การแข่งความเร็ว

แม่ไก่รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลตามสัญชาตญาณ มันจึงถอยหลังไปสองก้าวแล้วหันหลังจะวิ่งหนี

แต่พื้นที่ในรถมีแค่นี้ แถมมันยังถูกคลุมด้วยตาข่ายกันแดด จะหนีไปไหนได้?

ยังไม่ทันหันตัวหนีก็ถูกจางถัวไห่คว้าตัวเอาไว้

จางถัวไห่ถอดตาข่ายกันแดดออกจากตัวแม่ไก่ แล้วโยนมันเข้าไปในเตาย่างเซรามิก จากนั้นก็ปิดฝาทันที

"แบบนี้ก็ไม่วิ่งพล่านแล้ว" จางถัวไห่ตบมือด้วยความพึงพอใจ

ส่วนแม่ไก่จะโวยวายในเตาย่างยังไง ก็ไม่ใช่เรื่องของเขาแล้ว

จางถัวไห่เดินกลับไปนั่งที่เดิมพลางตักน้ำแข็งไสมากินต่อขณะชมวิว

เสี่ยวอายสตาร์ทรถขับต่อไปข้างหน้า

ไม่รู้ว่าเป็นแค่ความรู้สึกไปเองหรือเปล่า แต่จางถัวไห่รู้สึกว่ากล่องทรัพยากรเริ่มโผล่มาน้อยลง

รถขับต่อเนื่องมา 2 ชั่วโมงแล้ว แต่เขายังไม่เห็นกล่องทรัพยากรแม้แต่กล่องเดียว

โชคดีที่ตอนนี้เขาเปลี่ยนมาใช้เครื่องยนต์ไฮบริดและแผงโซลาร์เซลล์ ทำให้แทบไม่ต้องใช้เชื้อเพลิงเลย มิฉะนั้นแค่น้ำมันที่เผาผลาญไปก็คงทำให้เขาอยากร้องไห้แล้ว

ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่การขับมาตั้ง 2 ชั่วโมงโดยไม่ได้อะไรเลยก็ทำให้เขาเริ่มกระสับกระส่าย

"ระบบ ทำไมฉันขับมาตั้ง 2 ชั่วโมงแล้วแต่ไม่เจอกล่องทรัพยากรเลย? หรือว่ามีผู้เล่นคนอื่นขับอยู่ข้างหน้าฉันแล้วเก็บไปหมดแล้ว?"

【จากการตรวจสอบ ไม่พบผู้เล่นอยู่ข้างหน้า】

"ไม่มีผู้เล่น? แล้วนี่มันเรื่องอะไร?" จางถัวไห่ขมวดคิ้ว

เขาก้มลงเปิดแชทช่องภูมิภาค เพื่อดูว่าสถานการณ์ของคนอื่นเป็นยังไงบ้าง

พอเข้าไปในช่องแชท ข้อความก็ไหลเข้ามาเป็นพรวน

"อะไรวะ? ฉันขับมาตั้ง 2 ชั่วโมงแล้ว เจอแค่น้ำแร่ขวดเดียว แบบนี้มันสมเหตุสมผลตรงไหน?"

"แกยังดีนะ อย่างน้อยก็ได้อะไรบ้าง ฉันนี่สิ ตั้งแต่เช้ามาไม่เจออะไรเลย น้ำมันก็เสียเปล่า โมโหชิบ!"

"ฉันแย่กว่านั้นอีก เมื่อคืนมันหนาวไปหน่อยเลยเผาน้ำมันทำความร้อน เช้านี้น้ำมันเลยเหลือน้อย ตอนแรกหวังว่าจะหาเติมได้บ้างแต่สุดท้ายก็ไม่เจออะไรเลย ใครพอแบ่งให้ยืมได้นิดหน่อยมั้ย? เดี๋ยวพรุ่งนี้หาได้จะคืนให้"

"โคตรบ้า ยังมีคนเอาน้ำมันมาเผาด้วยเหรอ? ฉันยังต้องทนหนาวห่มผ้าผืนเดียวเลย"

อ่านสิ่งที่ทุกคนพูดแล้ว จางถัวไห่ขมวดคิ้วแน่น

เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มันแปลก ๆ

ถ้าแค่เขาคนเดียวหาทรัพยากรไม่เจอก็อาจเป็นเพราะโชคร้าย

แต่ถ้าส่วนใหญ่หาไม่เจอ นับจากประสบการณ์ที่ผ่านมาหลายวัน มีโอกาส 80% ว่าพวกผู้จัดเกมเอาตัวรอดบนถนนนี่ต้องมีแผนอะไรอีกแน่ ๆ

ตามคาด ไม่เกินไปจากที่จางถัวไห่คิดไว้ เมื่อเวลาในเกมมาถึง 08:55 ระบบก็ประกาศออกมา

【กิจกรรมแข่งความเร็วบนทางหลวงแบบจำกัดเวลาเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ】

【ผู้เข้าร่วม: ผู้เล่นทุกคน】

【ระยะเวลากิจกรรม: 09:00-18:00】

【กฎข้อที่ 1: ผู้เล่นทั้งหมดจะถูกส่งไปยังสนามแข่งพิเศษเพื่อทำการแข่งขัน】

【กฎข้อที่ 2: อันดับจะถูกตัดสินตามลำดับที่ผู้เล่นเข้าเส้นชัย】

【กฎข้อที่ 3: รางวัลจะถูกแจกตามอันดับ (ผู้เล่น 3 อันดับแรกจะได้รับรางวัลปริศนาสุดพิเศษ โปรดพยายามคว้าอันดับ 1-3 ให้ได้ เพราะรางวัลเหล่านี้จะช่วยให้คุณรอดพ้นจากหายนะ "ดวงอาทิตย์คู่เหนือฟ้า" ได้)】

【กฎข้อที่ 4: ผู้เล่นที่ไม่สามารถเข้าเส้นชัยได้ภายในเวลาที่กำหนดจะถูกกักขังอยู่ในสนามแข่งตลอดไป】

【กฎข้อที่ 5: ในสนามแข่งจะมีการสุ่มทิ้งกล่องทรัพยากรจำนวนเล็กน้อย โปรดพยายามเก็บสะสม กล่องทรัพยากรเหล่านี้อาจช่วยให้คุณคว้าชัยชนะได้】

【กฎข้อที่ 6: ภายในสนามแข่ง การกระทำใด ๆ ของผู้เล่นจะถือว่าเป็นสิ่งที่ยอมรับได้และจะไม่มีการแทรกแซงใด ๆ 】

【การนับถอยหลังก่อนเริ่มเกม: 4 นาที 59 วินาที】

พอเห็นประกาศนี้ จางถัวไห่ก็ขมวดคิ้วทันที

เมื่อวานเพิ่งจะมีแข่งแรลลี่ระดับภูมิภาคไปหมาด ๆ วันนี้ดันมีแข่งความเร็วอีก นี่มันจะไม่ให้พวกเขาได้พักกันเลยหรือไง?

จางถัวไห่คาดว่าช่วงเวลาที่สามารถสะสมทรัพยากรอย่างสงบ คงเหลืออีกไม่มากแล้ว

สิ่งที่ทำให้เขากังวลที่สุดก็คือกฎของการแข่งขัน การแข่งขันนี้ตั้งรางวัลมหาศาลไว้ที่เส้นชัย ล่อตาล่อใจให้ผู้เล่นแย่งชิงอันดับหนึ่ง

อีกด้านหนึ่งก็ไม่มีการจำกัดพฤติกรรมของผู้เล่นต่อกัน หมายความว่าผู้เล่นสามารถฆ่ากันเองได้อย่างอิสระ

บางคนอาจถึงขั้นฆ่าผู้เล่นทุกคนที่เจอ เพื่อรับประกันชัยชนะของตัวเอง

นี่มันก็แค่การเปลี่ยนวิธีบีบบังคับให้ผู้เล่นฆ่าฟันกันเองไม่ใช่รึไง?

จางถัวไห่มั่นใจว่าหลังจากวันนี้ จำนวนผู้เล่นในช่องแชทของภูมิภาคจะลดลงอย่างมหาศาล

ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากการสังหารหมู่ในวันนี้ ความบาดหมางระหว่างผู้เล่นจะต้องเกิดขึ้นแน่นอน ต่อให้แสร้งทำเป็นสงบศึกก็ยังเป็นไปได้ยาก

ถึงแม้เขาจะมองออกว่าเจตนาของกฎพวกนี้คืออะไร แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

ไม่มีทางเลือก วันหายนะ "ดวงอาทิตย์คู่เหนือฟ้า" ที่กำลังใกล้เข้ามาก็เหมือนดาบที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของผู้เล่นทุกคน บีบให้ต้องตัดสินใจ

พวกนั้นไม่เหมือนเขาที่เตรียมตัวไว้พร้อมแล้วและสามารถผ่านพ้นหายนะครั้งนี้ไปได้

ในหมู่พวกเขา หลายคนยังลำบากถึงขั้นไม่มีแม้แต่อาหารให้อิ่มท้อง

รางวัลที่สามารถช่วยให้รอดจากหายนะ "ดวงอาทิตย์คู่เหนือฟ้า" ได้มันดึงดูดพวกเขาอย่างมาก

และเป็นไปตามที่จางถัวไห่คาดไว้ พอประกาศกิจกรรมออกมา ช่องแชทที่เคยคึกคักกลับเงียบสนิท ไม่มีใครพูดอะไรอีก

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นแบบนี้ จางถัวไห่ก็ถอนหายใจออกมา

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะประกาศในช่องแชทของภูมิภาคว่า "ฉันจะลงชุดซ่อมรถกับอาวุธไว้ในช่องแลกเปลี่ยน ใครต้องการก็ซื้อเอาเอง อย่าลืมว่าควรระวังคนอื่นไว้ด้วย"

พูดจบจางถัวไห่ก็ลงหอกล่าสัตว์ 20 เล่ม กับชุดซ่อมรถ 50 ชุดในช่องแลกเปลี่ยน

โดยเขาตั้งราคาชุดซ่อมรถไว้ที่สองเท่าของต้นทุนการผลิต

ของพวกนี้พอถูกลงขายได้ไม่ถึงนาทีก็ถูกซื้อไปจนหมดเกลี้ยง

เมื่อเห็นความเร็วในการซื้อของเหล่าผู้เล่น จางถัวไห่ก็อดตกตะลึงไม่ได้

ดูเหมือนว่าพวกนี้ยังพอมีทรัพยากรอยู่ไม่น้อย แม้จะตั้งราคาสูงถึงสองเท่า แต่พวกเขาก็ซื้อกันโดยไม่ลังเล

"พี่ใหญ่ ยังมีชุดซ่อมรถเหลืออีกไหม? เมื่อกี้ฉันมือช้าไปหน่อย ขอสักชุดได้ไหม?"

"ลูกพี่ มีอาวุธที่เล็กกว่านี้ไหม? หอกมันใหญ่เกินไป ฉันใช้ไม่ถนัด"

"พี่ใหญ่มีน้ำมันไหม? ฉันไม่มีน้ำมันเหลือเลย ขอสักหน่อยได้ไหม? ฉันมีอาหารมาแลก"

ไม่นานนักกล่องข้อความส่วนตัวของจางถัวไห่ก็ขึ้นแจ้งเตือน 99+

สำหรับพวกนี้จางถัวไห่ไม่ปฏิเสธใครทั้งนั้น ตราบใดที่ราคาสมเหตุสมผลเขาก็พร้อมแลกเปลี่ยนทันที

จางถัวไห่รู้ดีว่าในหมู่พวกนี้มีบางคนที่ถ้าเขาไม่รีบตัดกำไรจากพวกเขาตอนนี้ อนาคตอาจจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว

พอรวม ๆ กันแล้ว จางถัวไห่ขายชุดซ่อมรถไปได้อีกกว่า 70 ชุด อาวุธกว่า 30 ชิ้น และน้ำมันเชื้อเพลิงอีก 300 หน่วย

ในขณะเดียวกันทรัพยากรพื้นฐานของจางถัวไห่ก็เพิ่มขึ้นมาอีกเป็นกองใหญ่ พื้นที่ที่เพิ่งเคลียร์ออกไปหมาด ๆ ตอนนี้เริ่มจะแน่นขึ้นมาอีกแล้ว

"ดูท่าต้องขยายพื้นที่เก็บของอีกแล้วสินะ" จางถัวไห่มองไปยังทรัพยากรมากมายในรถด้วยความจนใจ

【09:00 น. การแข่งขันความเร็วบนทางหลวงเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ】

พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบเกม ฉากเบื้องหน้าของจางถัวไห่ก็เปลี่ยนไปในพริบตา เขาปรากฏตัวขึ้นบนถนนเส้นใหม่เอี่ยม และรอบตัวเขามีรถยนต์จอดอยู่หลายร้อยคัน