กระป๋องอาหารกับลูกหมู

หลังจากได้รับพิมพ์เขียวหน้าไม้ จางถัวไห่ก็เปิดหน้าต่างการผลิต

“ตรวจพบพิมพ์เขียวหน้าไม้และพิมพ์เขียวยางลดน้ำหนัก มีทรัพยากรครบถ้วน ต้องการสร้างหรือไม่?”

“ยืนยัน”

พิมพ์เขียวสองใบละลายหายไปเป็นของเหลว ทรัพยากรที่กองอยู่ที่เบาะหลังก็หายไปกว่าครึ่ง ในเวลาไม่นานนักก็ปรากฏล้อยางสี่เส้นและหน้าไม้ขนาดเล็กอยู่ตรงหน้า

【ยางลดน้ำหนัก: ชิ้นส่วนระดับ 1 สำหรับรถยนต์ ลดการใช้น้ำมันลง 30%】

แล้วติดตั้งยังไงล่ะ?

นี่ต้องให้ฉันเปลี่ยนล้อเองหรอ? แต่ฉันไม่มีทั้งประแจและแม่แรงนะ จะทำยังไงดี?

ขณะนั้น ระบบก็แสดงข้อความแนะนำขึ้นมา

【ตรวจพบชิ้นส่วนระดับ 1 ยางลดน้ำหนัก ต้องการแทนที่ล้อปกติที่มีอยู่หรือไม่?】

มีระบบช่วยติดตั้งให้แบบนี้ก็ดีไปอีก

“ตกลง”

ล้อทั้งสี่หายไปทันที จากนั้นรถก็โยกเล็กน้อย

【ติดตั้งล้อใหม่เรียบร้อยแล้ว】

“สบายไปเลย” จางถัวไห่เริ่มรู้สึกชื่นชมระบบขึ้นมาเล็กน้อย

【พบล้อปกติ 4 เส้น ต้องการแยกออกเป็นทรัพยากรหรือไม่? สามารถแยกเป็น ยางเกรดต่ำ 20 หน่วย เศษโลหะ 20 หน่วย ชิ้นส่วนโลหะ 16 หน่วย】

“ไม่ต้องแยก” จางถัวไห่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเก็บล้อทั้งสี่ไว้ ไม่แน่ในอนาคตอาจมีประโยชน์

จากนั้น เขาหยิบหน้าไม้ที่วางอยู่บนเบาะข้างขึ้นมาพิจารณา

หน้าไม้นี้ยาวประมาณครึ่งฟุต มีด้ามจับคล้ายปืนพร้อมไกให้เหนี่ยว ยิงได้ด้วยมือเดียว

ข้างกันมีซองหนังสำหรับเก็บลูกดอก บรรจุลูกดอกคมกริบสิบดอก

จางถัวไห่ลองหยิบหน้าไม้ขึ้นเล็ง ฝึกใช้งานให้คุ้นเคย

แต่รอบ ๆ นี้ไม่มีเป้าให้ลองยิงจริง ๆ จึงไม่อาจทดสอบความแรงได้

ถึงอย่างนั้น จากแรงของสายธนูแล้ว คงยิงไก่ให้ตายได้สบาย ๆ ในระยะ 50 เมตร

เขาลองเล่นหน้าไม้อยู่สักพัก กระทั่งฟ้ามืดสนิท

ท้องฟ้ามืดดำคล้ายฝาหม้อขนาดยักษ์ครอบคลุมไปทั่ว มีเพียงดาวดวงน้อยนิดที่ส่องแสงสลัว

จางถัวไห่นั่งอยู่ในรถ เริ่มรู้สึกหนาว มือเท้าเย็นเฉียบจนสั่นไปหมด

“กลางวันก็ร้อนแทบตาย พอกลางคืนกลับหนาวได้ขนาดนี้” เขารีบดึงเสื้อกันหนาวจากเบาะหลังขึ้นมาสวม

พอสวมเสื้อกันหนาว ความอบอุ่นก็เริ่มกลับคืนมาทันที

เขาเปิดช่องสนทนาของภูมิภาคขึ้นมาอีกครั้ง ก็เห็นว่าทุกคนกำลังพูดคุยกันเรื่องอากาศ

“ให้ตายเถอะ ทำไมมันหนาวลงขนาดนี้”

“ก็ที่นี่เป็นทะเลทรายน่ะสิ ทรายระบายความร้อนได้เร็ว กลางวันร้อนกลางคืนหนาวเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”

“แต่ทำไมมันหนาวขนาดนี้ล่ะ? ตอนนี้อุณหภูมิน่าจะประมาณ 15 องศา และดูเหมือนจะลดลงอีก คงต่ำกว่า 10 องศาแน่”

“ต่ำกว่า 10 องศา! ฉันใส่กางเกงขาสั้นมานะ โดนแบบนี้จะไม่ถูกแช่แข็งตายหรือไง?”

“ใครมีไฟแช็กบ้าง ขอใช้หน่อย ฉันหาไม้มาทำกองไฟได้แล้ว เดี๋ยวคืนให้”

“ฮืออ หนาวจัง มีใครมีเสื้อกันหนาวบ้าง ฉันยอมแลกขนมปังหนึ่งก้อนเลย”

จางถัวไห่อ่านความเห็นสักพัก ก่อนจะปิดช่องสนทนา ดึงเสื้อกันหนาวให้กระชับตัวแล้วค่อย ๆ เอนหลับไป

เขาไม่ได้ใจร้าย เพียงแต่จำนวนคนที่ต้องการความช่วยเหลือมีมากเกินไป ต่อให้เขาอยากช่วยก็ช่วยได้ไม่หมด

สิ่งที่เขาพอจะทำได้คือตั้งใจสะสมทรัพยากรให้มากขึ้นในวันพรุ่งนี้ เผื่อว่าจะพอขายแบ่งปันได้บ้าง

ทั้งคืนผ่านไปอย่างเงียบสงบ เช้ารุ่งขึ้นจางถัวไห่ก็ตื่นขึ้นทันทีเมื่อฟ้าสาง

ก่อนหน้านี้ครอบครัวของเขาทำธุรกิจผลิตภัณฑ์ถั่วเหลือง เขาเลยต้องตื่นเช้าไปส่งของจนเป็นกิจวัตร

เขาเปิดช่องสนทนาของภูมิภาคเพื่อตรวจสอบสถานการณ์

ช่องสนทนาค่อนข้างเงียบ เนื่องจากส่วนใหญ่ยังนอนหลับกันอยู่ มีเพียงข้อความแจ้งการตายหกข้อความที่ปรากฏเป็นสีแดง สามคนตายเพราะอากาศหนาวจัด อีกหนึ่งคนตายเพราะอาหารเป็นพิษ และอีกสองคนตายจากอุบัติเหตุทางรถยนต์

ขณะนี้เหลือผู้เล่นในภูมิภาคเพียง 2,706 คน

จางถัวไห่ถอนหายใจ หยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เหลือจากเมื่อวานมาเทครึ่งซองเพื่อเติมรสชาติ และเก็บเครื่องปรุงที่เหลือไว้วางแผนจะใช้ปรุงน้ำซุปเมื่อมีหม้อ

ตลอดคืนที่ผ่านมา เครื่องเก็บน้ำสะสมได้ประมาณ 800 มิลลิลิตร พอให้เขาดื่มไปได้ทั้งวัน

“ขอให้วันนี้โชคดีหน่อยก็แล้วกัน” จางถัวไห่จิบน้ำเล็กน้อยแล้วสตาร์ทรถออกไปหาเสบียง

เขาขับไปประมาณ 20 กิโลเมตร ก็บังเอิญเจอกล่องทรัพยากรสองกล่องในคราวเดียว

กล่องหนึ่งเป็นสีขาว อีกกล่องเป็นสีน้ำเงิน

【กล่องทรัพยากรสีขาวมีขนมปังนาน 5 ชิ้น ปลากระป๋อง 5 กระป๋อง และน้ำดื่ม 5 ลิตร】

【กล่องทรัพยากรสีน้ำเงินมีลูกหมูดำสุขภาพดี น้ำหนัก 100 กิโลกรัม โปรดใช้ความระมัดระวัง หากต้องการลอบโจมตี ให้เข้าไปทางด้านหลังกล่องเพื่อให้ได้เปรียบในการโจมตีครั้งแรก】

ลูกหมูดำ!

จางถัวไห่รู้สึกกระปรี้กระเปร่าเมื่อเห็นคำแนะนำนี้

หมูโตเต็มวัยเขาคงยังไม่กล้าจัดการ แต่ลูกหมูหนัก 100 กิโลกรัมเขาพอจะลองสู้ได้

ยิ่งตอนนี้เขามีทั้งหน้าไม้และชะแลงเป็นอาวุธ การจัดการลูกหมูคงไม่ใช่เรื่องยาก

และหากไม่ได้จริง ๆ เขาก็ยังมีแผนใช้รถชน

เขาตื่นเต้นจนแทบอดใจไม่ไหว

เพื่อความรอบคอบ จางถัวไห่เลือกเปิดกล่องทรัพยากรสีขาวก่อน

ขนมปังนานห้าชิ้นปรากฏตรงหน้า กลิ่นหอมลอยฟุ้งขึ้นมา

ขนมปังนานนี้มีน้ำหนักเต็มแผ่น แผ่นละประมาณ 1 กิโลกรัม พอให้อิ่มมื้อหนึ่ง ที่สำคัญ โรยงาเต็มแผ่นจนแค่มองก็น้ำลายสอ

ถ้ามีซุปเนื้อแกะสักถ้วยคงดีไม่น้อย

จางถัวไห่เก็บขนมปังนานอย่างระมัดระวัง ถือเป็นเสบียงหลักสำหรับสองวันถัดไป

ขณะที่ปลากระป๋องห้ากระป๋องนั้นทำให้เขาดีใจยิ่งขึ้น

ปลากระป๋องนี้ให้พลังงานและเกลือแร่เพียบ ถือเป็นแหล่งพลังงานที่สำคัญ

จางถัวไห่เก็บปลากระป๋องไว้อย่างดีใต้เบาะนั่ง

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว จางถัวไห่ก็เดินไปยังด้านหลังกล่องทรัพยากรสีน้ำเงิน ตามคำแนะนำของระบบ เขาจับหน้าไม้ในมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งถือชะแลงอย่างเตรียมพร้อม

เขาเสียบชะแลงลงในรอยฝาของกล่อง หายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกดลงอย่างแรง ฝาของกล่องเปิดออกแล้วหายไปในพริบตา ปรากฏเป็นลูกหมูดำหนักร้อยกิโลกรัมไว้บนถนน

ลูกหมูมองไปรอบ ๆ ถนนอย่างงุนงง เหมือนยังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

จางถัวไห่เห็นดังนั้นจึงไม่รอช้า รีบเล็งหน้าไม้ไปยังท้ายทอยของลูกหมู

ขณะที่เขากำลังจะเหนี่ยวไก เสียงจากระบบแนะนำก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

【ขยับหน้าไม้ไปทางซ้ายอีกหนึ่งนิ้ว】

จางถัวไห่สะดุ้งเพราะเสียงแจ้งเตือนนี้ เขาขยับหน้าไม้ตามคำแนะนำโดยไม่รู้ตัว แล้วเหนี่ยวไกทันที

ลูกดอกพุ่งตรงไปที่หูของลูกหมู

“พลาด!”

ลูกดอกแฉลบ จางถัวไห่โยนหน้าไม้ทิ้ง จับชะแลงเตรียมพุ่งเข้าจู่โจม

พอดีว่าลูกหมูได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว มันจึงหันตัวกลับมามองพอดี

การหมุนตัวครั้งนี้ทำให้ลูกดอกเสียบเข้าที่เบ้าตาพอดี

เสียง “ปุ!” ดังขึ้น ลูกดอกทะลุตาลูกหมูจนถึงสมอง มันดิ้นกระตุกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสิ้นใจ