ศึกปกป้องหมูตุ๋นสุดดุเดือด
เล่ยฮวนซีกลับมาที่หมู่บ้านเซียนเถาพร้อมกับปลามังกรสองตัวที่มีราคามหาศาล พอปล่อยลงไปในบ่อพวกมันก็รีบว่ายไปหาเจ้าตุ้ยนุ้ยอย่างรวดเร็ว
ปลามังกรแพลตตินัมขาวที่ได้รับฉายาว่า “ราชันแห่งปลามังกร” พอเห็นเจ้าตุ้ยนุ้ยเข้าก็หดกลับสู่สัญชาตญาณเดิมของมันทันที กลายเป็นปลาว่านอนสอนง่ายอย่างไม่ต้องสงสัย
ล้อเล่นหรือไง? ต่อให้เป็นปลามังกรที่มีราคาแพงแค่ไหน หลายพันปีก่อนก็เป็นแค่ปลาทำความสะอาดของมังกรเท่านั้นเอง
เจ้าตุ้ยนุ้ยไม่ได้ ‘อาบน้ำ’ มาหลายวันแล้ว มันลอยตัวอยู่ในน้ำ ปลามังกรสองตัวก็รีบว่ายเข้ามาทำหน้าที่เดิมของพวกมันทันที พวกมันอ้าปากพ่นน้ำดูดกลืนสิ่งสกปรกออกจากเกล็ดอย่างขยันขันแข็ง
ผิวกายของเจ้าตุ้ยนุ้ยที่ลอกคราบออกเผยให้เห็นสีขาวนวล ซึ่งมีประกายสีชมพูระเรื่ออยู่ภายใน ยิ่งถูกปลามังกรช่วยทำความสะอาดสีสันของมันก็ยิ่งงดงามขึ้นเรื่อย ๆ
ดูเหมือนว่าปลามังกรจะส่งผลดีต่อการเติบโตของเจ้าตุ้ยนุ้ย เล่ยฮวนซีเริ่มคิดว่าหากมีคนมาขอซื้อปลามังกรสองตัวนี้ เขาจะยังอยากขายมันอยู่ไหมนะ?
เพราะปลามังกรสองตัวนี้อยู่กับเจ้าตุ้ยนุ้ยมานาน พวกมันเข้าใจเจ้าตุ้ยนุ้ยดีกว่าปลามังกรตัวไหน ๆ จะเทียบได้
เล่ยฮวนซีทำอาหารสองจานให้เจ้าตุ้ยนุ้ย มันกินจุยังไงก็ยังกินจุอยู่วันยังค่ำ
เมื่อครู่นี้เจ้าตุ้ยนุ้ยยังดูเกียจคร้านและสง่างามราวกับจักรพรรดิที่กำลังให้ข้ารับใช้ปรนนิบัติอยู่แท้ ๆ แต่พอได้กลิ่นหอมของอาหารเท่านั้นแหละ ธาตุแท้ก็เผยออกมาทันที
มันกระโดดพรวดออกมาจากน้ำ ทำเอาปลามังกรสองตัวสะดุ้งโหยง คิดว่าตัวเองทำอะไรผิดไปจนเทพมังกรกริ้วเข้าเสียแล้ว
เจ้าตุ้ยนุ้ยหมุนตัวกลางอากาศ 720 องศา พลิกหลังสามรอบครึ่งก่อนพุ่งตรงลงไปที่... อาหาร…
10 คะแนนเต็ม!
ไม่มีแม้แต่หยดน้ำซุปกระเด็นออกมา
เจ้าตุ้ยนุ้ยเปลี่ยนวิธีกินอาหารไปแล้ว
แต่ก่อนมันกินแบบตะกละตะกลาม สวาปามไม่ยั้ง แต่ตอนนี้กลับเริ่มรู้จักการลิ้มรสอาหารแล้ว
มันลองชิมน้ำซุปก่อน กลั้วลิ้นสองสามที รสชาติไม่เลวเลย ฝีมือของเจ้าเด็กเล่ยฮวนซีดีขึ้นเยอะ มันซดน้ำซุปจนหมดก่อนจะเริ่มลิ้มรสเนื้ออย่างเพลิดเพลิน
เห็นมันกินแบบนั้นก็ทำให้เล่ยฮวนซีเริ่มรู้สึกหิวตาม
เขาทำหมูตุ๋นซีอิ๊วหนึ่งหม้อกับซุปปลาตะเพียนหนึ่งถ้วยให้เจ้าตุ้ยนุ้ย ระหว่างที่มันกำลังกินปลาอยู่นั้น เล่ยฮวนซีก็เอื้อมมือไปที่จานหมูตุ๋นและหวังจะหยิบสักชิ้นมารองท้อง
"โอ๊ย!"
ทันใดนั้นก็มีสายฟ้าฟาดผ่าน! เล่ยฮวนซีร้องโหยหวนออกมาทันที
เจ้าตุ้ยนุ้ยกำลังกินปลาอย่างสบายใจ แต่มันกลับมีหูทิพย์ตาทิพย์ พอมันเห็นมือของเล่ยฮวนซีเอื้อมไปที่อาหารของตัวเองเข้า มันก็พุ่งออกจากชามซุปทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรเลย
ถ้าไม่ขยับก็แล้วไป แต่ถ้าขยับก็เร็วปานสายฟ้าแลบ
มันเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศและในชั่วพริบตาที่ร่างมันตกลงบนจานหมูตุ๋น ฟันแหลมคมก็งับเข้าที่นิ้วของเล่ยฮวนซีซึ่งกำลังจะสัมผัสกับหมูตุ๋นพอดี
โชคดีที่มันกัดไม่แรง มีแค่รอยแดงขึ้นนิดหน่อย
เมื่อหันไปดูเจ้าตุ้ยนุ้ยอีกทีมันก็นอนหมอบแผ่เต็มจานหมูตุ๋นแล้ว ดวงตาเล็ก ๆ จ้องเขม็งด้วยสายตาดุร้ายและเป็นศัตรูต่อเล่ยฮวนซีสุด ๆ
"เจ้าตุ้ยนุ้ยบ้า! ให้ฉันกินสักชิ้นมันจะตายหรือไง?" เล่ยฮวนซีโวยวายเสียงดัง
เจ้าตุ้ยนุ้ยส่ายหัวแรงเหมือนกลองสะบัดชัย
ไม่ให้ ไม่ให้ ยังไงก็ไม่ให้! ของข้าก็คือของข้า! เจ้าสมองกลวงเล่ยฮวนซีไปใช้ชีวิตสบายใจเฉิบอยู่ข้างนอก ตอนนี้กลับมาจะแย่งของกินกับเทพมังกรเช่นข้ารึ?!
มันยังมีความยุติธรรมอยู่ไหม?! ยังมีศีลธรรมในโลกนี้อีกหรือเปล่า?!
เจ้าตุ้ยนุ้ยอ้าปากกว้าง มันคาบหมูตุ๋นชิ้นโตเข้าปากก่อนจะกลืนลงคอไปในพริบตา!
มันจงใจยั่วโมโหเล่ยฮวนซีโดยเคี้ยวเสียงดังให้ได้ยินชัด ๆ
อร่อย! อร่อย! ถึงจะไม่อร่อยเท่าปลา แต่ก็เข้ากับรสชาติอันสูงส่งของเทพมังกรเช่นข้าดีทีเดียว!
"จงใจแกล้งฉันใช่ไหม?" เล่ยฮวนซีโกรธจนแทบกระอัก เขาเลื่อนสายตามองซ้ายมองขวาแล้วจ้องไปที่จานปลาที่กินไปครึ่งหนึ่ง
เจ้าตุ้ยนุ้ยรู้ตัวทันทีว่าเล่ยฮวนซีคิดจะทำอะไร
ร่างของมันเริ่มโก่งขึ้นเล็กน้อยแล้วเปลี่ยนเป็นท่าพร้อมจู่โจม
เล่ยฮวนซีลงมือแล้ว!
เขาพุ่งมือไปที่จานปลาอย่างรวดเร็ว!
แต่เจ้าตุ้ยนุ้ยเร็วกว่า!
สายฟ้าฟาดผ่านอีกครั้ง คราวนี้มันอ้าปากงับลงมาเต็มแรง!
แต่สุดท้ายมันก็เป็นแค่เจ้าตุ้ยนุ้ย ไม่เข้าใจแผนหลอกล่อของมนุษย์
เล่ยฮวนซีใช้มือซ้ายล่อมันไว้ พอเกือบจะกัดโดนเขาก็ชักมือกลับ จากนั้นยื่นมือขวาออกไปคว้าหมูตุ๋นมาได้หนึ่งชิ้น!
แผนของเล่ยฮวนซีสำเร็จ! เขาหัวเราะลั่น “ฮ่า ๆๆๆ เจ้าตุ้ยนุ้ยโง่ คิดจะสู้กับฉันเรอะ?!”
แต่เขาหัวเราะได้แค่ครึ่งเดียว ก่อนที่รอยยิ้มจะค้างอยู่บนใบหน้าแล้วเสียงร้องโหยหวนเต็มไปด้วยความคับแค้นก็ดังขึ้น “เจ้าตุ้ยนุ้ยบ้า! ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ให้ใช้เวทย์ตรึงร่าง?!”
เจ้าตุ้ยนุ้ยค่อย ๆ คลานไปที่มือของเล่ยฮวนซีซึ่งขยับไม่ได้ มันจัดการละเลียดกินหมูตุ๋นที่เขาเพิ่งแย่งมาอย่างสบายใจ กินอย่างช้า ๆ กับกำลังชิมอาหารชั้นเลิศ
พอกินหมดแล้วยังดูเหมือนว่ายังอยากกินอีก มันคลานขึ้นไปที่ปากของเล่ยฮวนซีแล้วเอาปากถูไปมา จากนั้นถึงพอใจและกระโดดกลับลงไปที่จานหมูตุ๋น
กลิ่นหอมของหมูตุ๋นยังคงติดอยู่ที่มุมปากของเขา
แต่น้ำตาของพี่ฮวนซีแทบจะไหลออกมาแล้ว
โอ้พระเจ้า! ฉันถูกเจ้าเจ้าตุ้ยนุ้ยจูบ! ฉันถูกมังกรลวนลาม!
กฎข้อแรกของพี่ฮวนซี:
ห้ามใช้เวทย์ตรึงร่างกับพี่ฮวนซีเด็ดขาด!
แต่เจ้าเจ้าตุ้ยนุ้ยที่น่ารำคาญนี่กลับเหยียบย่ำกฎศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่แยแส!
ศึกปกป้องหมูตุ๋นจบลงด้วยชัยชนะอย่างถล่มทลายของเจ้าตุ้ยนุ้ย…
……
“ขี้โกง! ขี้โกง!” ตอนออกจากบ้าน พี่ฮวนซียังเช็ดปากไปบ่นไปด้วยความคับแค้นใจ “ตกลงกันแล้วว่าไม่ให้ใช้เวทย์ตรึงร่าง แกมันโกงชัด ๆ!”
ถ้าสักวันหนึ่งฉันเรียนเวทย์ตรึงร่างจากเจ้าตุ้ยนุ้ยได้ล่ะก็… ฮึ่ม ฮึ่ม…
ฉันจะตรึง! จะตรึง! ตรึงให้หมดเลย!
พอมาถึงบ่อปลา เล่ยฮวนซีก็ชะงักไปเล็กน้อย
นี่แค่ไม่กี่วันเองนะ? ทำไมมีเพิงพักหลังเล็ก ๆ ถูกสร้างขึ้นเรียบร้อยแล้วล่ะ! ถึงจะดูเรียบง่ายแต่ก็กันแดดกันฝนได้สบายเลย!
เย่เทียนหลงไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ! เขาสร้างเพิงหลังนี้ได้ด้วยตัวเองคนเดียวจริง ๆ งั้นเหรอ?!
แล้วเย่เทียนหลงหายไปไหนล่ะ?
“พี่เย่! พี่เย่!” เล่ยฮวนซี ตะโกนเรียกเสียงดัง
สักพักเย่เทียนหลงก็พายเรือเล็กออกมาจากกลางบ่อปลา พอเห็นเล่ยฮวนซีเขาก็รีบพุ่งเข้ามาหาแล้วดึงเล่ยฮวนซีขึ้นเรืออย่างร้อนรน “ฮวนซี รีบไปดูเร็ว!”
เห็นเขาดูลนลานแบบนั้น เล่ยฮวนซีก็คิดว่าปลาที่เลี้ยงไว้ต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ ๆ หัวใจของเขากระตุกวูบขึ้นมาทันที
นี่เป็นก้าวแรกของธุรกิจฉันเลยนะ!
“ดูสิ” เย่เทียนหลงชี้ไปในน้ำ “ทำไมปลามันโตเร็วขนาดนี้…”
เล่ยฮวนซีถึงได้เข้าใจว่าทำไมเย่เทียนหลงถึงมีท่าทางแบบนั้น
นี่มันไม่ปกติเลย! มันผิดปกติเกินไป! แค่ปล่อยลูกปลาลงไปไม่กี่วัน แต่ปลากุ้ยหยูแต่ละตัวกลับโตจนหนักเกือบครึ่งกิโลกรัมแล้ว! ส่วนปลาชนิดอื่น ๆ ก็โตเร็วผิดปกติแบบเห็นได้ชัด!
เย่เทียนหลงเลี้ยงปลามาหลายปี ใคร ๆ ในเมืองจู้หนานก็รู้ว่าเขาคือเบอร์หนึ่งเรื่องนี้! แต่แม้แต่เขาก็ยังไม่เคยเห็นอะไรแปลกประหลาดแบบนี้มาก่อนเลย!
เล่ยฮวนซีย่อมรู้ดีว่าสาเหตุของเรื่องนี้คืออะไร! ก็บ่อนี้มีพลังของเทพมังกรไงล่ะ!
“พี่เย่! พี่สุดยอดไปเลย!” เล่ยฮวนซีตะโกนออกมาดังลั่น
“หา? ฉันเรอะ?” เย่เทียนหลงมึนงงไปหมด
ในเสี้ยววินาทีนั้น เล่ยฮวนซีก็คิดแผนดี ๆ ขึ้นมาได้ทันที! เขาหา ‘แพะรับบาป’ ที่สมบูรณ์แบบเจอแล้ว!
เขายกนิ้วโป้งให้เย่เทียนหลงด้วยสีหน้าชื่นชมสุดขีด “พี่เย่ พี่แม่งโคตรเจ๋ง! เจ๋งจริง ๆ!”
“เอ่อ… ฉัน…”
“พี่เย่ นี่มันแค่ไม่กี่วันเองนะ! พี่เลี้ยงปลาให้โตได้ขนาดนี้ ถ้าฉันไม่ได้เห็นกับตา ฉันไม่มีวันเชื่อเลยจริง ๆ!”
“ฮวนซี ฟังฉันก่อนนะ ฉันเองก็เพิ่งจะ…”
“ฉันยอมแล้ว! ยอมแล้วจริง ๆ! ตอนแรกที่ลุงตงแนะนำพี่ให้ฉัน ฉันยังลังเลอยู่เลย แต่ตอนนี้ฉันต้องขอบคุณท่านตงจริง ๆ ที่แนะนำยอดฝีมือแบบพี่ให้ฉัน!”
“แต่ว่า… บ่อปลา…”
“พี่เย่ ฉันขออย่างเดียว พี่เลี้ยงปลาเก่งขนาดนี้ โตเร็วกว่าคนอื่นตั้งหลายเท่า อีกหน่อยต้องมีคนมาจ้องดึงตัวพี่แน่ ๆ! ฉันขอแค่พี่อย่าทิ้งฉันไปก็พอ!”
“ฮวนซี ไม่ต้องห่วงเลย ตอนฉันลำบากที่สุดมีแค่นายกับลุงตงที่ช่วยฉัน ต่อให้ใครเสนอเงินเยอะแค่ไหน ฉันก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น”
“ขอบคุณนะพี่เย่” เล่ยฮวนซีพูดด้วยอารมณ์เต็มเปี่ยม เสียดายที่ไม่ได้พกน้ำตาเทียมมาด้วย ไม่อย่างนั้นคงหยดสักสองสามหยดให้มันดูสมจริง “ให้พี่ดูแลบ่อนี้คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด อีกไม่นานพี่ต้องทำให้บ่อของเราทำกำไรได้แน่นอน”
เย่เทียนหลงเริ่มสงสัยขึ้นมาแล้วว่านี่เขาเป็นคนเลี้ยงปลาพวกนี้เองจริง ๆ เหรอ? หรือว่าฝีมือการเลี้ยงปลาของเขาจะพัฒนาแบบก้าวกระโดดในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้?
หรือว่าโดยไม่รู้ตัว เขาจะค้นพบวิธีเร่งการเจริญเติบโตของปลาแบบลับเฉพาะขึ้นมาแล้ว?
“ฮวนซี กลับมาแล้วเหรอ?” พี่หลูที่เดินผ่านมาพอดีจึงทักทายเขาที่ริมบ่อปลา
“พี่หลู ดูสิ! ดูสิ!” เล่ยฮวนซีโวยวายเสียงดัง เขารีบพายเรือเข้าไปใกล้ฝั่งแล้วให้พี่หลูขึ้นเรือก่อนจะชี้ไปที่บ่อปลา “ดูปลาที่พี่เย่เลี้ยงสิ!”
พอพี่หลูก้มลงมองก็ชะงักไปทันที “พี่เย่! นี่พี่เลี้ยงยังไงเนี่ย? ฉันยังจำได้เลยว่าสองวันก่อนมันไม่ได้ตัวใหญ่ขนาดนี้นะ”
“เอ่อ… ฉันอาจจะ… บังเอิญค้นพบวิธีอะไรบางอย่างเข้า…”
เพราะคำอวยของเล่ยฮวนซีทำให้เย่เทียนหลงเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองแล้วจริง ๆ
หรือว่าวิธีเร่งการเจริญเติบโตของปลาเป็นสิ่งที่ตระกูลของเขารู้มาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายายแล้ว? เพียงแต่เขายังไม่เคยตระหนักถึงมันเลยเท่านั้น?
หรือว่าฝีมือการเลี้ยงปลาของเขาถึงขั้นเชี่ยวชาญสุดยอดแล้ว? เพียงแต่เขาเองไม่เคยรู้ตัวเลย?
บางที… อาจจะ… มีแค่คำอธิบายนี้เท่านั้น…
“เทคนิคแบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงแค่ในเมืองจู้หนานเลย ขนาดทั่วประเทศก็ไม่มีที่ไหนทำได้แน่” พอขึ้นฝั่งหลูเจี่ยก็ยังอึ้งไม่หาย “ฮวนซี นายเลือกคนไม่ผิดเลยนะที่จ้างพี่เย่ ทั้งขยันทั้งเก่ง แถมยังมีวิธีเลี้ยงปลาที่เหนือชั้นกว่าคนอื่น คนอื่นใช้เวลาผลิตปลาแค่หนึ่งรุ่น แต่นายผลิตได้สามรุ่นเลยล่ะ”
“ใช่ ๆ” เล่ยฮวนซี รีบเสริม “ฉันแค่กังวลว่าพี่เย่จะถูกคนอื่นมาดึงตัวไป”
เย่เทียนหลงถึงกับเขินขึ้นมาเลย “ฮวนซีวางใจเถอะ ฉัน เย่เทียนหลง ไม่ใช่คนไร้สำนึก ตราบใดที่นายยังอยากทำบ่อปลา ฉันจะทำงานให้นายไปตลอดชีวิต ต่อให้มีคนเสนอเงินให้สิบเท่าฉันก็ไม่ไป”
เล่ยฮวนซีแอบหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ในใจ แผนการของเขาประสบความสำเร็จแล้ว!
หึหึ! ต่อไปใครสงสัยว่าปลาของฉันโตเร็วได้ยังไง? ไปถามเย่เทียนหลงเอาเอง! ทำไมปลาที่บ่อนี้ถึงตัวใหญ่กว่าปกติ? ไปถามเย่เทียนหลงเอาเอง!
นายมีเคล็ดลับพิเศษอะไรในการเลี้ยงปลาหรือเปล่า? ไปถามเย่เทียนหลงเอาเอง! อะไร ๆ ก็ไปถามเย่เทียนหลงซะให้หมด!
เย่เทียนหลงจะกลายเป็นเกราะกำบังที่ดีที่สุดของฉัน!
เป็นเกราะกำบังที่ดีที่สุดของเล่ยฮวนซี!