เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ พิมพ์เขียวหน้าไม้

เมื่อเห็นข้อความการตายในช่องสนทนาของภูมิภาคที่เรียงกันยาวเหยียด จางถัวไห่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาววาบไปถึงสันหลัง

ทุกข้อความที่แจ้งการตายของผู้เล่น ล้วนหมายถึงชีวิตของใครบางคนที่ดับสิ้นลง

ยังไม่ทันข้ามวันแรก ผู้เล่นในภูมิภาคก็ตายไปเกือบครึ่ง

จางถัวไห่ไม่กล้าคิดเลยว่า เมื่อถึงวันที่เจ็ด ซึ่งเป็นวันเกิดภัยพิบัติ จะเหลือผู้รอดชีวิตอยู่เท่าไร

ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกโชคดีเป็นอย่างมากที่ตนเองมีระบบแนะนำ

ไม่เช่นนั้น เขาคงโดนหลุมพรางสารพัดซ้อนกลเหล่านี้กลืนกินจนไม่เหลือแล้ว

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ท้องฟ้ามืดสนิท

ค่ำคืนของโลกใบนี้ดูแปลกตา ไม่มีพระจันทร์และมีดาวน้อยมาก ถนนมืดทะมึนจนนอกจากระยะสิบเมตรก็แทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย

จางถัวไห่พยายามเปิดไฟหน้ารถ แต่ก็พบว่ารถเก่าคันนี้ไม่มีแม้กระทั่งไฟหน้า

จางถัวไห่ไม่รู้จะพูดยังไงดี

ทัศนวิสัยที่มืดขนาดนี้ ทำให้เขาไม่กล้าเสี่ยงขับต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น ในคำแนะนำตอนเริ่มเกมยังเตือนอีกว่า การขับรถตอนกลางคืนจะมีอันตราย

แค่ตอนกลางวันยังอันตรายขนาดนี้ น่าจะเดาได้ว่าคำเตือนที่เกมระบุไว้นั้น คงหมายถึงอันตรายที่น่ากลัวกว่าหลายเท่า

จางถัวไห่ตัดสินใจนอนพักในรถหนึ่งคืน แล้วค่อยออกไปหาเสบียงต่อในวันรุ่งขึ้น

เขาเปิดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปขึ้นมา แต่เพราะไม่มีน้ำร้อน จึงทำได้แค่กินเส้นบะหมี่แห้ง ๆ

จางถัวไห่บี้เส้นบะหมี่จนเป็นชิ้นเล็ก ๆ โรยเครื่องปรุงครึ่งซองแล้วเขย่าให้เข้ากัน

“ถือว่าได้ย้อนวัยเด็กละกัน”

จางถัวไห่บ่นพึมพำขณะกินบะหมี่แห้ง และเปิดดูช่องสนทนาของภูมิภาคเพื่อฟังข่าวคราว

“กระหายน้ำจะตายอยู่แล้ว หาเสบียงทั้งวันเจอแต่พวกยางกับชิ้นส่วนโลหะ ไม่มีน้ำเลย ใครมีน้ำ ฉันยอมแลกทรัพยากรทั้งหมดกับเขา”

“ตื่นได้แล้ว ดูรอบ ๆ สิว่าตรงไหนบ้างที่เรามาเจอ? ทะเลทรายไง! แม้แต่เด็กยังรู้เลยว่าทรัพยากรที่หายากที่สุดในทะเลทรายคือน้ำ จะมีใครขายน้ำให้นายบ้าง รอดูพรุ่งนี้ก็แล้วกันว่าหาเจอไหม”

“จะบอกอะไรให้ ฟังไว้นะ ถ้าไม่มีน้ำให้ดื่ม ก็ให้ดื่มปัสสาวะของตัวเองไป มันจะช่วยประคองชีวิตได้นานถึงสองวัน”

“คิดว่าฉันไม่อยากทำหรือไง? ดื่มปัสสาวะก็ต้องมีภาชนะสิ ฉันไม่มีแม้แต่ขวด จะเอาอะไรไปดื่ม?”

“หาขวดเหรอ? ฉันมีนะ แต่ว่าไม่ฟรีหรอก ต้องเอาทรัพยากรมาแลก”

จางถัวไห่อ่านแล้วก็เกิดความคิดขึ้นมา

ผู้ที่ยังคงใช้งานช่องสนทนานี้อยู่ ต่างก็มีทรัพยากรกันอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

สิ่งที่ขาดแคลนที่สุดคือทรัพยากรน้ำ

เขาน่าจะใช้โอกาสนี้แลกเปลี่ยนน้ำเพื่อกว้านเอาทรัพยากรจากคนอื่นมา

คิดได้ดังนั้น จางถัวไห่จึงหยิบขวดน้ำขนาด 1 ลิตรออกมา พร้อมกับถามในใจว่า “น้ำขวดนี้แบ่งขายได้ไหม?”

“สามารถแบ่งขายได้” ระบบตอบกลับทันที

เมื่อแบ่งได้ก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

จางถัวไห่ลงขายน้ำขวดนี้ในช่องแลกเปลี่ยน

【ขายน้ำดื่ม 200 มิลลิลิตร ต่อ 6 หน่วยทรัพยากร รับเฉพาะ: ชิ้นส่วนโลหะ ยางเกรดต่ำ เศษโลหะ โลหะก้อน แก้ว รวมทั้งหมด 5 ชุด มาก่อนได้ก่อน】

【หมายเหตุ: หากมีทรัพยากรพิเศษหรือต้องการเสนอพิมพ์เขียว ส่งข้อความส่วนตัวมาได้】

หลังจากลงขายเสร็จ จางถัวไห่ก็กลับไปที่ช่องสนทนาแล้วโพสต์แจ้งว่า “ในช่องแลกเปลี่ยนมีน้ำขายแล้ว มีทั้งหมด 5 ชุด ใครมีทรัพยากรก็รีบไปแลกเลย”

เสียงประกาศนี้ทำให้ช่องสนทนาแทบลุกเป็นไฟ

“จริงเหรอ มีคนยอมขายน้ำจริง ๆ น่ะเหรอ?”

“ทำไมต้องใช้ทรัพยากรซื้อ? ใช้เงินได้ไหม ฉันให้แสนหนึ่งแถมนาฬิกาโรเล็กซ์ด้วย”

“ทำไมถึงต้องจำกัดประเภททรัพยากร? ฉันใช้เศษพลาสติกกับหญ้าแห้งแลกได้ไหม ยังไงมันก็ออกมาจากกล่องทรัพยากรเหมือนกัน”

“พี่ชาย มีของกินไหม ฉันไม่ได้กินอะไรมาเป็นวันแล้ว ฉันมีไม้ 20 หน่วย ให้ขนมปังฉันชิ้นเดียวก็ได้”

เสียงในช่องสนทนาวุ่นวายขึ้นเรื่อย ๆ

แม้ในช่องจะถกเถียงกันเสียงดัง แต่คนก็รีบแลกทรัพยรกันอย่างรวดเร็ว น้ำ 1 ลิตรขายหมดในเวลาไม่นาน จางถัวไห่ตรวจสอบสิ่งที่ได้จากการแลกเปลี่ยน

เขาได้รับเศษโลหะ 36 หน่วย ยางเกรดต่ำ 28 หน่วย ชิ้นส่วนโลหะ 28 หน่วย แก้ว 6 หน่วย และโลหะก้อน 2 หน่วย

รวมกับทรัพยากรที่สะสมไว้อยู่แล้วก็เพียงพอที่จะสร้างยางลดน้ำหนักได้

นอกจากนี้ทรัพยากรสำหรับการอัปเกรดเครื่องเก็บน้ำเป็นระดับ 2 ก็เกือบครบแล้ว เหลือแค่โลหะก้อนอีก 6 หน่วยกับพิมพ์เขียวสำคัญ ก็สามารถอัปเกรดได้

เมื่อเห็นว่าน้ำขายหมดแล้ว ผู้เล่นในช่องสนทนาก็เริ่มเรียกร้องอีกครั้ง

“พี่ชาย พอมีน้ำเหลืออีกบ้างไหม ขายเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม? พอดีฉันช้าไปนิดเดียว”

“ใช่แล้ว ขายอีกหน่อยเถอะ ฉันยอมแลกเพิ่มอีกสามหน่วยก็ได้”

“ฉันมีไม้ 6 หน่วย เอาไปเลยก็ได้ แถมด้วยผ้าลูกไม้สวย ๆ เอาน้ำให้ฉันแก้วเดียวก็พอ ได้โปรดเถอะ”

สำหรับข้อความเหล่านี้ จางถัวไห่เลือกปิดการแจ้งเตือน แล้วตอบไปว่า “ขายหมดแล้วนะ ใครอยากซื้อ พรุ่งนี้มาใหม่” จากนั้นก็หยุดตอบข้อความอื่น ๆ

ผู้ที่พลาดโอกาสต่างก็ส่งข้อความขอร้อง และบางคนก็เริ่มด่าทอ

จางถัวไห่อ่านข้อความเหล่านี้แล้วส่ายหัว เขาตัดสินใจออกไปทำยางลดน้ำหนัก

แต่จังหวะนั้นเอง มีข้อความส่วนตัวส่งเข้ามา

ผู้ส่งเป็นคนคุ้นเคย — ซูมู่

“มีน้ำกับอาหารอีกไหม? ฉันไม่มีทรัพยากร แต่ฉันมีพิมพ์เขียวอยู่หนึ่งชุด”

【พิมพ์เขียวหน้าไม้: อาวุธระดับ 1 ระยะยิง 50 เมตร ใช้โลหะก้อน 2 หน่วย เศษโลหะ 10 หน่วย ชิ้นส่วนโลหะ 8 หน่วย ยางเกรดต่ำ 8 หน่วย】

【หมายเหตุ: ผลิตหน้าไม้เสร็จแล้ว จะได้รับลูกดอก 10 ดอก หากต้องการลูกดอกเพิ่มต้องหาพิมพ์เขียวสำหรับผลิตลูกดอกเพิ่มเติม】

เมื่อเห็นพิมพ์เขียว จางถัวไห่รู้สึกตื่นเต้น

โลกใบนี้ไม่ปลอดภัยเหมือนโลกเดิมของเขา การมีอาวุธป้องกันตัวนั้นจำเป็นมาก

ที่สำคัญคือทรัพยรสำหรับผลิตหน้าไม้ เขามีพร้อมทุกอย่าง แค่ได้พิมพ์เขียวมาก็สามารถสร้างได้ทันที

เขาหันไปมองเครื่องเก็บน้ำ

ตอนนี้มีน้ำสะสมอยู่มากพอแล้ว

“ฉันให้น้ำเธอ 500 มิลลิลิตร กับไข่ต้มชา 1 ฟอง” จางถัวไห่ตอบกลับไป

“น้อยไปหน่อยนะ ต้องน้ำ 1 ลิตร ไข่ต้ม 6 ฟอง แล้วก็ขนมปังอีก 6 ชิ้น” ซูมู่ตอบกลับอย่างไม่พอใจ

จางถัวไห่ยิ้มเมื่อเห็นคำตอบของซูมู่ “แบบนั้นเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้ไม่มีใครให้ทรัพยรมากขนาดนั้นได้หรอก และก็มีแค่ฉันเท่านั้นที่พอจะแลกได้ ฉันเดาว่าเธอเอาพิมพ์เขียวนี้ไปถามหลายคนแล้วใช่ไหมล่ะ? แต่พวกนั้นให้ได้น้อยกว่าฉันซะอีก ฉันให้ได้มากสุดแค่ 400 มิลลิลิตร กับไข่ต้ม 1 ฟอง จะให้มากกว่านี้คงไม่ได้แล้ว”

ซูมู่เงียบไปเมื่อเห็นข้อความนั้น

จริงอย่างที่จางถัวไห่ว่า เธอพยายามขายพิมพ์เขียวนี้ในช่องแลกเปลี่ยนอยู่นาน มีหลายคนถามราคา แต่ไม่มีใครมีอาหารมาแลก

“แค่นี้ไม่พอจะกินอิ่มเลย อย่างน้อยขอเพิ่มขนมปังอีกสองชิ้นเถอะ พิมพ์เขียวนี้น่าจะแลกกับอาหารอิ่มได้สักมื้อไหม” ซูมู่พยายามต่อรอง

“ตอนนี้ฉันไม่มีขนมปัง ถ้าเธอยอมรอ พรุ่งนี้ถ้าหาครบแล้วฉันจะแลกให้”

จางถัวไห่มองรอบ ๆ เห็นแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับไส้กรอกอีกหนึ่งแท่ง

หน้าไม้ก็ดี แต่อาหารสำคัญกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ซูมู่เห็นข้อความของจางถัวไห่ก็หันไปมองน้องสาวที่ซีดเซียวจากความอ่อนเพลีย พลางกัดฟันตัดสินใจ

“ฉันจะให้พิมพ์เขียวนายก่อน แต่นายต้องให้น้ำกับไข่ต้มชาฉันก่อน แล้วพรุ่งนี้ต้องให้ขนมปังอีกสามชิ้น” ซูมู่ตอบกลับไปด้วยความลังเล

จางถัวไห่ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความนี้

เขาคาดเดาได้ว่าซูมู่น่าจะหมดหนทางแล้วจริง ๆ ไม่เช่นนั้นคงไม่ยอมเสนอเงื่อนไขแบบนี้

“ได้ แต่ฉันไม่รับรองว่าจะหาได้ขนมปังครบตามที่ต้องการ อาหารอย่างอื่นได้ไหม?” จางถัวไห่ตอบไป

“ได้ แต่ขอให้รักษาคำพูดด้วย” ซูมู่ลงขายพิมพ์เขียวหน้าไม้ในช่องแลกเปลี่ยน

จางถัวไห่จึงลงขายน้ำและไข่ต้มชา

การแลกเปลี่ยนสำเร็จ

จางถัวไห่ได้รับพิมพ์เขียวหน้าไม้