สรุปผลลัพธ์

เมื่อเห็นว่าทุกคนในช่องสนทนาเปลี่ยนกระแสหันมาโจมตีเขา ฟ่านหมิงคุนก็ได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความแค้นใจ “พวกแกคอยดู! จะต้องมีสักวันที่พวกแกได้ชดใช้แน่!” หลังคำสาปแช่งในใจ ฟ่านหมิงคุนก็หายไปจากช่องสนทนา

ส่วนผู้เล่นคนอื่น เมื่อโจมตีฟ่านหมิงคุนไปสักพักและเห็นว่าเขาไม่โต้ตอบ ก็เลิกสนใจแล้วกลับมามุงขอแลกยาฆ่าเชื้อกับจางถัวไห่ต่อ

ช่วงแรก จางถัวไห่รับเฉพาะข้อเสนอที่มีสมุนไพร 3 หน่วย แต่หลังจากทำไปได้หลายสิบครั้ง จางถัวไห่ก็มีสมุนไพรระดับ 1 อยู่เต็มมือ เขาจึงเริ่มเลือกรับข้อเสนอที่ให้ผลตอบแทนสูงขึ้น โดยข้อเสนอที่คุ้มที่สุดคือ ยาฆ่าเชื้อหนึ่งเม็ดแลกกับน้ำมันถึง 200 หน่วย

เขาคิดว่าคนนี้คงเป็นทายาทนักขุดเจาะน้ำมัน แต่เมื่อรู้รายละเอียดแล้วก็ต้องอึ้งไป คนนี้ไม่ว่าจะเปิดกล่องไหนก็ได้แต่น้ำมันมาตลอด ไม่เคยได้ของอย่างอื่นเลยแม้แต่ขนมปังหรือน้ำ

พอรู้เรื่องเข้า จางถัวไห่ก็อดไม่ได้ที่จะสงสารอีกฝ่ายอยู่สามวินาที

นอกจากน้ำมันแล้ว เขายังได้ของอย่างวัสดุระดับ 2 และพิมพ์เขียวอื่น ๆ มาอีกหลายแบบ เช่น มีดทำครัว มีดเอาตัวรอด กระดาษชำระ หม้อไฟ ถ่านไม้ เป็นต้น แม้จะไม่มีประโยชน์มากนัก แต่ก็พอช่วยให้การใช้ชีวิตสะดวกสบายขึ้น

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

เขายังเก็บยาฆ่าเชื้อได้อีกกว่า 50 เม็ด จางถัวไห่คำนวนแล้วพบว่ามีคนที่เก็บสมุนไพรไว้มากทีเดียว เพียงแต่ที่ผ่านมาพวกนั้นเห็นว่าสมุนไพรเป็นของหายากจึงเก็บไว้ไม่ยอมเอามาใช้ จนเมื่อถึงสถานการณ์ฉุกเฉินจริง ๆ จึงยอมเอาออกมาแลก

“ในที่สุดคนพวกนี้ก็เอาของออกมา เฮอะ! คงต้องทำให้เคยชินกับการเปิดกระเป๋าไว้บ่อย ๆ ซะแล้ว”

จางถัวไห่มั่นใจว่ามีผู้เล่นหลายคนยังเก็บของดีไว้ หากมีโอกาสเขาจะต้องเร่งเครื่องกวาดให้ได้มาอีกมาก ๆ แล้วเขาก็เริ่มลงประกาศสินค้าอาหารประจำวันของเขาในช่องซื้อขายทันที

[เศษหมู 200 กรัม * 50 ชุด แลกกับทรัพยากรระดับ 1 จำนวน 30 หน่วยต่อชุด ส่วนทรัพยากรระดับ 2 หรือพิมพ์เขียวส่งข้อความส่วนตัวได้]

พอโพสต์นี้ขึ้นไป คนในช่องสนทนาก็อึ้งกันไปตาม ๆ กัน พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าจางถัวไห่จะเปลี่ยนหมูทั้งหมดเป็นเศษหมูจริง ๆ แถมยังไม่ลดราคาอีกต่างหาก

“พี่ใหญ่ ทำไมถึงมีแต่เศษหมูทั้งหมดล่ะ? ไม่มีอย่างอื่นแล้วเหรอ?” มีคนพิมพ์ถามอย่างสิ้นหวัง

“ช่วยไม่ได้น่ะสิ อากาศแบบนี้เนื้อเก็บได้ไม่นาน พอดีฉันยังไม่ได้ตู้เย็น ก็เลยต้องแปรรูปให้เก็บได้นานขึ้นหน่อย เศษหมูที่มีตอนนี้ก็ไม่ได้เยอะแล้ว ใครอยากได้รีบกว้านซื้อไว้ ไม่งั้นหมดแล้วหมดเลย”

จางถัวไห่กัดหมูตุ๋นอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมทำท่าทางพูดอย่างจนใจ

“แต่เศษหมูนี่มันกินยากนะ พี่ใหญ่ มีอาหารอย่างอื่นไหม? เอาน้ำมันไปแลกก็ได้”

“พี่ใหญ่ หมูตุ๋นยังเหลือไหม? เอาที่ค้างคืนก็ได้ ฉันมีทรัพยากรระดับ 2 อยู่ จะให้ทั้งหมดเลยก็ได้”

ผู้เล่นที่พอมีฐานะอยู่บ้างลองถามเผื่อหวังลุ้นอีกสักครั้ง

“ไม่มีจริง ๆ ไม่เหลือเลย” จางถัวไห่ตอบกลับขณะทอดไข่ในกระทะ

เขายังมีทั้งหมูตุ๋นและอาหารกระป๋อง แต่เขาตั้งใจจะปล่อยให้พวกนี้กินเศษหมูไปสักพักก่อน ค่อยปล่อยของดี ๆ ออกมาทีหลัง จะได้กว้านทรัพยากรที่มีอยู่ให้มากขึ้นอีก

เมื่อแยกย้ายกันไปแล้ว เขาจึงเอาบะหมี่สองชามพร้อมไข่ดาวกับหมูตุ๋นใส่ไว้ให้พี่น้องซูมู่ตามที่สัญญาไว้

“ว้าว มื้อใหญ่เลยนะคะ! มีหมูตุ๋นด้วย ขอบคุณมากค่ะ!” ซูฉีพูดอย่างร่าเริง

“ก็พอดีโชคดีนิดหน่อยช่วงเช้า เลยให้พวกเธอพลอยได้โชคไปด้วย เดี๋ยวกลางวันก็คงต้องกลับมาแบบปกตินะ ถ้าอยากกินอีกก็เหมือนเดิม เอาทรัพยากรมาแลกแล้วฉันจะลดให้”

จางถัวไห่ตอบกลับ

“งกชะมัดเลย!”

หลังจากแยกย้ายกับซูฉีแล้ว จางถัวไห่ก็จัดการสำรวจสิ่งที่สะสมมาได้ทั้งหมด

ตอนนี้เขาได้ติดตั้งโครงเหล็ก กระจกกันแสง ยางน้ำหนักเบา ขยายห้องโดยสาร และติดตั้งเครื่องวัดอุณหภูมิ ซึ่งทั้งหมดนี้ทำให้การใช้งานรถยนต์ดีขึ้นมาก แต่เขารู้ว่ายังไงอุปกรณ์ที่ติดตั้งไปก็คงจะต้านทานหายนะที่กำลังจะมาถึงได้ไม่พอ โดยเฉพาะเครื่องปรับอากาศที่ยังไม่มีเบาะแสใด ๆ

ส่วนรูปปั้นนางเงือกนำโชค วัสดุพร้อมแล้วแต่ยังติดที่ต้องเป็นรถระดับสูงกว่านี้ถึงจะติดตั้งได้

ด้านอาวุธ ตอนนี้เขามีทั้งหอกล่าสัตว์ หน้าไม้ มีดถลกหนัง และไฟฉายแสงแรงสูง

อุปกรณ์ป้องกันเขามีเสื้อกันแทงไว้ใช้ช่วยลดการบาดเจ็บจากอาวุธประเภทประชิดตัว รวม ๆ แล้ว ด้านอาวุธประชิดเขาค่อนข้างพร้อม หากจะอัพเกรดต้องหันไปหาอาวุธร้อนกับอุปกรณ์ป้องกันที่ดีกว่าเดิม

ส่วนเสบียงทั้งอาหารและน้ำ เขาไม่ขาดแคลนเลย มีเนื้อหมูป่า เนื้อเสือตุ๋น เศษหมู อาหารกระป๋องต่าง ๆ ขนมปังอบแห้ง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ผักตากแห้ง แป้ง กุยช่าย และไข่

น้ำดื่มก็ได้จากอุปกรณ์กรองน้ำที่เพียงพอใช้สำหรับตัวเอง

น้ำมันเชื้อเพลิงรวมกับที่แลกมาเมื่อเช้า เขาสำรองไว้ได้ถึง 500 หน่วย มากพอสำหรับการใช้งานช่วงนี้

ของใช้ประจำวันไม่ขาด ทั้งเสื้อกันแดด กระดาษชำระ มีดทำครัว เกลือ กระทะ เตาแบบพกพา และอีกมากมาย ครบครันสำหรับชีวิตประจำวัน

ทรัพยากรพื้นฐานระดับ 1 และระดับ 2 มีมากจนเขาไม่ได้นับ

เมื่อสำรวจสิ่งที่มีแล้ว จางถัวไห่ก็ตั้งเป้าหมายในระยะต่อไป

อันดับแรกคือเตรียมตัวสำหรับเผชิญกับหายนะอีกสี่วันข้างหน้า โดยเขาตั้งใจจะหาทางเอาเครื่องปรับอากาศมาติดรถให้ได้ แต่ถ้าไม่ได้พัดลมก็ยังพอไหว หรือหาผ้ากันแดดมาทดแทนก็ได้

อาหารก็จะยังคงเก็บสะสมต่อไป เพราะในโลกนี้อาหารยังไงก็เป็นสินค้ามีค่า

เรื่องถัดไปคือค้นหาวิธีการถนอมอาหาร ยิ่งถ้ามีตู้เย็นได้ยิ่งดี

สุดท้ายคือเรื่องอาวุธ

แม้เขาจะมีอาวุธอยู่บ้าง แต่ยังเป็นอาวุธประชิด หากหาอาวุธปืนได้สักกระบอกก็คงจะดีกว่านี้

หลังจากวางแผนเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่ต้องทำแล้ว

จางถัวไห่ก็เหยียบคันเร่ง เริ่มต้นออกสำรวจสำหรับวันใหม่