จับแม่ไก่ได้ตัวหนึ่ง

จางถัวไห่ลงจากรถไปก็พบว่ามีกระต่ายตัวหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ใต้ล้อรถ

"นี่เรียกว่าสวัสดิการที่ส่งมาถึงที่เลยสินะ?"

จางถัวไห่หยิบมีดถลกหนังระดับสูงออกมาแล้วแทงเข้าไปในตัวกระต่าย

【ได้รับเนื้อกระต่าย 500 กรัม x4】

【ได้รับหัวกระต่าย x1】

【ได้รับหนังกระต่ายสมบูรณ์ x1】

【ได้รับแก่นวิญญาณทั่วไป x1】

"เนื้อตั้ง 2 กิโลกรัม? ตัวอ้วนใช้ได้เลยแฮะ ไม่เลว ๆ กินได้ทั้งวันเลย"

"หืม... ยังมีหัวกระต่ายอีก? เอามาทำหัวกระต่ายหมาล่าก็ได้นี่นา พอดีมีเครื่องปรุงหม้อไฟอยู่ ลองทำดูหน่อยแล้วกัน"

"แต่หนังกระต่ายที่สมบูรณ์แบบนี้ เอาไปทำอะไรดีล่ะ?"

จางถัวไห่พึมพำพลางแยกของออกเป็นหมวดหมู่ก่อนจะเก็บเข้าที่

เขาสร้างหม้อเคี่ยวขนาดเล็กขึ้นมา ใช้เหล้าปรุงอาหารหมักหัวกระต่ายเพื่อดับคาว แล้วนำไปลวกน้ำร้อน จากนั้นใส่น้ำมันเยอะ ๆ แล้วผัดกับเครื่องปรุงหม้อไฟให้สุก

เครื่องปรุงหลายอย่าง เช่น ต้นหอม ขิง กระเทียม และน้ำตาลขาว ไม่มีเลย จางถัวไห่จึงจำเป็นต้องใช้วิธีทำแบบบ้าน ๆ แทน

โชคดีที่รสชาติออกมาใช้ได้ทีเดียว อย่างน้อยความเผ็ดชาก็ถึงอยู่

อาหารหลักก็เหมือนเดิม ต้มบะหมี่แผ่นทำมือหนึ่งหม้อ ใส่ผักอบแห้ง ตอกไข่ลงไปฟองหนึ่ง
แล้วย่างเนื้อกระต่ายอีกหน่อยเป็นท็อปปิ้ง

ส่วนชามที่เป็นเนื้อกระต่ายกับผักนั้น จางถัวไห่ส่งไปให้สองพี่น้องแซ่ซู

ส่วนของตัวเองเป็นเวอร์ชันอัปเกรด ใส่ไข่ ใส่เนื้อแบบจัดเต็ม พ่วงด้วยหัวกระต่ายหมาล่า กินจนปากมันเยิ้ม

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ จางถัวไห่เช็ดปาก พลางคิดว่ากินแต่บะหมี่มาสองวันเริ่มเลี่ยนแล้ว
ถ้ามีข้าวสารก็คงดี จะได้หุงข้าวเปลี่ยนรสชาติบ้าง

ถ้าความคิดนี้ของจางถัวไห่ถูกผู้เล่นคนอื่นรู้เข้า คงโดนรุมกระทืบแน่ ๆ

แม้ว่าจางถัวไห่จะขายมันหมูทอดอยู่ทุกวัน และผู้เล่นหลายคนก็สะสมอาหารมาได้บ้างแล้ว แต่สำหรับผู้เล่นส่วนใหญ่แล้ว แค่มีอะไรกินก็ถือว่าดีมากแล้ว

ส่วนจะได้กินจนอิ่มหรือไม่ ขึ้นอยู่กับโชค

อยากกินดี? ฝันไปเถอะ ได้กินอะไร ก็ขึ้นอยู่กับว่าวันนี้หาอะไรเจอ

สำหรับพวกเขาแล้ว อย่าว่าแต่ได้กินเนื้อเลย แค่ได้กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรวดเดียวสามชามก็ฝันดีทั้งคืนแล้ว

คิดจะเปลี่ยนรสชาติ?

ฝันไปเถอะ!

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ จางถัวไห่ดูนาฬิกา ตอนนี้ก็เจ็ดโมงกว่าแล้ว ได้เวลาออกเดินทางตามหาทรัพยากรอีกครั้ง

"เสี่ยวอาย ออกรถ"

"รับทราบค่ะ ผู้บัญชาการ" เสี่ยวอายสตาร์ทรถแล้วมุ่งหน้าไปข้างหน้า

เมื่อขับรถบนถนนอีกครั้ง จางถัวไห่รู้สึกว่ามันแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

ก่อนหน้านี้ เขาต้องขับรถไปพร้อมกับกวาดตามองสองข้างทางเพื่อหาทรัพยากร ต้องทนแสงแดดที่แผดจ้าและความร้อนระอุ

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เพราะเขามีเสี่ยวอ้ายช่วยขับรถ แถมยังมีเครื่องปรับอากาศในรถ และแม้แต่เครื่องทำน้ำแข็งก็ยังมี

ว่าแต่... เครื่องทำน้ำแข็ง!

จางถัวไห่หยิบเครื่องดื่มที่ดื่มเหลือจากเมื่อก่อนออกมา

น้ำอัดลมพวกนี้ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์หายไปหมดแล้ว ดื่มไปก็ไม่ซ่า จางถัวไห่เลยปล่อยทิ้งไว้นาน แต่ตอนนี้กลับสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้

เขาเทน้ำอัดลมเหล่านี้ลงไปในเครื่องทำน้ำแข็งแล้วทำเป็นเกล็ดน้ำแข็ง

เขาตักขึ้นมาชิมหนึ่งคำ ความเย็นฉ่ำแล่นผ่านปากไล่ลงไปถึงหัวใจ

ความรู้สึกมีแค่คำเดียว—สุดยอด!

"นี่สิถึงจะเรียกว่าชีวิตจริง ๆ"

จางถัวไห่ตักน้ำแข็งใสเข้าปาก พลางมองทะเลทรายที่ค่อย ๆ ถอยห่างออกไปด้านหลัง รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังขับรถเที่ยวอยู่กลางทุ่งโกบีทางตะวันตก

"ผู้บัญชาการ ตรวจพบกล่องทรัพยากรข้างหน้า ต้องการเข้าไปใกล้หรือไม่? (^^)/"

"หืม?" จางถัวไห่มองออกไปไกล ๆ แล้วก็พบว่ามีหีบทรัพยากรตั้งอยู่บนถนนจริง ๆ ห่างออกไปราว 300 เมตร

"เข้าไปใกล้หน่อย ดูซิว่าเป็นอะไร หวังว่ามันจะนำโชคดีมาให้ตั้งแต่เช้า"

【ตรวจพบหีบทรัพยากรสีน้ำเงินข้างหน้า ภายในมีแม่ไก่หนึ่งตัว ข้าวสารหนึ่งถุง (20 กิโลกรัม)
แม่ไก่มีความกระฉับกระเฉงมาก โปรดเตรียมอุปกรณ์จับและกรงขัง】

"แม่ไก่กับข้าวสาร? ทำข้าวอบไก่เหลืองได้เลยสิเนี่ย?"

แต่ไม่นาน เขาก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป

ถ้าเป็นไก่ตัวผู้ฆ่าแล้วทำอาหารไปเลยก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นแม่ไก่ล่ะก็ต้องเลี้ยงไว้ดี ๆ เพราะมันจะเป็นแหล่งไข่ในอนาคต ได้กินไข่ดาวทุกวันไม่ดีหรือไง?

แต่ปัญหาตอนนี้คือจะจับมันยังไง?

ในมือของจางถัวไห่มีแค่ปืนลูกซอง ใช้ล่าสัตว์น่ะได้ แต่จะใช้จับเป็นคงไม่ได้แน่ ๆ

"มีอะไรที่พอใช้แทนได้บ้างนะ?"

จางถัวไห่ค้นคลังทรัพยากรของตัวเองดูว่ามีอะไรที่พอใช้จับไก่ได้ไหม

ระหว่างที่ค้นหาดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา

เขาหยิบตาข่ายสีดำขนาดใหญ่ขึ้นมาได้อันหนึ่ง

นี่คือตาข่ายกันแดด มีไว้ลดความร้อนและป้องกันแสงแดดส่องเข้ารถ

มันมีลักษณะเป็นตาข่ายธรรมดา ๆ จางถัวไห่ลองดึงดูก็พบว่าความเหนียวใช้ได้เลย พอจะเอามาใช้เป็นอวนจับไก่ได้อยู่

จางถัวไห่กางตาข่ายกันแดดออกมาคลุมหีบทรัพยากรทั้งหมด แล้วตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีช่องว่างก่อนจะค่อย ๆ เปิดกล่องออก

ปัง!

หีบทรัพยากรหายไปทันที แม่ไก่ตัวอ้วนพีตัวหนึ่งกระโจนออกมา มันพยายามกระพือปีกสุดแรงเกิดแล้ววิ่งเตลิดไปทางไกล

ถึงแม้แม่ไก่จะบินไม่ได้ แต่ความเร็วของมันกลับไม่ธรรมดา แค่พริบตาเดียวมันก็พุ่งออกไป 6-7 เมตรแล้ว กำลังจะหนีไปได้อยู่รอมร่อ

"ฉันอุตส่าห์เตรียมตัวมาตั้งนาน คิดว่าจะแหกไปได้ง่าย ๆ เหรอ?" จางถัวไห่หัวเราะเย็นแล้วเหยียบตาข่ายกันแดดไว้

แม่ไก่ที่กำลังกระโจนหนี ถูกตาข่ายกันแดดดึงกลับมาในทันที

แม่ไก่: "???"

ยังไม่ทันที่มันจะตั้งตัวได้ จางถัวไห่ก็หิ้วมันขึ้นมาทั้งตาข่ายแล้วโยนเข้าไปในรถเรียบร้อย

ส่วนถุงข้าวสารก็ตามเข้าไปในรถเช่นกัน

จางถัวไห่มองดูข้าวสารขาวสะอาดในมืออย่างพอใจสุด ๆ

กินแต่อาหารเส้นมาหลายวัน ในที่สุดก็ได้เปลี่ยนรสชาติสักที

จางถัวไห่ตักข้าวสารสองถ้วย เติมน้ำพอเหมาะจากนั้นตั้งหม้อบนเตา ใช้ไฟอ่อนเคี่ยวอย่างช้า ๆ

เวลาหุงข้าวด้วยหม้อเหล็ก ไฟต้องไม่แรงเกินไป ไม่อย่างนั้นข้าวจะไหม้ติดก้นหม้อ

ปริมาณน้ำก็ต้องพอดี ถ้าน้อยไปข้าวจะหุงไม่สุก ถ้ามากไปจะกลายเป็นโจ๊กแทน

จางถัวไห่ค้นดูทรัพยากรแล้วหยิบเอาเนื้อตุ๋นหลายชิ้นใส่ลงไปพร้อมกับผักอบแห้งสองสามใบ พอข้าวสุกน้ำซุปจากเนื้อตุ๋นจะซึมเข้าไปในเม็ดข้าว แบบนี้ข้าวถึงจะอร่อยที่สุด

จางถัวไห่วางหม้อข้าวลงบนเตาให้มันเคี่ยวไปเรื่อย ๆ แล้วหันไปมองแม่ไก่

แม่ไก่เองก็มองเขากลับเช่นกัน ดวงตากลมโตจ้องเขม็งราวกับยังไม่ยอมรับชะตากรรมของตัวเอง

"จะขังมันไว้ตรงไหนดี?"

จางถัวไห่กวาดตามองไปรอบ ๆ ภายในรถ แต่ก็ไม่เห็นว่ามีที่ไหนที่เหมาะจะขังแม่ไก่เลย ปล่อยออกมาก็ไม่ได้แน่ ๆ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องมันจะหนีเลย

แค่คิดว่ามันจะถ่ายเรี่ยราดไปทั่ว รถก็จะสกปรกจนปวดหัวแล้ว

เขาเลี้ยงแม่ไก่เพื่อให้มันออกไข่ ไม่ใช่เพื่อให้ตัวเองต้องมาคอยเก็บขี้ไก่

สายตาของจางถัวไห่เหลือบไปเห็นเตาย่างเซรามิก

เจ้านี่มีโครงสร้างปิดทึบ ความสูงก็กำลังพอดี ใช้ขังแม่ไก่ได้สบาย ๆ

แถมตั้งแต่ใช้มันย่างปีกอินทรีครั้งก่อน เขาก็ไม่ได้ใช้มันอีกเลย ปล่อยให้มันวางทิ้งไว้เปล่า ๆ ในมุมรถ

ใช้มันเป็นกรงขังแม่ไก่ ก็นับว่าเป็นการใช้ของให้คุ้มค่า

แม่ไก่: "กุ๊กกุ๊ก?"

มันรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าสายตาของจางถัวไห่ไม่ได้มีเจตนาดีเลยสักนิด