แลกเปลี่ยนทรัพยากร

"สถานีทรัพยากร? นี่คือสถานีทรัพยากรของสนามแข่งรอบนี้เหรอ?"

จางถัวไห่สดชื่นขึ้นมาทันที อาการเวียนหัวจากการกระแทกก่อนหน้านี้ก็ทุเลาลงไปเยอะ

ในการแข่งขันรอบก่อนจางถัวไห่ได้กอบโกยของดีจากสถานีทรัพยากรมาเยอะมาก คราวนี้พอเห็นสถานีทรัพยากรอีกครั้ง เขาก็อดดีใจไม่ได้ รีบขับรถตรงเข้าไปทันที

ลักษณะก็เหมือนคราวก่อน เป็นบ้านไม้หลังเล็ก ๆ ตั้งตู้ขายของอัตโนมัติขนาดใหญ่ไว้หนึ่งตู้

และก็ไม่มีใครเฝ้าเหมือนเดิม แต่คราวนี้จางถัวไห่ไม่กล้าหยิบชะแลงมาลอง “ซื้อฟรี” แล้ว

ใครจะรู้ว่าถ้าทำแบบนั้นอีก ครั้งนี้ปืนกลแก็ตลิ่งที่โผล่ออกมาอาจจะยิงจริงก็ได้

ของในตู้ขายของมีอยู่ไม่น้อย ชั้นล่างสุดยังคงเป็นของจำเป็นพื้นฐานทั่วไป

มีอาหาร น้ำมัน น้ำดื่ม วัสดุระดับ 1 หลายประเภท

ของพวกนี้ราคาถูกมาก ใช้แต้มแค่หลักหน่วยเท่านั้น

ส่วนชั้นที่สองก็มีอุปกรณ์กันร้อนและลดอุณหภูมิเพิ่มเข้ามาอีกมาก

เช่น น้ำแข็ง ไอศกรีม น้ำเย็น ที่นอนน้ำ พัดมือ พัดลม และที่น่าตกใจก็คือ จางถัวไห่ยังเห็นเครื่องปรับอากาศด้วย

แต่ว่าของพวกนี้ก็ใช้แต้มแลกแพงขึ้นมาหน่อย

น้ำแข็งกับไอศกรีมยังพอรับได้ ก้อนน้ำแข็งขนาดนิ้วหัวแม่มือ 5 แต้มต่อก้อน ไอศกรีมก็ 5 แต้มต่อชิ้น

แต่เครื่องปรับอากาศแพงเวอร์ ต้องใช้ถึง 500 แต้ม

ต่างกันมากกว่าสองร้อยเท่า

ส่วนชั้นบนสุด เป็นของดีจริง ๆ มีทั้งเมล็ดพืชหลากชนิด และพิมพ์เขียวของหายาก

จางถัวไห่หยิบดูเมล็ดพันธุ์ก่อนเป็นอย่างแรก

มีทั้งหมดสี่ชนิด

แครอท พริกชี้ฟ้า ผักชี แตงกวา

จางถัวไห่เกาศีรษะ

เมล็ดพวกนี้ไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่ปัญหาคือทั้งหมดเป็นแค่ผักเครื่องเคียง

ไม่มีแม้แต่ชนิดเดียวที่สามารถเอาไปทำเป็นเมนูหลักได้

เอามารวมกันก็ทำได้แค่สลัดเผ็ดแบบจีนเท่านั้น

แต่จะว่าไปแค่มีผักก็ยังดีกว่าไม่มีเลย

รวมกับหัวหอม ขิง กระเทียม ที่ซื้อไว้คราวก่อน จางถัวไห่ก็รู้สึกว่าใกล้ครบเครื่องทำกับข้าวแล้ว

เมล็ดทั้งสี่ชนิดนี้ราคาก็ไม่ถูกเลย ชนิดละ 100 แต้ม แต่เพราะเป็นของใช้ระยะยาว จะแพงหน่อยก็พอเข้าใจได้

จางถัวไห่เลือกเมล็ดพันธุ์ทั้งสี่เสร็จก็หันไปดูพิมพ์เขียวต่อ

เมื่อเทียบกับเมล็ดพันธุ์ พิมพ์เขียวมีเยอะมากกว่า

ตั้งแต่มีดเอาตัวรอด ไปจนถึงปืนกล๊อก เกราะหนังยันเกราะเหล็ก กระถางปลูกผัก ยันกระจกกันกระสุน

ของมีเยอะมาก แต่จางถัวไห่ก็มีเกือบหมดแล้ว

หรือบางชิ้นก็ดูดีแต่ไม่มีประโยชน์จริง

อย่างเช่นอันนี้

【ตุ๊กตาเสมือนจริงพิเศษ: ไอเท็มระดับ 2 สัมผัสเสมือนจริงเหมือนคนจริง】

จางถัวไห่: "……"

นี่ฉันควรจะเชื่อดีไหมเนี่ยว่ามันเหมือนจริงขนาดนั้น?

……

พิมพ์เขียวพวกนี้สำหรับผู้เล่นทั่วไปถือว่ามีประโยชน์มาก แต่สำหรับจางถัวไห่แล้วกลับดูตกยุคไปหน่อย

แต่หลังจากค้นหาอย่างละเอียดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดจางถัวไห่ก็เจออุปกรณ์ที่มีประโยชน์มากชิ้นหนึ่ง

【ตู้ขยายพื้นที่ระดับกลาง: ชิ้นส่วนรถยนต์ระดับ 2 ใช้ขยายพื้นที่ภายในรถ เพิ่มพื้นที่อีก 100 ลูกบาศก์เมตร】

【วัสดุที่ใช้ผลิต: โลหะหลอมระดับกลาง 50 หน่วย, ชิ้นส่วนโลหะ 30 หน่วย, ยางระดับกลาง 10 หน่วย, ไม้ระดับกลาง 5 หน่วย, พลาสติกระดับกลาง 20 หน่วย】

ราคาขาย: 500 แต้ม

สำหรับจางถัวไห่แล้วถือว่ามีประโยชน์มาก

แต่ก็แพงจริง ๆ

หลังจากเลือกอย่างรอบคอบ เขาได้ของห้ารายการ รวมทั้งหมด 900 แต้ม

"มาดูกันว่ามีอะไรแลกแต้มได้บ้าง"

จางถัวไห่เปิดดูรายการแลกเปลี่ยน

“วัสดุพื้นฐานระดับ 1 หน่วยละ 1 แต้ม”

"ขูดเลือดชัด ๆ!"

จางถัวไห่สบถเบา ๆ

ของจากสถานีต้องใช้ 5 แต้ม แลกกลับได้แค่ 1 แต้ม ต่างกันถึง 4 เท่า นี่มันโก่งราคาชัด ๆ!

ถ้าไม่ติดว่าเอาชนะไม่ได้ จางถัวไห่ก็อยากจะรื้อเครื่องขายของออกมาแล้วหยิบฟรีให้รู้แล้วรู้รอด

ถ้าจะแลกด้วยวัสดุพื้นฐานระดับ 1 เขาต้องใช้ถึง 900 หน่วย

แล้วจางถัวไห่มีของพวกนี้ไหม?

มี!

แต่ของพวกนี้เขาค่อย ๆ รีดมาจากผู้เล่นคนอื่นทีละนิด

กว่าจะสะสมมาได้ลำบากแค่ไหนรู้บ้างไหม?

จะเอาไปแลกแต้มแบบนี้เขาก็เสียดายอยู่ไม่น้อย

แถมของพวกนี้เป็นเหมือนเงินสด ใช้แลกเปลี่ยนได้ตลอดเวลา ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ เขาก็ยังไม่อยากเอาไปใช้แลก

จางถัวไห่เลื่อนดูรายการต่อไป

พิมพ์เขียวก็รับแลกเช่นกัน แต่ราคาต่ำจนน่าสงสาร

น้ำไม่รับ

น้ำมันรับแลก แต่ราคาแค่หนึ่งในสามของราคาขาย

จางถัวไห่มองรายการรับซื้อที่ยาวเหยียดแล้วก็เริ่มเกาศีรษะ

ถึงแม้ของที่รับจะมีเยอะ แต่ของที่แลกได้จริง ๆ กลับมีน้อยมาก บางอย่างขาดทุนเกินไป บางอย่างก็ไม่รับแลกเลย

ทำเอาจางถัวไห่หงุดหงิดสุด ๆ

เจอของดีแท้ ๆ แต่ไม่มีอะไรไปแลก

เลื่อนดูจนถึงท้ายรายการ จางถัวไห่ก็เห็นบางอย่างจนตาเป็นประกาย

อาหาร!

ท้ายรายการเขียนไว้ชัดเจน: อาหารดิบ 1 ชั่ง ต่อ 1 แต้ม ; อาหารปรุงสุก ได้ 3 แต้ม

ถ้าจางถัวไห่จะแลกให้ได้ครบ 900 แต้ม ต้องใช้เนื้อดิบ 900 ชั่ง หรืออาหารปรุงสุก 300 ชั่ง

ระบบเกมไม่คิดว่าจะมีใครเอาอาหารหลายร้อยชั่งมาแลกของ เลยเอาอาหารไปใส่ไว้ท้ายสุดของรายการ

อีกอย่าง นี่มันโลกหลังภัยพิบัติ อาหารถือเป็นของมีค่ารองจากน้ำกับน้ำมัน ระบบก็เลยยิ่งไม่คิดว่าจะมีคนเอาอาหารมาแลกของ

แต่พวกเขาคาดผิดไปเรื่องหนึ่ง—จางถัวไห่

ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน จางถัวไห่ล่าเนื้อได้เกือบพันชั่ง กินคนเดียวอยู่ได้เป็นปี

แถมเพราะมีตอไม้โชคดี ทุกวันจะมีเจ้ากระต่ายหนักหลายชั่งวิ่งมาชนรถตายให้ฟรี ๆ

พูดได้เลยว่าจางถัวไห่ไม่ขาดเนื้อกินแน่นอน

แถมจางถัวไห่ยังมีเครื่องทำไส้กรอก แปลงเนื้อดิบให้เป็นอาหารสำเร็จรูปได้ทันที (ไส้กรอก)

ถึงอาหาร 300 ชั่งจะดูเยอะ แต่สำหรับจางถัวไห่แล้ว มันคือของที่ไม่ได้ใช้เลย

เอาไปแลกกับผักที่ปลูกได้ไม่รู้จบกับพื้นที่เก็บของขนาดยักษ์ จางถัวไห่คิดว่าก็คุ้มอยู่

ส่วนเรื่องขายอาหารในอนาคต ก็ขายแครอทหรือแตงกวาแทนได้

เขาเชื่อว่าผู้เล่นพวกนั้นไม่เรื่องมากนักหรอก

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว จางถัวไห่ก็เอาไส้กรอก 300 ชั่งไปแลกแต้ม แล้วเอาแต้มมาแลกเมล็ดพันธุ์กับตู้ขยายพื้นที่ระดับกลาง

"สร้างตู้ขยายพื้นที่ระดับกลาง!"

จางถัวไห่สั่งคำสั่งออกไป

วัตถุดิบระดับกลางหายไปทีละชิ้น ๆ ทำเอาจางถัวไห่รู้สึกปวดใจราวกับถูกเฉือนเนื้อ

ของพวกนี้เขาอุตส่าห์รีดมาจากผู้เล่นคนอื่นอย่างยากลำบาก ตอนนี้ต้องเอาไปแลกหมดเลย

แต่ผลตอบแทนก็คุ้มค่า เพราะพื้นที่ในรถเพิ่มขึ้นทันที 100 ลูกบาศก์เมตร

จากเดิมที่แน่นเอี๊ยด ตอนนี้ภายในรถก็โล่งขึ้นมาทันที

จางถัวไห่รู้สึกว่ารถออฟโรดของเขานี่น่าจะมีพื้นที่มากกว่าพวกรถบ้านอีก

พูดถึงรถบ้าน จางถัวไห่ก็รู้สึกว่าการนอนบนเบาะรถตลอดมันไม่คู่ควรกับฐานะเขาเท่าไหร่ สงสัยต้องหาที่นอนจริง ๆ สักเตียงแล้วล่ะ