ระเบิดสังหารบุคคล

แม้ว่าบนห้องใต้หลังคาจะเต็มไปด้วยกับดักมากมาย อย่าว่าแต่คนเพียงคนเดียวเลย ต่อให้เป็นทีมทั้งทีมก็อาจต้องมาสังเวยชีวิตที่นี่ได้

แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อมีระบบช่วยเตือนแล้ว กับดักทั้งหมดก็กลายเป็นของไร้ประโยชน์

ตามตำแหน่งที่ระบบได้ระบุไว้ จางถัวไห่จึงก้าวข้ามพื้นไม้ที่ซ่อนกับดักไว้ด้วยความระมัดระวัง

โชคดีที่คนออกแบบกับดักยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ได้เว้นระยะห่างระหว่างกับดักให้พอที่คนปกติจะก้าวข้ามไปได้

ไม่อย่างนั้น จางถัวไห่อาจจะต้องเจ็บตัวเพราะก้าวยาวเกินไปจนเกิดปัญหาได้

ถ้าเป็นแบบนั้นคงแย่มากจริง ๆ

จางถัวไห่หลบซ้ายหลบขวา ในที่สุดก็ฝ่ากับดักนานาชนิดมาถึงกล่องทรัพยากรจนได้

“ในกล่องนี่มันจะมีอะไรอยู่กันแน่ ถ้าเป็นของไร้ค่าล่ะก็ วันไหนได้เจอคนควบคุมเกมนี้ ฉันจะเอาชะแลงนี่เสียบก้นมันซะเลย”

จางถัวไห่ถือชะแลงเตรียมเปิดกล่อง

【ใต้กล่องติดตั้งกับดักระเบิดแบบกระตุ้น หากเปิดหรือยกขึ้น ภายใน 5 วินาที มันจะจุดระเบิดสังหารคนนั้นด้วยลูกเหล็ก 700 ลูกที่กระจายออกในมุม 60 องศา ความสูงในการสังหาร 2.4 เมตร และระยะทำลายสูงสุด 200 เมตร】

“ระบบ นี่นายบอกว่ามันคือระเบิดสังหารบุคคลแบบระเบิดเครมอใช่ไหม? มันต้องใช่แน่ ๆ ใช่ไหม?”

จางถัวไห่ถึงกับพูดอะไรไม่ออก นี่มันสุดโต่งเกินไปแล้ว!

ใครจะไปคิดว่าข้างใต้กล่องทรัพยากรจะมีระเบิดสังหารบุคคลติดตั้งอยู่?

ของแบบนี้ อย่าว่าแต่เสื้อกันแทงเลย ต่อให้ใส่เสื้อเกราะเคฟล่าก็ยังต้องบาดเจ็บสาหัสหากโดนในระยะใกล้

“บัดซบ!”

จางถัวไห่มองสำรวจพื้นที่ในห้องใต้หลังคา ความยาวสูงสุดราว 200 เมตร กว้างประมาณ 20 เมตร นั่นหมายความว่าห้องนี้ทั้งหมดอยู่ในรัศมีการทำลายของระเบิด วิธีเดียวคือต้องคว้ากล่องแล้วหนีออกจากห้องให้เร็วที่สุด

“ระบบ ถ้าฉันคว้ากล่องนี้แล้วพุ่งไปที่หน้าต่างข้าง ๆ พุ่งชนกระจกให้แตกแล้วกระโดดออกไป ฉันจะรอดไหม?”

จางถัวไห่ประเมินระยะห่างระหว่างตัวเขากับหน้าต่าง ราว 7-8 เมตร ห้าวินาทีน่าจะเพียงพอให้เขาชนกระจกแล้วกระโดดออกไป

ถ้าประเมินมุมดี ๆ เขาอาจกระโดดลงไปยังระเบียงชั้นสองได้

【กระจกของหน้าต่างบานพับใกล้ตัวคุณทำจากกระจกกันกระสุน ซึ่งหัวของคุณแข็งไม่เท่ามัน หากต้องการหนีออกไปทางหน้าต่าง ขอแนะนำให้เลือกบานที่ตำแหน่ง 2 นาฬิกา บริษัทตกแต่งได้เปลี่ยนกระจกบานนั้นเป็นกระจกธรรมดาเพื่อประหยัดงบประมาณ】

จางถัวไห่ชูนิ้วกลางให้หน้าต่างกระจกกันกระสุนนั้น

หน้าต่างบนห้องใต้หลังคานี่นะติดกระจกกันกระสุน?

“นี่มันบ้าไปแล้วใช่ไหมเนี่ย”

ถ้ามีเงินขนาดนี้ ทำไมไม่เอาไปติดแอร์ให้พนักงานในออฟฟิศด้านล่างล่ะ?

หรือจะเอากระจกพวกนี้ไปขายให้คนอื่นยังดีกว่า

นี่มันบัดซบสุด ๆ ไปเลย

“ระบบ นายมั่นใจใช่ไหมว่าหน้าต่างบานนั้นพุ่งชนแล้วจะแตกได้? ข้างล่างมีระเบียงอยู่ไหม? ฉันดูแล้วระเบียงเหมือนจะยื่นมาไม่ถึงตรงนั้น”

จางถัวไห่เริ่มเป็นกังวลเล็กน้อย

【แม้ว่าด้านล่างหน้าต่างนั้นจะไม่มีระเบียง แต่ในอีกหนึ่งนาทีจะมีรถยนต์คันหนึ่งวิ่งผ่าน คุณจะตกลงไปบนหลังคารถ ซึ่งเพียงพอที่จะลดแรงกระแทกทั้งหมดได้ จากการประเมิน คุณอาจได้แผลเป็นการฟกช้ำของเนื้อเยื่ออ่อนเท่านั้น และจะไม่กระทบต่อการเคลื่อนไหวปกติ】

“ยังอยู่ในระดับที่รับไหว” จางถัวไห่ประเมินครู่หนึ่งก่อนจะตกลงใช้แผนหลบหนีของระบบช่วยเตือน

จางถัวไห่ยืดเส้นยืดสายอยู่กับที่ เขาสูดลมหายใจลึกสองครั้งก่อนจะคว้ากล่องทรัพยากรสีส้มขึ้นมาอย่างรวดเร็วและพุ่งไปยังหน้าต่างที่ตำแหน่ง 2 นาฬิกาโดยไม่หันกลับไปมอง

ระบบเริ่มช่วยนับถอยหลังอย่างใส่ใจ

【5】

จางถัวไห่ก้าวออกไปสองก้าว

【4】

จางถัวไห่กระโดดขึ้นเต็มแรง

【3】

จางถัวไห่พุ่งชนกระจกจนแตก และมีรถยนต์อเนกประสงค์สีดำแบบ 7 ที่นั่งคันหนึ่งกำลังแล่นมาอย่างช้า ๆ

【2】

จางถัวไห่พุ่งตัวออกไปนอกหน้าต่าง และรถยนต์คันนั้นก็จอดลงช้า ๆ ใต้ตึก

【1】

จางถัวไห่ตกลงบนหลังคารถ ทิ้งรอยบุบลึกสองรอยจากเท้าของเขา

คนสองคนในรถมองขึ้นไปที่หลังคาด้วยความสงสัย

【0】

ระเบิดสังหารบุคคลทำงาน

ลูกเหล็ก 700 ลูกกระจายทั่วห้องใต้หลังคา ทำลายทุกสิ่งที่ยังเหลืออยู่ภายในจนพรุน แม้แต่กระจกกันกระสุนก็ยังแตกและเต็มไปด้วยรอยร้าว

เศษชิ้นส่วนของเฟอร์นิเจอร์ที่ถูกทำลายปลิวออกมาจากหน้าต่างที่จางถัวไห่พุ่งชน แล้วกระจายไปทั่วถนน

เสียงระเบิดดึงดูดผู้คนจำนวนมากให้มาดู หลายคนมองไปยังห้องใต้หลังคาที่มีควันดำลอยพวยพุ่งขึ้นมาอย่างสงสัยว่ามีอะไรเกิดขึ้น

จางถัวไห่ซึ่งเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดรีบกระโดดลงจากหลังคารถ แล้วเคาะขอบกระจกรถ ก่อนจะพูดกับคนขับรถสาวที่ยังตกใจไม่หายว่า “ขอบคุณมากนะ เรื่องหลังคารถต้องขอโทษจริง ๆ ไว้มีโอกาสจะชดเชยให้ แล้วก็ขอเตือนไว้ด้วย อย่าไปห้องใต้หลังคาของตึกนี้เด็ดขาด เว้นแต่ว่าเธออยากเจอการระเบิดระดับนี้อีกครั้ง”

หลังพูดจบ จางถัวไห่ตบไหล่เธอแล้วรีบวิ่งกลับไปที่รถตัวเอง สตาร์ทรถ เติมน้ำมัน แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว

“พี่ เราจะจัดการกับหลังคาที่บุบยังไงดีล่ะ?” ซูฉีมองดูรอยบุบสองรอยใหญ่บนหลังคาอย่างมึนงง

“มันคงจะไม่ทะลุมั้ง?” ซูมู่ลูบรอยบุบดู พบว่าขอบรอยค่อนข้างโค้งมน ไม่มีรอยมุมแหลม ถ้าไม่ซ่อมก็คงไม่เป็นอะไร

แต่ถ้าจะพูดถึงข้อเสีย ก็คงจะมีน้ำขังเวลาฝนตกมั้ง?

ระหว่างที่ซูมู่และซูฉีพี่น้องกำลังหารือกันว่าจะซ่อมหลังคารถหรือไม่ จางถัวไห่ก็หนีไปได้ไกลถึงสามบล็อกแล้ว

อย่างไรก็ตาม จางถัวไห่ไม่ได้หยุดแค่นั้น กลับกันเขาเริ่มขับรถวนรอบย่านการค้า

ทำไงได้ ก็เสียงระเบิดที่เขาทำไว้มันดังเกินไป

มีหลายคนที่คิดว่าเขาได้ของดี จึงตามหลังเขาไม่หยุดเพราะหวังจะได้ส่วนแบ่ง

เพื่อหลีกเลี่ยงการตามล่าของพวกนั้น จางถัวไห่จึงเริ่มขับรถวนไปมาในย่านการค้า

แต่หลังจากวนไปได้สักพัก เขาก็พบว่ามันดูเหมือนจะไม่เวิร์ก

รถที่ตามหลังเขาไม่เพียงแต่ไม่ลดลง แต่กลับเพิ่มจำนวนขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น การที่จางถัวไห่คอยหลบไปมา ทำให้พวกนั้นยิ่งได้ใจ กล้าที่จะไล่ตามแบบไม่ระวังตัวและเริ่มเร่งความเร็วเข้ามาใกล้

“ไอ้พวกแมลงวันน่ารำคาญพวกนี้มันหาฉันเจอได้ยังไงกัน?”

จางถัวไห่ขมวดคิ้ว

แม้ว่าเขาจะไม่กลัวพวกนั้น แต่สองมือของเขาย่อมสู้สี่มือไม่ได้ ถ้าเกิดว่าพวกนั้นฉวยโอกาสตอนชุลมุนทำลายแผงโซลาร์เซลล์หรือกระจกกรองแสงได้ล่ะก็ เขาคงขาดทุนย่อยยับ ต่อให้ฆ่าพวกนั้นจนหมดก็ไม่สามารถชดเชยความเสียหายที่เกิดขึ้นได้

ดังนั้น จางถัวไห่จึงตัดสินใจว่าจะกำจัดพวกแมลงวันพวกนี้ให้พ้นทางก่อน แล้วค่อยหาโอกาสจัดการกับพวกมันทีหลัง

หลังจากขับวนไปวนมาในย่านการค้าอยู่หลายรอบ ในที่สุดจางถัวไห่ก็พบสาเหตุที่พวกนั้นตามหาเขาเจอได้ทุกครั้ง

ไม่มีอะไรหรอก ก็รถของเขามันใหม่เกินไป

คนส่วนใหญ่ในที่นี่ล้วนขับรถมือสองที่ระบบมอบให้ตั้งแต่แรก มีแค่เขาคนเดียวที่อัปเกรดเป็นรถระดับ 2 ซึ่งกลายเป็นรถใหม่เอี่ยม

เวลาปกติที่อยู่ลำพังจะไม่เห็นความแตกต่างชัดเจน แต่ตอนนี้เขาเหมือนกับหิ่งห้อยในยามค่ำคืน จะให้ไม่มีใครสังเกตเห็นมันคงยาก