แผงโซลาร์เซลล์

เมื่อเห็นปืนในมือของจางถัวไห่ ชายผมเขียวก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง “เฮ้ย ตลกตายเลย เดี๋ยวนี้ยังมีใครใช้ปืนปลอมมาขู่กันอยู่อีก มีปัญญาก็ยิงเลยสิ ถ้าฉันกลัว ฉันยอมเป็นลูกแกเลย!”

ปัง!

เสียงปืนดังสนั่น

ลูกน้องสามคนที่ยืนข้างชายผมเขียวล้มลงไปกับพื้นทันที

ร่างกายของพวกเขาถูกกระสุนลูกปรายเบอร์ 12 ยิงใส่จนพรุน เลือดสดๆ ไหลนองจนเสื้อผ้าแดงฉาน

เมื่อเห็นลูกน้องที่ล้มลงไป ชายผมเขียวก็ตะลึงอยู่สามวินาที ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น

“พ่อครับ!”

เมื่อเห็นภาพนี้ จางถัวไห่ก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากเล็กน้อย

“เวรเอ้ย ยิงพลาดซะงั้น”

เดิมทีเขาตั้งใจจะยิงชายผมเขียว

แต่ตอนยิง เขาคุมแรงถีบของปืนไม่ดี ทำให้โดนลูกน้องสามคนตาย ส่วนชายผมเขียวกลับไม่เป็นอะไรเลย

แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ อย่างน้อยจุดประสงค์ในการข่มขู่ก็สำเร็จ

“ฉันถาม นายตอบ จำไว้ นายมีโอกาสแค่ครั้งเดียว ถ้าฉันไม่พอใจ นายคงรู้ผลที่จะตามมานะ”

จางถัวไห่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ผมเข้าใจ ผมเข้าใจ ถามมาเลย ผมจะตอบทุกอย่างไม่ปิดบังแน่นอน” ชายผมเขียวพยักหน้าหงึกๆ

“พวกนายตามล่าหมอนั่นทำไม?” จางถัวไห่ชี้ไปที่รถมือสองสีแดงที่ชนเครื่องจักร

“มันแย่งกล่องทรัพยากรสีม่วงไป เราสั่งให้มันคืน แต่มันไม่ยอม เราเลยไล่ตามมาตลอดทาง” ชายผมเขียวตอบ

“แค่กล่องทรัพยากรสีม่วงกล่องเดียว พวกนายถึงกับตามล่ากันขนาดนี้? คุ้มรึไง?” จางถัวไห่ถามอย่างแปลกใจ

“ทำไมจะไม่คุ้ม? นั่นน่ะกล่องทรัพยากรสีม่วงนะ! ปกติพวกเราเปิดแต่กล่องสีขาว กล่องสีฟ้ายังเคยเจอแค่สองครั้ง กล่องสีม่วงโผล่มาทั้งที ทำไมจะไม่รีบแย่ง?” ชายผมเขียวตอบอย่างไม่พอใจ

เมื่อได้ยินคำแก้ตัวของชายผมเขียว จางถัวไห่พยักหน้า เหมือนเขาจะด่วนตัดสินไปเอง

เขามีระบบคอยช่วยเหลือ ทำให้เปิดกล่องได้เยอะ และเข้าร่วมภารกิจท้าทายสำหรับผู้กล้าเป็นประจำ กล่องสีฟ้าเจอมาเยอะ วัสดุที่ได้ก็เยอะ ทำให้ไม่ได้ให้ความสำคัญกับกล่องแต่ละใบมากนัก

แต่สำหรับคนทั่วไป ภารกิจท้าทายสำหรับผู้กล้านั้นถือเป็นเรื่องที่เสี่ยงชีวิตมาก แค่พลาดนิดเดียวก็อาจเสียชีวิตได้

ในหนึ่งวัน พวกเขาอาจมีเวลาแค่ช่วงเช้าในการหากล่องทรัพยากร

และกล่องทรัพยากรส่วนใหญ่ในช่วงกลางวันก็เป็นสีขาว นั่นทำให้พวกเขามีวัสดุในมือไม่มาก

ไม่แปลกใจเลยที่พอเห็นกล่องทรัพยากรสีม่วงแล้วจะตาลุกวาว

“นอกจากหมอนั่น พวกนายเคยปล้นคนอื่นอีกกี่คน?” จางถัวไห่มองไม้เบสบอลที่ชายผมเขียวโยนทิ้งไว้ข้างๆ แล้วเห็นรอยเลือดแห้งติดอยู่

“ไม่มี นั่นเป็นคนแรกเลย เราไม่เคยปล้นใครมาก่อนแน่นอน” ชายผมเขียวพูดพร้อมยกมือเพื่อแสดงความบริสุทธิ์

แต่ทันทีที่เขายกมือขึ้น กระเป๋าเงินเจ็ดแปดใบหล่นลงมาจากตัวเขา

จางถัวไห่ : ←←

ชายผมเขียว : ()

จางถัวไห่หยิบกระเป๋าใบหนึ่งขึ้นมา เปิดดูข้างในพบบัตรประชาชนและรูปถ่ายสี่เหลี่ยมของหญิงสาวคนหนึ่ง ดูใสซื่อและน่ารัก ต่างจากกลุ่ม "ครอบครัวศพ" ตรงหน้าโดยสิ้นเชิง

จางถัวไห่: “เมื่อกี้ฉันพูดว่าไงนะ?”

“ฟังผมอธิบายก่อน!” ชายผมเขียวพยายามแก้ตัว

“เอาคำแก้ตัวของนายไปบอกยมบาลเถอะ” จางถัวไห่ลั่นไกทันที

ปัง!

ร่างของชายผมเขียวล้มลงกับพื้น

ในเมื่อชายผมเขียวเลือกที่จะโกหก ก็เท่ากับว่าเขาไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว

อย่างน้อยจางถัวไห่ก็จะไม่เชื่อข้อมูลที่ได้จากเขาอีกต่อไป

หลังจากจางถัวไห่ยืนยันว่าพวกนั้นตายทั้งหมดแล้ว เขาเดินมาที่รถสีแดงที่ชนกับเครื่องจักร และตรวจสอบสถานการณ์ข้างใน

เจ้าของรถคันนี้ไม่ได้โผล่หน้าออกมาเลยตั้งแต่เรื่องเริ่มต้น ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

จางถัวไห่มองผ่านประตูด้านข้างของรถ เห็นว่าคนขับคือชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ตอนนี้กำลังก้มหน้าแนบพวงมาลัย

กระจกหน้ารถแตกละเอียด เศษกระจกคมชิ้นหนึ่งแทงทะลุหน้าอกของเขา เลือดไหลออกมาจนย้อมเสื้อแดงฉาน

เมื่อเห็นบาดแผลแบบนี้ จางถัวไห่รู้สึกเย็นวาบในใจ เขารู้ทันทีว่าชายคนนี้ไม่มีทางรอดแล้ว

“มีอะไรจะฝากไว้เป็นคำพูดสุดท้ายไหม? หรือจะให้ฉันช่วยให้ไปแบบไม่เจ็บปวด?” จางถัวไห่พูดกับชายหนุ่ม

“ช่วย...เอา...นี่...ไปส่ง...ให้น้องสาว...ผมที...”

ชายหนุ่มพูดอย่างกระท่อนกระแท่น เลือดสายหนึ่งไหลออกจากมุมปาก

เขาถือกล่องไม้โอ๊คไว้ในมือ แล้วยื่นให้จางถัวไห่

“ทำไมไม่เอาไปให้เอง? ฉันจำได้ว่าคนในช่องโซนภูมิภาคเดียวกันส่งของให้กันได้นี่”

จางถัวไห่รับกล่องมาพร้อมกับรู้สึกสงสัย

“พวกเรา...อยู่...คนละโซน...น้องสาวผม...ชื่อ...จ้าว...หว่าน...ฝากด้วย...” ชายหนุ่มพูดจบก็ศีรษะเอนไปด้านข้างและสิ้นใจ

จางถัวไห่มองกล่องไม้โอ๊คในมือ ขนาดประมาณฝ่ามือ ไม่มีลวดลาย ด้านที่เปิดมีตะขอเล็กๆ ทำจากทองสัมฤทธิ์ที่เริ่มขึ้นสนิม ดูเหมือนจะเป็นของเก่า

จางถัวไห่เกิดความคิดอยากเปิดดู

แต่เมื่อความคิดนี้วนไปมาในหัวหลายครั้ง จางถัวไห่ก็ยังคงกดความคิดนี้ไว้

เขายื่นมือปิดตาชายหนุ่ม “แม้ฉันจะไม่รู้ชื่อนาย แต่ฉันจะพยายามเอาไปให้ ถ้าไม่ได้เจอก็อย่าถือโทษกันเลย”

“ว่าแต่วัสดุในรถนายก็คงไม่ได้ใช้แล้ว ถือว่าเป็นค่าตอบแทนละกัน” จางถัวไห่พูดพร้อมเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร แล้วหยิบกล่องทรัพยากรสีม่วงออกมา

ลองตรวจสอบดูว่ามีอะไรอยู่ในกล่องทรัพยากรสองใบนี้บ้าง

จางถัวไห่พูดกับระบบแจ้งเตือน

【ในกล่องทรัพยากรสีส้มมีแผงชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์ขั้นสูง 1 ชิ้น, กระจกขั้นสูง 4 หน่วย, พลาสติกขั้นสูง 4 หน่วย, โลหะผสมขั้นสูง 4 หน่วย, ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ขั้นสูง 1 หน่วย 】

【ในกล่องทรัพยากรสีม่วงมีนมหนึ่งกล่อง สเต็กโทมาฮอก 1 ชิ้น และชุดเคเอฟซีแฟมิลี่บัคเก็ต 1 ชุด】

ไม่ได้เครื่องปรับอากาศอย่างที่หวัง จางถัวไห่รู้สึกเสียดายเล็กน้อย แต่สิ่งที่ได้มาก็ถือว่ามีประโยชน์ ไม่ถึงกับขาดทุน

เมื่อเขาเปิดกล่องทรัพยากร ก็พบกับสิ่งของที่อยู่ภายใน

【แผงชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์ขั้นสูง ดูดซับแสงอาทิตย์อย่างมีประสิทธิภาพ สนับสนุนพลังงานให้ระบบรถยนต์ ทุกๆ ชั่วโมงที่ได้รับแสงอาทิตย์ สามารถผลิตพลังงาน 50KW และกักเก็บพลังงานได้นาน 24 ชั่วโมง】

【วัสดุที่ใช้: กระจกขั้นสูง 4 หน่วย, พลาสติกขั้นสูง 4 หน่วย, โลหะผสมขั้นสูง 4 หน่วย, ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ขั้นสูง 1 หน่วย】

“สุดยอดมาก” จางถัวไห่รู้สึกประทับใจกับแผงโซลาร์เซลล์นี้ ปริมาณไฟฟ้าที่ผลิตได้เทียบได้กับเครื่องปั่นไฟดีเซลขนาดเล็ก แถมยังสามารถกักเก็บพลังงานได้อีก

นี่มันสุดยอดไปเลย

แต่ทำไมวัสดุที่ใช้ถึงดูคุ้นๆ

จางถัวไห่มองสิ่งของที่ได้จากกล่องทรัพยากรสีส้มอีกครั้ง

เหมือนกันเป๊ะ

“หรือว่ากล่องทรัพยากรสีส้มทุกใบจะเตรียมวัสดุสำหรับทำตามพิมพ์เขียวไว้พร้อมแล้ว?”