การซุ่มโจมตี

นี่มันอุโมงค์เหมืองแร่ แถมยังเป็นเหมืองร้างที่ถูกทิ้งร้างมาหลายปีไม่รู้กี่ปี

ใครจะไปรู้ว่าข้างในจะมีอันตรายจากการถล่มหรือเปล่า ยิ่งไปกว่านั้น ในหนังภัยพิบัติหลายเรื่อง เหมืองร้างมักจะเป็นรังของสัตว์ประหลาด

ถ้าเขาเข้าไปในรังของสัตว์ประหลาดจริง ๆ ล่ะก็ มันคงไม่ต่างจากการเอาตัวเองไปให้พวกมันกิน ที่แย่ที่สุดคือบริเวณด้านนอกของเหมืองจางถัวไห่พบเส้นใยแมงมุมอยู่ที่มุมหนึ่ง

ที่นี่เป็นภูเขาเหมืองแร่รกร้าง แต่กลับมีใยแมงมุมอยู่ แสดงว่ามันต้องถูกทิ้งไว้ไม่เกินสองสามวัน ไม่เช่นนั้นใยพวกนี้คงสลายหายไปหมดแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เส้นใยเหล่านี้ดูหนาและเหนียวกว่าใยแมงมุมปกติอย่างชัดเจน

เกือบจะเท่ากับเส้นด้ายฝ้ายแล้ว

“ถ้าในเหมืองนี่ไม่มีสัตว์ประหลาด ฉันจะเขียนชื่อตัวเองกลับด้านเลย!”

จางถัวไห่จ้องไปยังอุโมงค์มืดมิดลึกสุดลูกหูลูกตาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขากำลังเจอปัญหาที่น่าหนักใจ

สะพานรถไฟที่อันตรายแบบนั้น เขาไม่มีทางข้ามมันกลับไปอีกแน่

แต่ถ้าหากอยู่ที่นี่ เขาก็อาจจะต้องเผชิญกับแมงมุมจำนวนมหาศาลที่ไม่อาจคาดเดาได้ และที่สำคัญที่สุด

ถ้าเขาไม่เอากล่องทรัพยากรสีส้มมา แล้วที่ทนลำบากมาทั้งหมดก่อนหน้านี้ก็สูญเปล่าน่ะสิ

“ระบบ เหมืองนี่มีความเสี่ยงที่จะถล่มไหม แล้วข้างในมีสัตว์ประหลาดกี่ตัว มีวิธีที่ปลอดภัยในการเอากล่องทรัพยากรสีส้มหรือเปล่า?”

【ภายในเหมืองมีบางจุดที่ไม่มั่นคง หากทำลายจะเกิดการถล่มเป็นบางส่วน】

จางถัวไห่รู้สึกหนักใจขึ้นมาทันที

【ลึกเข้าไปในเหมืองคือรังของแมงมุมกลายพันธุ์ทะเลทราย】

จางถัวไห่รู้สึกจุกอกขึ้นมาทันที ดูเหมือนว่าการออกไปจากที่นี่อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

【มี】

ตอนนี้จางถัวไห่คิดว่า บางทีเขาอาจจะลองเสี่ยงเข้าไปดู ถ้ามีวิธีที่ปลอดภัยในการเอากล่องทรัพยากรสีส้มก็ไม่มีปัญหาอะไร

“งั้นไปกันเถอะ เสี่ยวอายเฝ้ารถให้ดี ถ้ามีใครกล้าขโมยก็ชนให้ตายเลย” จางถัวไห่พูด

“รับทราบค่ะ ผู้บัญชาการ! (^-^)ゞ”

จางถัวไห่ถือไฟฉายแรงสูงและปืนลูกซองเรมิงตันก่อนจะลงจากรถและเดินเข้าไปในเหมือง

ภายในอุโมงค์เหมืองมืดสนิทและลึกสุดลูกหูลูกตา ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านจนขนลุก แต่เสื้อคลุมสีดำของจางถัวไห่ก็ได้ใช้ประโยชน์จริง ๆ เสียที

จางถัวไห่ค่อย ๆ ก้าวเดินไปอย่างระมัดระวัง ทั่วทั้งเหมืองเต็มไปด้วยเศษถ่านหินสีดำกระจัดกระจายไปทั่ว เห็นได้ชัดว่านี่เคยเป็นเหมืองถ่านหินมาก่อน ทุก ๆ ห้าถึงหกเมตรยังมีเสาค้ำยันกันถล่มให้เห็น

แต่ด้วยระยะเวลาที่ยาวนาน เสาเหล่านี้ผุพังแทบจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ

เดินอยู่ในที่แบบนี้ จางถัวไห่แทบไม่กล้าหายใจแรง กลัวว่าถ้าหายใจแรงไปเสาอาจจะหักและทำให้เหมืองถล่มได้

ถ้าเป็นแบบนั้นคงได้ซวยกันหมดแน่

จางตัวไห่เดินเข้าไปในเหมืองอย่างระมัดระวัง โดยระงับแม้แต่เสียงลมหายใจของเขา

ทั่วทั้งเหมืองเงียบสนิทราวกับสุสาน

หลังจากเดินไปได้ประมาณสิบห้านาที ด้านหน้าก็ปรากฏทางแยก

แถมไม่ใช่แค่สองทาง แต่เป็นถึงแปดทางเต็ม ๆ

แปดทางแยกที่มืดสนิททอดยาวไปจนสุดลูกหูลูกตา ไม่รู้เลยว่าภายใต้ความมืดนั้นมีอะไรซ่อนอยู่

“ให้ตายสิ! แปดทางแยก นี่มันกลัวคนจะเลือกถูกใช่ไหม? แม้แต่โยนลูกเต๋าก็ยังขาดไปสองหน้าเลย”

จางถัวไห่พึมพำพลางตรวจสอบปากทางเข้าของแต่ละเส้นทางและก็เป็นไปตามคาด เขาไม่พบอะไรเลย

สิ่งเดียวที่พบคือ เศษใยแมงมุมอยู่ที่ปากทางของทุกอุโมงค์ ซึ่งหมายความว่า แมงมุมเคยเคลื่อนไหวอยู่ในทั้งแปดเส้นทางนี้

“บ้าเอ๊ย! ไม่มีคำใบ้เลย แบบนี้มันให้คนสุ่มเอาชัด ๆ”

จางถัวไห่กัดฟันกรอด เขาเป็นพวกโชคร้ายมาแต่ไหนแต่ไร สิ่งที่เกลียดที่สุดก็คือการต้องมาพึ่งดวงแบบนี้

【หากต้องการสัมผัสกับราชินีแมงมุมอย่างใกล้ชิด กรุณาเลือกเส้นทางแรกทางซ้าย หากต้องการเป็นอาหารของลูกแมงมุม กรุณาเลือกเส้นทางที่สอง เส้นทางที่สามเป็นทางตัน ส่วนเส้นทางที่สี่... ดูเหมือนจะมีขุมทรัพย์ซ่อนอยู่...】

“ในที่สุด ระบบก็ยังเป็นตัวช่วยที่ดีที่สุด”

จางถัวไห่กำลังจะก้าวเข้าไปในอุโมงค์ที่สี่ แต่เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีก

【แต่หลังขุมทรัพย์นั้น มีแมงมุมถ้ำยี่สิบตัวดักรออยู่】

จางถัวไห่สะดุดขาตัวเอง รีบชักเท้ากลับมาแทบไม่ทัน

【เส้นทางที่ห้าจะทำให้กลับออกมามือเปล่า หากต้องการได้กล่องทรัพยากรสีส้ม ต้องเลือกเส้นทางที่หกทางซ้าย】

“คราวหน้าบอกตรง ๆ ตั้งแต่แรกเลยได้ไหม? เล่นซะฉันเกือบโดนแมงมุมกินเข้าไปแล้ว”

จางถัวไห่เดินย่องเข้าไปในอุโมงค์เส้นทางที่หก

อุโมงค์เส้นทางนี้แทบไม่ต่างจากเส้นทางด้านนอก ยังคงเป็นเหมืองที่มืดสนิทและลึกสุดลูกหูลูกตา พื้นเต็มไปด้วยเศษถ่านหินแตกกระจาย การเดินอยู่ในที่แบบนี้ทำให้รู้สึกกดดันอย่างมาก ราวกับว่ามีอะไรซ่อนตัวอยู่ในเงามืด พร้อมจะกระโจนเข้ามาฆ่าเขาได้ทุกเมื่อ

จางถัวไห่กระชับปืนลูกซองเรมิงตันในมือให้แน่น กำไฟฉายแรงสูงเอาไว้และมุ่งหน้าเดินต่อไปในความมืด

หลังจากเดินไปอีกประมาณสิบห้านาที จางถัวไห่ก็พบกับทางแยกอีกครั้ง คราวนี้มีสี่เส้นทาง

ตามคำแนะนำของระบบ เขาเลือกเส้นทางแรกทางขวา

เดินต่อไปอีกสิบห้านาที เขาก็พบกับทางแยกอีกครั้ง คราวนี้เหลือแค่สองเส้นทางให้เลือก

ด้วยความช่วยเหลือของระบบ เขาเลือกทางซ้าย

“เหมืองนี่มันลึกแค่ไหนกันแน่? น่าจะถึงจุดหมายได้แล้วมั้ง?” จางถัวไห่บ่นพึมพำ

ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่ อากาศก็ยิ่งเย็นลง ราวกับว่าเบื้องหน้าคือห้องแช่แข็ง

ทันใดนั้น จางถัวไห่ก็รู้สึกว่าพื้นที่ตรงหน้าเปิดกว้างออก

สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือถ้ำใต้ดินขนาดมหึมา

ถ้ำใต้ดินมีขนาดประมาณสนามฟุตบอล ความสูงราวสิบเมตร ด้านบนของถ้ำเต็มไปด้วยหินงอกที่ยื่นลงมาจรดพื้น

ดูเผิน ๆ แล้วเหมือนเสาหินตั้งเรียงราย

ที่ใจกลางถ้ำ มีกล่องทรัพยากรสีส้มวางอยู่

“กล่องทรัพยากรสีส้มกล่องสุดท้าย!”

เมื่อเห็นกล่องทรัพยากร ดวงตาของจางถัวไห่ก็เปล่งประกายขึ้น

ความลำบากทั้งหมดก่อนหน้านี้ก็เพื่อกล่องทรัพยากรนี้โดยเฉพาะ และตอนนี้มันอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาดีใจจนแทบกลั้นไม่อยู่ ก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงไปอย่างมั่นใจ

แต่ในขณะที่เขากำลังเร่งฝีเท้าไปยังกล่องทรัพยากร เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น

【ระวัง! ถูกลิงถ้ำลอบโจมตีจากด้านหลัง!】

“ด้านหลัง!?” พอได้ยินจางถัวไห่ก็รู้ได้ทันทีว่าแย่แล้ว รีบหันกลับมาตั้งปืนขึ้นขวางหน้า

ในขณะที่เขาใช้ไฟฉายแรงสูงกวาดหาศัตรู ทันใดนั้นเงาดำก็พุ่งเข้ามาตรงหน้า

เงาดำนั้นเคลื่อนที่เร็วมาก ตวัดมือฟาดไฟฉายในมือของเขากระเด็นไปทันที กำลังมหาศาลของมันโถมเข้าใส่เขาและทำให้จางถัวไห่ล้มลงไปกับพื้น

ด้วยแสงจากไฟฉายที่ตกอยู่ จางถัวไห่จึงมองเห็นรูปร่างของสิ่งที่จู่โจมเขาได้อย่างชัดเจน

มันคือลิงขนาดใหญ่ที่มีขนยาวสีดำปกคลุมทั้งตัว ใบหน้าดำ ปากยื่นคล้ายกับชิมแปนซี แขนหนาและทรงพลัง ดูจากรูปร่างแล้วเชี่ยวชาญการปีนป่ายเป็นพิเศษ

ขณะนั้นเอง ลิงตัวนั้นกำลังถือมีดหินคมกริบในมือและจ้วงแทงไปที่ศีรษะของจางถัวไห่อย่างแรง