ห้องใต้ดินลึกลับ

กล่องทรัพยากรสีส้มมีการเตรียมวัสดุสำหรับสร้างตามพิมพ์เขียวจริงไว้หรือไม่นั้น จางถัวไห่ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้

แต่ในเมื่อเขายังมีแผนที่ เช่นนั้นแค่หากล่องทรัพยากรสีส้มที่เหลือก็จะได้คำตอบเอง

จางถัวไห่รีบสร้างแผงโซลาร์เซลล์ทันที

หลังจากสร้างแผงโซลาร์เซลล์เสร็จ มันดูเหมือนกระจกสีดำแผ่นหนึ่งที่ติดอยู่บนหลังคารถ

แผงนี้ไม่ใหญ่มาก ดูเหมือนหลังคาซันรูฟของรถ

“ก็โอเคนะ ดูไม่เด่นเกินไป” จางถัวไห่พอใจหลังมองดู

เมื่อทำเสร็จ จางถัวไห่ก็เริ่มรื้อค้นรถที่เหลือ

จากรถเหล่านี้ เขาพบเพียงขนมปังสองห่อ น้ำสี่ขวด และน้ำมัน 600 หน่วย

จากตัวชายหนุ่ม จางถัวไห่ยังเจอสเน็กบาร์อีกหนึ่งห่อ

“จนจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่เห็นกล่องทรัพยากรสีม่วงแล้วแทบคลั่ง” จางถัวไห่ถอนหายใจหลังมองของที่ได้มาจากรถ

เพื่อไม่ให้ของสูญเปล่า จางถัวไห่ถอดแกนหลักของรถสองคันออก จากนั้นรถทั้งสองคันก็กลายเป็นเศษเหล็กในทันที

ขณะที่จางถัวไห่กำลังจะถอดแกนหลักของรถชายหนุ่ม เขาก็หยุดกะทันหัน

เขามองไปที่ร่างไร้วิญญาณของชายหนุ่ม ก่อนจะนำถังน้ำมัน 100 หน่วยจากท้ายรถมาราด

จากนั้นเขาหยิบไฟแช็กกันลมจุดไฟแล้วโยนเข้าไป

“เท่าที่ทำได้ก็มีแค่นี้”

จางถัวไห่มองรถที่ลุกไหม้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขับรถออกจากโรงงานร้าง

เมื่อออกจากโรงงานร้าง จางถัวไห่พบว่าก้อนเมฆดำทะมึนได้เคลื่อนข้ามเหวด้านนอกเมืองมาแล้ว และกำลังมุ่งหน้าสู่ซากเมือง

“ระบบ ความเร็วของวงพิษคือเท่าไหร่ สามารถคาดการณ์วงสุดท้ายได้ไหม?”

【จากความเร็วและทิศทางของวงพิษ คาดว่าในอีก 15 นาทีเขตโรงงานจะถูกกลืนกิน และวงสุดท้ายคาดว่าจะอยู่ในเขตเหมืองแร่】

“เขตเหมืองแร่?”

จางถัวไห่หยิบแผนที่ขึ้นมาตรวจสอบทันที

เขตเหมืองแร่อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของแผนที่ ส่วนเขตโรงงานอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ เรียกได้ว่าอยู่คนละมุม

หากต้องการไปยังเขตเหมืองแร่ เขาจำเป็นต้องขับข้ามทั้งเมือง

“โชคไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็ดีตรงที่ได้รวบรวมกล่องสีส้มทั้งหมด”

จางถัวไห่วาดเส้นทางคร่าวๆ บนแผนที่

ตามลำดับความใกล้ไกล ตอนนี้เขาจะไปหาอีกหนึ่งกล่องสีส้มที่เขตที่อยู่อาศัย

จางถัวไห่ขับรถมุ่งหน้าสู่เขตที่อยู่อาศัย

มันต่างจากเขตโรงงานที่ดูเป็นระเบียบ เขตที่อยู่อาศัยหลากหลายมาก

มีทั้งย่านวิลล่าสองชั้น อพาร์ตเมนต์สี่ชั้น และบ้านสังกะสีที่สร้างอย่างผิดระเบียบ

จากอาคารที่เหลืออยู่เหล่านี้ สามารถมองเห็นวิถีชีวิตของผู้อยู่อาศัยในอดีต

ต่างจากเขตโรงงานที่เงียบเหงา ในเขตที่อยู่อาศัย จางถัวไห่มักจะเห็นรถวิ่งผ่าน

รถเหล่านี้บางคันวิ่งด้วยความเร็วสูง บางคันจอดข้างทาง เจ้าของรถรีบวิ่งเข้าไปค้นของในวิลล่า

เมื่อคนเหล่านี้เห็นจางถัวไห่ผ่านไป ก็เผยสีหน้าตึงเครียด สายตาจับจ้องเขาอย่างระแวดระวัง

จางถัวไห่เห็นท่าทีของคนเหล่านี้ก็ส่ายหัวอย่างอดไม่ได้

เมืองนี้ถูกทิ้งร้างมาหลายปี แม้จะมีของเหลืออยู่ในวิลล่า แต่ก็คงใช้ไม่ได้แล้ว

ต่อให้พวกเขาค้นพบอาหารกระป๋อง จางถัวไห่ก็ไม่กล้ากิน ใครจะรู้ว่ามันหมดอายุไปนานแค่ไหนแล้ว

จางถัวไห่ตอนนี้ไว้ใจแค่ของในกล่องทรัพยากรเท่านั้น เขาไม่สนใจคนเหล่านี้และขับรถมุ่งหน้าสู่จุดซ่อนกล่องทรัพยากรสีส้ม

เมื่อเห็นจางถัวไห่ออกไป คนเหล่านี้ก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วกลับเข้าไปในวิลล่าค้นหาของกันต่อ

จางถัวไห่ขับผ่านไปห้าถึงหกบล็อก จนเกือบถึงเขตชายขอบระหว่างวิลล่าและอพาร์ตเมนต์ ก่อนจะพบอพาร์ตเมนต์สี่ชั้นแห่งหนึ่ง

อพาร์ตเมนต์สร้างจากอิฐแดงทั้งหลัง สีทาภายนอกหลุดลอกจนเห็นอิฐด้านใน

กระจกของอพาร์ตเมนต์แตกกระจาย เศษกระจกขนาดต่างๆ เกลื่อนอยู่บนถนน

อพาร์ตเมนต์ที่ทรุดโทรมแบบนี้ไม่เป็นที่นิยม คนส่วนใหญ่มักไปค้นหาของในวิลล่าข้างๆ แทน

ขณะที่จางถัวไห่จอดรถหน้าประตูอพาร์ตเมนต์ คู่ชายหญิงวัยหนุ่มสาวเดินออกมาจากวิลล่าใกล้ๆ พร้อมกับถือกองจานและแก้วน้ำอย่างร่าเริง

ทั้งสองคนเห็นจางถัวไห่ก็รีบแสดงอาการหวาดระแวง ซ่อนกองจานและแก้วไว้ด้านหลัง ราวกับกลัวว่าเขาจะมาแย่ง

เห็นท่าทางกังวลของทั้งคู่ จางถัวไห่หัวเราะออกมา

เขาส่ายหน้า ก่อนเปิดประตูเข้าไปในอพาร์ตเมนต์

“ที่รัก ทำไมเขาไปในอพาร์ตเมนต์? หรือว่าเราจะลองไปดูกันดีไหม เผื่อมีของดี”

หญิงสาวเห็นจางถัวไห่เข้าไปในอพาร์ตเมนต์แล้วดูเหมือนจะเริ่มสนใจ

“ไปทำไม ฉันดูจากข้างนอกแล้ว มันทั้งทรุดโทรม แถมยังเป็นที่อยู่ของคนธรรมดา ไม่น่าจะมีของดีอะไรหรอก”

ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก

“แต่รถเขาดูดีนะ แล้วเขายังใส่เสื้อโค้ทกับหมวกกันน็อคด้วย มีของดีขนาดนี้ สายตาเขาไม่น่าจะพลาดนะ หรือว่าเราจะลองเข้าไปดูในอพาร์ตเมนต์ด้วยกันดี เผื่อเจออะไรเข้าบ้าง”

หญิงสาวดูเหมือนจะลังเลเล็กน้อย

“ฉันบอกเลย เขาต้องแค่โชคดีถึงได้รถดีๆ มา ของพวกนั้นก็น่าจะเอามาจากข้างนอกทั้งนั้น ฉันไม่เคยได้ยินเลยว่ามีใครทำหมวกกันน็อคได้เอง ไปเถอะ ฉันเห็นว่ายังมีวิลล่าอีกหลังที่ยังไม่มีใครค้นเลย ลองไปดูเผื่อเจอของดี คืนนี้อาจจะได้แลกกับเศษมันหมูกิน”

ชายหนุ่มดึงหญิงสาวเข้าไปในวิลล่าฝั่งตรงข้ามถนน

จางถัวไห่เดินเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ พบว่าเป็นทางเดินที่มีประตูห้องเรียงรายอยู่ทั้งสองฝั่ง เนื่องจากขาดแสงสว่างทำให้ภายในดูมืดสลัว

จางถัวไห่จึงเปิดไฟฉายแรงสูง

“ระบบ กล่องทรัพยากรสีส้มอยู่ชั้นไหน?”

ในแผนที่ระบุแค่ว่ากล่องทรัพยากรอยู่ในอาคารหลังไหน แต่ไม่ได้บอกตำแหน่งที่แน่นอน

【เดินไปข้างหน้า 10 เมตร ประตูห้องเก็บของด้านซ้ายมือ เมื่อเปิดเข้าไป ในพื้นห้องจะมีที่จับอันหนึ่ง เป็นบันไดลงไปยังห้องใต้ดิน กล่องทรัพยากรสีส้มอยู่บนชั้นวางเครื่องมือในห้องใต้ดิน】

เมื่อได้ยินคำอธิบายจากระบบ สีหน้าของจางถัวไห่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ถ้าระบบไม่ได้บอกตำแหน่งโดยละเอียด ต่อให้มีแผนที่ จางถัวไห่ก็คงหาไม่เจอ

นี่มันซ่อนลับเกินไปหรือเปล่า?

หลังจากเอ่ยคำทักทายทางใจต่อญาติสนิทมิตรสหายของคนที่ซ่อนกล่องทรัพยากร จางถัวไห่ก็เปิดประตูห้องเก็บของ

ทันทีที่เปิดประตูออก กลิ่นฝุ่นฟุ้งกระจายเข้ามา จางถัวไห่ปัดฝุ่นออก แล้วตามคำแนะนำของระบบไปเจอที่จับบานเล็กๆ ที่ดูไม่สะดุดตานัก ซึ่งนำไปสู่ห้องใต้ดิน

เมื่อเปิดที่จับขึ้น ช่องเปิดสีดำมืดก็ปรากฏต่อหน้าจางถัวไห่

กระแสความเย็นลอยขึ้นมาจากห้องใต้ดิน ทำให้จางถัวไห่ที่สวมเสื้อโค้ทอยู่ถึงกับสะท้านเล็กน้อย