ได้เวลากินแล้ว

ฟู่!

น้ำมันในคูน้ำถูกจุดไฟ

เปลวไฟจากน้ำมันลุกโชนราวกับมังกรเพลิง โอบล้อมรังมดไว้ในพริบตา

มดทหารพวกนั้นรับรู้ถึงความผิดปกติ มันเริ่มแตกตื่นและวิ่งพล่านไปทั่ว พวกมันพยายามหาทางออกสู่โลกภายนอก

แต่ว่าคูน้ำที่จางถัวไห่ขุดไว้มันล้อมรอบรังมดเอาไว้พอดี เป้าหมายก็เพื่อปิดกั้นโอกาสหลบหนีของมดทหาร แล้ววพกมันจะมีทางรอดไปได้ยังไงกัน?

ถึงแม้ว่ามดทหารพวกนั้นจะวิ่งวุ่นไปทั่ว แต่มันก็ยังไม่สามารถหนีออกจากวงล้อมเพลิงได้

เมื่อเห็นว่ามดทหารถูกขังอยู่ข้างใน จางถัวไห่ก็รีบหยิบเครื่องมือที่เขาเตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา—แหตาข่ายแบบด้ามยาว

จางถัวไห่นำหอกล่าสัตว์สองเล่มมามัดรวมกัน ทำเป็นเสายาวจากนั้นก็นำตาข่ายกันแดดมาผูกที่ปลายเสา ใช้เป็นถุงตาข่าย

จางถัวไห่ถือเสาอันยาวเดินไปใกล้ๆ รังมด เขาฟาดเสาออกไปครั้งหนึ่งให้ครอบกล่องทรัพยากรได้พอดี

จากนั้นเขาออกแรงดังกลับมาเต็มที่ กล่องทรัพยากรก็กลิ้งตกลงมาจากรังมดลงไปอยู่ข้างๆ คูน้ำ

มดทหารรอบๆ เมื่อเห็นกล่องทรัพยากรกลิ้งลงมาก็เหมือนได้รับคำสั่งบางอย่าง พวกมันกรูกันเข้าไปหากล่องทรัพยากรอย่างบ้าคลั่ง

"ฉันขอพนันเลยว่าถ้านี่ไม่ใช่ฝีมือพวกคนสร้างเกม ฉันจะกินกล่องทรัพยากรนี่เข้าไปทั้งใบเลย!" จางถัวไห่เบ้ปากเมื่อเห็นพฤติกรรมของพวกมด

โชคดีที่เขาเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าแล้ว

จางถัวไห่ใช้เสายาวค่อยๆ เขี่ยกล่องทรัพยากรอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ ลากมันผ่านคูไฟทีละนิด

หลังจากผ่านการชำระล้างด้วยเปลวไฟ มดทหารที่เกาะอยู่บนกล่องทรัพยากรก็ถูกเผาไหม้จนกลายเป็นขี้เถ้า

จางถัวไห่ที่ลากกล่องทรัพยากรมาหยุดที่เท้าตัวเองก็กะจะหยิบขึ้นมาแล้วไปเลย

แต่ทันทีที่มือแตะโดนกล่องทรัพยากร เขาก็รีบชักมือกลับมาอย่างรวดเร็ว

กล่องทรัพยากรร้อนจี๋จากไฟเผา ราวกับกาต้มน้ำเดือด

แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับจางถัวไห่

จางถัวไห่หยิบชะแลงออกจากเอว เขาออกแรงงัดทีเดียวกล่องทรัพยากรก็เปิดออก

ข้างในมีพิมพ์เขียวที่เขียนบนกระดาษหนังแกะกลิ้งออกมา

"ใช่เลย!" จางถัวไห่คว้าพิมพ์เขียวนั้นอย่างตื่นเต้นแล้วหันหลังวิ่งหนีไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะสนใจเสายาวที่ทิ้งไว้

ตอนนี้ไฟเริ่มจะดับแล้ว พวกมดทหารก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง

จางถัวไห่รีบเร่งฝีเท้ากลับไปที่รถอย่างรวดเร็ว "เสี่ยวอาย ขับรถเร็ว เราต้องหนีจากพวกมดให้ได้!"

มดทหารตอนนี้เริ่มดุร้ายขึ้น พวกมันพุ่งเข้าชนเปลวไฟและพยายามใช้ร่างกายตัวเองดับไฟเพื่อเปิดทางให้พวกพ้องที่อยู่ด้านหลัง

"รับทราบ! ผู้บัญชาการวางใจได้เลย รับรองว่าจะทิ้งพวกมดพวกนี้ให้หมดแน่นอน"

รถพุ่งทะยานไปถึง 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง มุ่งหน้าสู่เส้นทางข้างหน้า เพียงพริบตาเดียวก็สลัดพวกมดหายไปจากสายตา

เมื่อเห็นว่ารังมดลับหายไปจากสายตา จางถัวไห่ก็ถอนหายใจยาว

เขาพิงพนักเก้าอี้ก่อนจะเปิดดูพิมพ์เขียว

【พิมพ์เขียวตู้เย็นติดรถ: อุปกรณ์ยานพาหนะระดับ 2 สามารถทำความเย็น ปรับอุณหภูมิได้ตั้งแต่ 0℃ ถึง -20℃】

【วัสดุที่ใช้ในการผลิต: พลาสติก 10 หน่วย, แท่งโลหะ 2 หน่วย, ชิ้นส่วนโลหะ 10 หน่วย, ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ระดับกลาง 1 หน่วย】

"เป็นพิมพ์เขียวตู้เย็นติดรถจริงๆ! แถมยังเป็นอุปกรณ์ระดับ 2 อีก คุ้มกับที่ฉันเหนื่อยมาเลย"

จางถัวไห่ดีใจจนกอดพิมพ์เขียวไว้แล้วหอมมันไปหนึ่งฟอด

นอกจากความดีใจที่ได้พิมพ์เขียวผลิตตู้เย็นแล้ว สิ่งที่ทำให้จางถัวไห่ตื่นเต้นที่สุดก็คือมันเป็นอุปกรณ์ยานพาหนะระดับ 2

การที่รถของเขาจะอัปเกรดเป็นระดับ 3 ได้ ต้องติดตั้งอุปกรณ์ระดับ 2 สองชิ้น พร้อมกับมีพิมพ์เขียวอัปเกรดรถอีกหนึ่งแผ่น

ตอนนี้เขามีอุปกรณ์ระดับ 2 อยู่หนึ่งชิ้นแล้ว (แผงโซลาร์เซลล์และระบบควบคุมรถที่ได้จากการแข่งขันแรลลี่เป็นอุปกรณ์พิเศษ ไม่นับรวม) ถ้าเพิ่มตู้เย็นติดรถเข้าไปอีก ก็จะครบครึ่งหนึ่งของเงื่อนไขอัปเกรด

ตอนนี้เขาแค่ต้องหาพิมพ์เขียวอัปเกรดรถเพิ่มก็จะสามารถอัปเกรดรถเป็นระดับ 3 ได้

"รถระดับ 3 จะออกมาเป็นแบบไหนนะ? จะเป็นรถออฟโรดหรือรถบ้านเคลื่อนที่กัน? น่าตื่นเต้นจริงๆ" จางถัวไห่คิดอย่างอารมณ์ดี

"สร้างตู้เย็นติดรถ"

จางถัวไห่ร่ายคำสั่งออกมา

แต่พิมพ์เขียวไม่มีปฏิกิริยาอะไร

"เกิดอะไรขึ้น? หรือว่ามีอะไรผิดพลาด?" จางถัวไห่ลองเลือกสร้างอีกครั้ง

"ขาดชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ระดับกลาง ไม่สามารถผลิตได้"

เสียงแจ้งเตือนของระบบทำลายความฝันอันสวยงามของจางถัวไห่

"ฉันถึงกับขาดชิ้นส่วนพื้นฐานเลยเหรอ?" จางถัวไห่เกาหัวเมื่อเห็นข้อความจากระบบ

ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มเอาตัวรอด เขาแทบไม่เคยต้องกังวลเรื่องขาดชิ้นส่วนพื้นฐานมาก่อนเลย

"เดี๋ยวนะ... มันเป็นชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ระดับกลางนี่เอง ถ้างั้นก็ไม่แปลก" จางถัวไห่ตรวจสอบรายการวัสดุอีกครั้งแล้วถึงบางอ้อ

เขาเก็บชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์มาไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่เป็นแค่ระดับต่ำ ส่วนชิ้นส่วนระดับกลางถือเป็นของหายาก ซึ่งพวกผู้เล่นที่ยังดิ้นรนเอาตัวรอดแทบไม่มีโอกาสได้เจอ

ต่อให้พวกเขาเจอ ก็คงเก็บไว้เป็นของล้ำค่า ไม่มีทางเอาออกมาค้าขายถ้าไม่จำเป็นจริงๆ

"ดูท่าคงต้องหาคนที่มีทรัพยากรเยอะๆ มาแลกแล้วล่ะ"

จางถัวไห่เล็งเป้าหมายไปที่ซูฉี

จางถัวไห่เปิดช่องแชทภูมิภาค แต่ยังไม่ทันเข้าไปที่ข้อความส่วนตัวเขาก็เห็นหลู่ไห่ด่ากราดอยู่ในช่องแชท

"จางถัวไห่ ไอ้เวรเอ๊ย! แกไม่บอกให้เข้าเส้นทางแรกจากขวาเหรอ? ฉันขับมาเป็นชั่วโมงแล้ว ทำไมยังไม่เจอแกเลย? ไอ้สารเลว แกแอบอยู่ไหน ออกมาสู้กันตัวต่อตัวสิวะ!"

"ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่รอแกหรอก เวลาฉันมีค่าจะตาย จะเสียไปกับแกทำไม? เอาเป็นว่าตามมาให้ทันก็แล้วกัน" จางถัวไห่พิมพ์ตอบกลับไปลวกๆ

"รอฉันก่อนเถอะ ฉันต้องตามแกให้ทันแน่!" หลู่ไห่โมโหสุดขีด เขาเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วไปจนถึงขีดสุด

แต่เขาเป็นแค่มือใหม่ การขับรถที่ความเร็ว 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมงยังเร็วเกินไปสำหรับเขา แค่คุมก็ไม่อยู่ลแล้ว

พอเลี้ยวพลาดไปนิดเดียวรถก็พลิกคว่ำทันที

รถของหลู่ไห่หมุนคว้างออกจากถนน พุ่งเข้าร่องข้างทางติดคาอยู่อย่างนั้น

"แค่กๆๆ"

หลู่ไห่ผลักประตูออกและพยายามปีนออกมาจากรถด้วยความยากลำบาก

จากการกลิ้งหลายตลบเมื่อกี้ทำให้เขาวิงเวียนศีรษะและหูอื้อไปหมด ไม่ต้องพูดถึงการยืนเลย แค่คลานออกมาก็แทบหมดแรงแล้ว

เมื่อมองไปที่รถที่มีควันพวยพุ่ง หลู่ไห่ก็ทุบพื้นด้วยความโมโห

"จางถัวไห่ นี่มันเป็นเพราะแก! ถ้าให้ฉันเจอแกอีกที ฉันจะแล่เนื้อแกเป็นชิ้นๆ และเอาไปต้มหม้อไฟซะ!"

หลู่ไห่คิดอย่างแค้นเคือง

ในตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงหายใจหอบๆ

เขาเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นหมาในตัวหนึ่งเดินวนไปมาอยู่ไม่ไกล มันกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

"อย่าเข้ามานะ! ฉันมีมีดอยู่!" หลู่ไห่ดึงมีดพกจากเอวออกมาแล้วแกว่งไปมาเพื่อข่มขู่

หมาในตัวนั้นมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

เมื่อเห็นว่ามันหนีไป หลู่ไห่ก็ถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยตอนนี้ก็ดูปลอดภัยขึ้น

แต่พอเงยหน้ามองอีกที เขาก็ต้องช็อกกับภาพที่เห็น

หมาในตัวที่หนีไปเมื่อกี้กลับมาอีกแล้ว

แล้วมันไม่ได้มาคนเดียว เบื้องหลังของมันยังมีพวกหมาในอีกเจ็ดแปดตัวตามมาด้วย

มีทั้งตัวใหญ่ ตัวเล็ก ตัวผู้ ตัวเมีย ดูเหมือนจะเป็นครอบครัวใหญ่

จากสายตาของหมาในพวกนั้น หลู่ไห่เห็นได้แค่สามคำ—"ได้เวลากินแล้ว"