ขายยา

หวังไฉ่กำลังขดตัวหลับอยู่ในมุมรถ ทันใดนั้นมันก็รู้สึกเหมือนลมเย็นวูบพัดผ่านตัวพร้อมลางสังหรณ์อัปมงคลแล่นวาบขึ้นมา

หวังไฉ่ที่กำลังหลับสบายก็สะดุ้งลุกพรวดขึ้นมาทันที พอลืมตาขึ้นก็เห็นจางถัวไห่ยืนแก้ผ้าอยู่ตรงหน้า

หวังไฉ่เห็นดังนั้นก็รีบใช้หางบังบั้นท้ายไว้ทันที “ฉันไม่ฟันดาบหรอกนะ!”

หน้าจางถัวไห่เขียวปั๊ด

“ฉันก็ไม่ได้ชอบแบบนั้นเฟ้ย”

“ไปซักเสื้อผ้าให้ฉันหน่อย”

จางถัวไห่คว้าคอหวังไฉ่แล้วยกมันไปที่ข้างอ่างน้ำ

พอเห็นน้ำในอ่างเต็มปริ่ม หวังไฉ่ก็เริ่มขัดขืนตามสัญชาตญาณ

“นี่มันบังคับใช้แรงงาน! นี่มันการกดขี่! ฉันจะไปร้องเรียนสมาคมคุ้มครองสัตว์!!”

“มื้อเย็นเพิ่มไส้กรอกให้อีกแท่ง”

“ตกลง!”

ความจริงพิสูจน์แล้วว่าถ้ารางวัลล่อใจพอ ก็ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้

แม้แต่จะให้สุนัขจิ้งจอกทะเลทรายซักผ้าก็ตาม

จางถัวไห่มองเจ้าจิ้งจอกที่กำลังขยันถูผ้าอยู่ แล้วก็ทำชุดกันแดดชุดใหม่ใส่

แม้ชุดนี้จะเป็นแค่ผ้าบางๆ กันอะไรแทบไม่ได้ แต่ในรถก็ไม่มีใคร จางถัวไห่จึงไม่คิดมาก

หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็นอนเอกเขนกบนเก้าอี้ ดูแชทภูมิภาคว่าคนอื่นได้อะไรดีๆ กันบ้าง

“ฉันได้ขนมปังดำก้อนละกิโลมาสองก้อน ทีนี้ไม่อดแล้ว ฮ่าๆๆ”

“คนข้างบนนี่คงได้แค่คะแนนพอผ่านล่ะสิ? ฉันก็เลือกอาหารเหมือนกัน ได้ตั้ง 80 คะแนน ได้บะหมี่ถ้วยมาตั้งสามลัง กินได้ตั้งหกวันแน่ะ”

“ไอ้พวกโง่ สนใจแต่อาหารอยู่ได้ ฉันเลือกน้ำมัน ฉันคิดทะลุหมดแล้ว โลกนี้ใครมีน้ำมันคนนั้นมีทุกอย่าง! ข้าได้ 80 คะแนน ได้น้ำมันมาตั้งพันหน่วย พรุ่งนี้สิ่งที่ฉันสำรวจได้ต้องเหนือพวกนายทุกคนแน่!”

“หึๆ พวกนายนี่โง่ก็หมดเลย ตอนนี้ฉันมีปืน พวกนายก็ภาวนาให้ไม่เจอฉันละกัน ไม่งั้นของพวกนายทุกอย่างจะเป็นของฉัน!”

ท้ายข้อความยังแนบรูปปืนพกมาด้วย

จางถัวไห่เหลือบมองและเห็นเป็นปืนพกเบเร็ตต้า 92F ปืนมาตรฐานทั่วไป พอใช้กับคนไม่มีเกราะได้ แต่ถ้าเจอเขาที่ใส่ชุดรบเต็มยศก็ไม่เท่าไหร่

กระสุน 9 มม. ทะลุเกราะกันกระสุนของเขาไม่ได้เลย

ในแชทเริ่มมีคนเงียบไปเพราะกลัวว่าถ้าเถียงแล้วอีกฝ่ายจะตามมาหาเรื่องจริง

แต่บางคนก็ไม่แคร์

โลกกว้างขนาดนี้ ใครจะไปรู้ว่าจะเจอกันเมื่อไหร่

“เหอะ มีปืนเหรอ? น่ากลัวจัง~ งั้นมายิงฉันสิๆ หาให้เจอก่อนละกันนะ”

“ก็แค่ปืนพกเอง ทำเป็นขู่ ใครๆ ก็มีอาวุธกันทั้งนั้น ไม่ต้องกลัว หมอนี่ได้แค่ 60 คะแนน ได้มาแค่ปืนกระบอกเดียว ไม่ใช่พิมพ์เขียว กระสุนก็มีแค่แม็กเดียว หมดแล้วหมดเลย”

“เฮ้ย นายรู้ได้ไง?”

“เพราะฉันก็ได้ 60 คะแนนเหมือนกัน รูปปืนแนบ.jpg”

ชายที่โชว์ปืนพอถูกแฉก็หน้าเสีย หัวเราะเย็นแล้วพูดว่า “ดี! ดูถูกฉันกันใช่มั้ย คืนนี้ฉันจะออกล่า ตอนนี้จำชื่อพวกนายได้หมดแล้ว ระวังไว้ให้ดี!”

พูดจบหมอนั่นก็ออฟไลน์ไปทันที

“บ้าเอ๊ย หมอนี่จะเอาจริงรึเปล่าวะ?” มีคนเริ่มกังวล

“ไม่ต้องห่วง โลกนี้มันกว้าง ต่อให้หมอนั่นออกเดินทางตอนนี้จะเจอใครได้สักกี่คน? ต่อให้ซวยจริงแล้วเจอเขาเข้าจริงๆ วิ่งหนีก็ยังทัน หมอนั่นก็แค่คนธรรมดา ไม่เคยฝึก ยิงก็ไม่แม่นหรอก”

“อีกอย่า ระบบก็เตือนแล้วว่าขับรถตอนกลางคืนอันตราย ใครจะไปรู้ บางทีหมอนั่นอาจจะโดนสัตว์ป่ากินก่อนเจอใครซะอีก”

“มีเหตุผลๆ”

…

จางถัวไห่ดูคร่าวๆ แล้วก็พบว่าคนส่วนใหญ่เลือกของที่จำเป็นอย่างอาหาร น้ำ และน้ำมัน

มีบางคนเลือกอาวุธ แต่ดูเหมือนว่าด่านอาวุธจะยาก คนที่เลือกด่านนี้ได้กันแค่ประมาณ 60 คะแนน ได้มาเป็นปืนเบเร็ตต้าที่กระสุนมีจำกัด

ส่วนพวกที่เลือกพิมพ์เขียวอะไหล่รถยนต์นั้นไม่มีสักคน

จางถัวไห่คาดเดาว่าอาจมีคนเลือกพิมพ์เขียวอะไหล่รถอยู่ แต่ไม่อยากเปิดเผยออกมา เช่นเดียวกับพวกอาวุธปืนก็คงเป็นแบบนั้น

“ไม่ยอมโผล่หัวออกมาใช่ไหม? ถ้างั้นฉันจะใช้ของล่อพวกนายออกมาเอง”

จางถัวไห่พลิกค้นกองทรัพยากรของตัวเองเพื่อดูว่ามีอะไรพอจะเอาไปขายได้บ้าง

ตาข่ายกันแดดไม่ต้องคิดถึงแล้ว เมื่อวานใครจะซื้อก็ซื้อไปหมดแล้ว ไม่น่ามีผลกำไรอะไร

แต่พัดลมไฟฟ้ายังมีช่องว่างในตลาดอยู่ วันนี้บางคนอาจได้ของดีมาเลยอาจอยากเพิ่มพัดลมอีกสักตัว

ชุดซ่อมรถก็ขายได้เหมือนกัน แต่กลางวันก็ขายไปเยอะแล้ว กลางคืนน่าจะมีความต้องการไม่มาก

ค้นไปค้นมาสายตาจางถัวไห่ก็หยุดที่ “ยากระตุ้นพิเศษ”

ของแบบนี้ถือเป็นยารักษาชีวิตดีๆ ใครเห็นก็น่าจะสนใจทั้งนั้น

ยาแบบนี้กินหนึ่งขวดจะทำให้ร่างกายอยู่ในสภาพสมบูรณ์สุดๆ ถึง 12 ชั่วโมง เก็บไว้หลายขวดก็ไม่มีประโยชน์

แถมเขายังมีระบบแจ้งเตือน ก็แทบมั่นใจได้ว่าไม่น่าจะมีอันตรายอะไร เพราะงั้นเก็บไว้ขวดเดียวสำหรับใช้ฉุกเฉินก็พอแล้ว

จางถัวไห่มั่นใจว่าสองขวดนี้จะล่อของดีๆ มาได้แน่นอน

เมื่อตัดสินใจแน่แล้ว เขาก็นำยากระตุ้นพิเศษขายไป 2 ขวด ชุดซ่อมรถกับพัดลมไฟฟ้าอย่างละ 5 ชิ้น

พร้อมแนบหมายเหตุว่า ยาแลกได้เฉพาะพิมพ์เขียวเท่านั้น ใครสนใจให้ส่งข้อความส่วนตัวมา

ต้องบอกว่าจางถัวไห่เลือกเวลาได้เหมาะมาก เพราะเมื่อครู่นี้เพิ่งมีคนขู่จะถือปืนไปล้างแค้นตอนกลางคืน จางถัวไห่ก็ปล่อยยาขึ้นขายทันที

แน่นอนว่าทำให้ราคายาถีบตัวขึ้นสูง

พัดลมกับชุดซ่อมรถสามารถแลกด้วยทรัพยากรพื้นฐานในอัตราสูงถึง 3 เท่า หรือจะแลกเป็นอย่างอื่นก็ได้ เลยขายหมดไว

พัดลมสองตัวแรกโดนซื้อไปด้วยทรัพยากรพื้นฐานมากกว่าราคา 3 เท่า

ของที่เหลือแลกเป็นน้ำมัน 1,000 หน่วย ขนมปัง 2 ชั่ง น้ำ 10 ลิตร กับขวานสั้นเหล็กกล้าอีก 2 เล่ม

ชุดซ่อมรถ 4 ชิ้นแรกขายได้ราคาสูง ส่วนที่เหลือแลกเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 1 ลัง

โดยรวมก็ถือว่าทำกำไรได้อยู่

ส่วนยาสองขวดนั้น จางถัวไห่เปิดอ่านข้อความส่วนตัวที่ส่งเข้ามาอย่างตั้งใจ

หลังอ่านไปหลายข้อความ เขาก็พบว่าที่จริงแล้วก็มีหลายคนเลือกด่านพิมพ์เขียวอะไหล่รถยนต์ แต่พวกนั้นเก็บตัวแน่น จึงไม่ได้เปิดเผยของดีอะไรออกมา

ส่วนพวกพิมพ์เขียวที่พวกนั้นเสนอมา เขาก็ไม่สนใจหรือไม่ก็มีอยู่แล้ว

อย่างพิมพ์เขียวกันชนแบบนี้ เขาเห็นมาซ้ำๆ เจ็ดแปดรอบแล้ว

กระจกกันกระสุนก็เห็นมาเกินสิบครั้ง

“ดูเหมือนว่าฝีมือของพวกนั้นก็เริ่มพัฒนาเรื่อยๆ แล้วแฮะ” จางถัวไห่พึมพำพลางเลื่อนดูพิมพ์เขียวต่อไป

ระหว่างที่เขากำลังคิดว่าคงไม่ได้อะไรดีๆ แล้ว ทันใดนั้นเขาก็สะดุดตาเขาเข้ากับพิมพ์เขียวอันหนึ่ง