ถล่มลงมา

ปัง!

เสียงกระแทกอันหนักหน่วงดังขึ้น

มีดหินในมือของลิงถ้ำแทงเข้ากับหมวกกันน็อกของจางถัวไห่

หมวกกันน็อกของจางถัวไห่เป็นของระบบ ผลิตออกมาอย่างดีเยี่ยม ถึงขนาดที่ลิงถ้ำออกแรงแทงเต็มที่ก็ยังไม่สามารถทะลุหมวกได้ ซ้ำยังทำให้ปลายมีดหินหักอีกด้วย

ลิงถ้ำเองก็ตกตะลึงเช่นกัน มันประหลาดใจว่าหัวของจางถัวไห่จะแข็งขนาดนี้ แทงด้วยมีดหินก็ยังไม่เป็นอะไร

แต่ลิงถ้ำคิดแบบตรงไปตรงมา ในเมื่อฟาดทีเดียวไม่เข้า งั้นก็ลองซ้ำไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็แตกเอง

มันสะบัดมีดหินในมือ ฟาดลงไปที่หมวกกันน็อกของจางถัวไห่อย่างบ้าคลั่ง

จางถัวไห่เองก็ไม่ยอมแพ้ ดิ้นรนชักปืนลูกซองเรมิงตันออกมา เตรียมยิงใส่ลิงถ้ำตัวนี้

ใต้กระบอกเรมิงตัน ทุกชีวิตล้วนเท่าเทียมกัน

ทว่า ก่อนที่เขาจะเหนี่ยวไก เสียงของระบบแจ้งเตือนก็ดังขึ้น

【หากยิงที่นี่ จะทำให้แมงมุมถ้ำในอุโมงค์ข้าง ๆ ตื่นตัว และมันจะพากันกรูกันออกมา นี่เท่ากับฆ่าตัวตาย】

“บ้าจริง!” จางถัวไห่สบถเบา ๆ แล้วโยนเรมิงตันทิ้งก่อนจะหันไปดึงมีดสั้นที่เหน็บอยู่ที่ขาออกมาแทน

นี่เป็นของที่เขาได้มาจากผู้เล่นคนหนึ่ง ดูดีใช้ได้ก็เลยพกติดตัวไว้

ไม่คิดว่าจะได้ใช้ในเวลานี้

มิอย่างนั้นต่อให้ฆ่าลิงถ้ำได้ ก็ต้องถูกแมงมุมถ้ำรุมจนตายอยู่ดี

ลิงถ้ำมัวแต่สนใจฟาดหมวกกันน็อกของจางถัวไห่ ไม่ทันสังเกตว่าเขากำลังลงมือทำอะไร

ลิงถ้ำยังอ่อนหัดเกินไป มันไม่รู้ว่าสัตว์สองเท้านั้นร้ายกาจแค่ไหน และพกอาวุธติดตัวมามากเท่าไหร่

และมันก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนสำหรับความประมาทนี้

จางถัวไห่ฉวยโอกาสที่ลิงถ้ำไม่ทันระวัง กระแทกมีดสั้นในมือเข้าไปที่ไตของมัน

เมื่อครู่ยังเคลื่อนไหวปราดเปรียวอยู่แท้ ๆ แต่ทันใดนั้นลิงถ้ำกลับนิ่งสนิทราวกับโดนคาถาสะกด

จางถัวไห่ฉวยโอกาสนี้ กระหน่ำแทงรัว ๆ เจ็ดแปดครั้ง

ลิงถ้ำกระอักเลือดเป็นสาย ก่อนที่ร่างจะกระตุกและร่วงลงไปกับพื้น

จางถัวไห่พลิกตัวขึ้นคร่อมมันแล้วเสียบมีดเข้าไปที่หัวใจของมันซ้ำ

【ลิงถ้ำตายแล้ว บริเวณโดยรอบไม่มีอันตราย】

“เฮ้อ…”

เมื่อได้รับการยืนยันจากระบบ จางถัวไห่ก็ถอนหายใจยาวก่อนจะนั่งลงกับพื้น หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ

เขาอยู่ในโลกนี้มาหลายวันแล้ว ฆ่ามาทั้งสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่และมนุษย์

แต่การต่อสู้ระยะประชิดเช่นนี้ถือเป็นครั้งแรก

อะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่านทำให้ร่างกายของเขาสั่นเทา แทบจะถือปืนไว้ไม่อยู่

จางถัวไห่ล้วงหยิบช็อกโกแลตแท่งออกมา ฉีกห่อด้วยมือที่สั่นและกัดเข้าไปคำโต

คาเฟอีนและน้ำตาลจำนวนมากช่วยให้ร่างกายของเขากลับมาฟื้นตัวและควบคุมสติได้อีกครั้ง

จางถัวไห่ลุกขึ้นไปหยิบปืนและไฟฉายขึ้นมา

เขาอุ้มกล่องทรัพยากรสีส้ม เดินโซเซกลับไปตามทางที่มา

จางถัวไห่มีประสบการณ์จากตอนเดินเข้ามา ทำให้ขากลับเดินได้เร็วขึ้นมาก

เขาใช้เวลาเพียงยี่สิบนาทีก็มาถึงจุดที่มีแยกแปดทาง

ขณะที่เขากำลังเตรียมตัวเร่งฝีเท้าออกไป ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากทางแยกข้าง ๆ

【เนื่องจากการเคลื่อนไหวของคุณรุนแรงเกินไป เสียงผิดปกตินี้ทำให้แมงมุมถ้ำในอุโมงค์ข้างเคียงตื่นตัว พวกมันจึงส่งแมงมุมยามออกมาตรวจสอบ】

“เวรเอ๊ย!”

จางถัวไห่สบถออกมาอย่างหัวเสีย

“มีวิธีหยุดมันไหม?”

【คุณสามารถลองใช้ปืนจัดการมันได้ แต่เสียงปืนจะดึงดูดแมงมุมถ้ำจำนวนมากให้กรูกันมา】

“งั้นมีวิธีที่จบได้ในครั้งเดียวไหม?”

จางถัวไห่ไม่อยากเสียเวลากับพวกแมงมุมถ้ำพวกนี้

กระสุนของเขาต้องใช้ทรัพยากรในการสร้าง จะให้มาเสียกับเรื่องแบบนี้ไม่ได้

【เดินไปข้างหน้าอีก 10 เมตร แล้วเตะเสาค้ำทางขวาสุดแรง จากนั้นรีบวิ่งหนีทันที】

“แค่นี้เหรอ?”

จู่ ๆ ระบบพูดมาแบบนี้ จางถัวไห่ก็งงไปหมด

แต่เพราะเชื่อในระบบ เขาจึงก้าวไปข้างหน้าสิบก้าว และแล้วข้างหน้าก็ปรากฏเสาค้ำสองต้น

เสาทั้งสองต้นทำจากไม้ ถูกปกคลุมไปด้วยเขม่าถ่านสีดำ มองไม่ออกว่ามีสภาพเป็นอย่างไร

ตอนนี้เสียงซู่ซ่าจากในเหมืองเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ

จางถัวไห่รีบใช้ไฟฉายส่องเข้าไปในส่วนลึกของอุโมงค์และแล้วเขาก็เห็นแมงมุมยักษ์ตัวหนึ่งสูงกว่าคนโผล่ออกมาในลำแสง

แมงมุมตัวนี้มีลำตัวสีเทาเข้ม อกเล็ก แต่ขาทั้งแปดเรียวยาวและแหลมคม ดูดุร้ายกว่าแมงมุมกลายพันธุ์ในทะเลทรายมาก

เมื่อแมงมุมถ้ำเห็นจางถัวไห่ มันก็กรีดเสียงร้องออกมาก่อนจะพุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว

จางถัวไห่เห็นดังนั้นก็เหนี่ยวไกปืนตอบโต้โดยไม่คิด

ปัง! ปัง! ปัง!

ลูกปรายขนาด 12 มิลลิเมตรกระจายเข้าใส่ร่างของแมงมุมถ้ำ

แต่แมงมุมถ้ำตัวนั้นกลับชะงักไปเพียงเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งเข้ามาหาเขาต่อ

“ตัวอะไรฟะ ทนกระสุนได้ขนาดนี้?” จางถัวไห่อึ้งไป

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอสิ่งมีชีวิตที่สามารถทนกระสุนลูกซองไปเต็ม ๆ ได้

แม้จะมั่นใจว่าสามารถจัดการมันได้ แต่จะต้องใช้กระสุนไปมากแค่ไหนก็ไม่อาจรู้ได้

และเสียงปืนของจางถัวไห่ก็ราวกับหยดน้ำลงในกระทะน้ำมันเดือด

ในพริบตาเสียงแกรกกรากก็ดังขึ้นจากความมืด ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่สับสนวุ่นวาย

“ฉิบหายแล้ว ไปแหย่รังแตนเข้าให้!” จางถัวไห่รู้ตัวทันทีว่าพลาดไปแล้ว

เขารีบยกเท้าถีบเสาค้ำด้านขวาเต็มแรง เสาค้ำรับแรงกระแทกแล้วล้มลงทันที

โครม! เศษหินขนาดใหญ่ร่วงลงมาจากด้านบน ตามมาด้วยก้อนหินเล็กใหญ่ร่วงระเนระนาด พร้อมกับรอยแยกลึกที่แผ่กระจายจากเหนือศีรษะของจางถัวไห่ออกไป

พอเห็นฉากนี้ จางถัวไห่ก็หันหลังโกยอ้าวทันที

ต่อให้ความรู้ทางธรณีวิทยาของเขาจะน้อยแค่ไหน ก็รู้ว่าเดี๋ยวที่นี่ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่

เมื่อเห็นก้อนหินเริ่มร่วงลงมาไม่หยุด แมงมุมถ้ำที่อยู่ข้างหลังก็เริ่มลนลาน มันกรีดร้องเสียงแหลมสองสามครั้งก่อนจะเร่งความเร็วพุ่งเข้าหาจางถัวไห่

จางถัวไห่วิ่งหนีไปพลางกราดยิงไปด้านหลังโดยไม่มีเป้าหมาย เพื่อชะลอความเร็วของมัน

แต่แมงมุมถ้ำกลับไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น มันมุ่งตรงเข้ามาหาเขาอย่างเดียว

“ระบบ มีวิธีไหนกำจัดมันได้บ้าง?”

จางถัวไห่ถามไปในขณะที่กำลังวิ่ง

【แค่วิ่งต่อไปก็พอ】

“หา? (⊙⊙)”

ตอนนี้แมงมุมถ้ำเหลือระยะห่างจากจางถัวไห่ไม่ถึงห้าเมตรแล้ว

มันกระโดดพุ่งไปข้างหน้า ขาทั้งสองข้างพุ่งตรงเข้ามาหมายจะแทงเขา

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ก้อนหินขนาดใหญ่ก็ร่วงลงมาจากเพดานเหมือง ทับร่างแมงมุมถ้ำอย่างจัง

ปึ้ก!

ร่างของมันถูกบดขยี้จนกลายเป็นก้อนเนื้อเละ ๆ

ขาทั้งสองข้างที่ยื่นออกมายังมีอาการกระตุกเป็นระยะ

จางถัวไห่หันกลับไปมองร่างแมงมุมถ้ำที่เละไม่มีชิ้นดี ก่อนจะชูนิ้วกลางใส่

“สมน้ำหน้า กล้าตามฉันดีนัก”