจบเอาใจ “ฉันอยากไปทำงานกับพี่จวิน ช่วยพูดให้ฉันหน่อยได้ไหม?”

พี่จวิน? หรือว่าเหอเจี้ยนจวิน?

กู้เปียวถึงกับอยากไปทำงานกับเหอเจี้ยนจวินงั้นเหรอ? หรือว่าสิ่งที่ตัวเองเคยสงสัยเกี่ยวกับตัวตนของเหอเจี้ยนจวินจะเป็นเรื่องจริง?

เมื่อเห็นว่าเล่ยฮวนซีเงียบไป กู้เปียวจึงรีบพูดต่อทันที “พี่ฮวนซี ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาผมทำผิดไป แต่นั่นก็เพราะเจียงปินสั่งให้ฉันทำ ตอนเช้าวันนั้น…”

“ฉันไม่ได้สนิทกับเหอเจี้ยนจวินหรอก”

เล่ยฮวนซีนึกถึงคำเตือนของจูกั๋วซวีที่บอกให้เขาอยู่ห่าง ๆ จากคนอย่างเหอเจี้ยนจวิน ไม่อย่างนั้นวันหนึ่งจะต้องมีปัญหาตามมาแน่

เขาแค่อยากเลี้ยงปลาไปตามปกติ ทำธุรกิจหินของตัวเองและทำตามความฝันให้สำเร็จ ส่วนเรื่องสกปรกในสังคมนั่นเขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวและไม่มีทางจัดการกับมันได้อยู่แล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของกู้เปียว เล่ยฮวนซีก็พูดขึ้นว่า “ผู้จัดการกู้ ฉันเพิ่งรู้จักเหอเจี้ยนจวินได้แค่วันสองวันเท่านั้น คงพูดอะไรกับเขาไม่ได้หรอก ฉันช่วยนายไม่ได้หรอกนะ นายต้องไปลองเสี่ยงเอง แต่มีเรื่องหนึ่งที่นายอาจจะไม่ชอบฟัง... นายจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอก นายจะฆ่าฟันกันแบบนี้ไปจนแก่เฒ่าเลยหรอ?”

กู้เปียวถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ใช่ ฉันก็เคยคิดนะ ฉันลองเปิดร้านเล็ก ๆ ดูแล้ว แต่สุดท้ายก็ขาดทุน คนอย่างฉันพอเดินบนเส้นทางนี้แล้วก็ไม่มีทางกลับตัวได้อีก นายว่าฉันจะไปทำอะไรได้อีก? ช่างเถอะ พี่ฮวนซี ฉันจะลองไปหาพี่จวินเองก็แล้วกัน”

เล่ยฮวนซีไม่สามารถห้าม ไม่สามารถช่วย และไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งเกี่ยว

คำเตือนของจูกั๋วซวียังคงก้องอยู่ในหัวของเล่ยฮวนซี

และท่าทีของกู้เปียวก็ทำให้เล่ยฮวนซีตระหนักได้ว่าเหอเจี้ยนจวินเป็นคนแบบไหนกันแน่