ชางเสี่ยวกงผู้เก่งกาจ

“โฮ่ง อ้าว?” หวังไฉ่มองจางถัวไห่อย่างงุนงง “เมื่อกี้นายก็เพิ่งดื่มไปถ้วยหนึ่งไม่ใช่หรอ?”

“พูดมากจริง ไปชงมาอีกถ้วยให้ฉันสิ” จางถัวไห่สั่งเสียงเรียบ

“วันๆ ก็เอาแต่สั่งเรา” หวังไฉ่บ่นอุบขณะเดินไปยังเครื่องชงกาแฟอย่างไม่เต็มใจ

ไม่นาน กาแฟหนึ่งถ้วยพร้อมลายลาเต้อาร์ตก็ถูกยกมาเสิร์ฟ

จางถัวไห่จิบเบาๆ รสชาติช่างเข้มข้นกว่ากาแฟที่เขาชงเองมาก

【คุณดื่มกาแฟร้อนชั้นเลิศ พลังใจสดชื่นขึ้น ค่าความสุข +10 ได้รับบัฟชั่วคราว "อบอุ่น" เพิ่มค่าความสุขอีกนาทีละ 1 จุด เป็นเวลา 15 นาที】

“สุดยอดเลยแฮะ” จางถัวไห่มองหวังไฉ่อย่างตกตะลึง

เขาพิจารณาหวังไฉ่อย่างตั้งใจ รู้สึกว่าหมอนี่มีพรสวรรค์สูงจริงๆ เพิ่งเรียนมาแค่สองวัน ฝีมือชงกาแฟกลับเหนือกว่าตัวเขาเสียอีก

หรือว่าหมอนี่คือบาริสต้าระดับเซียนที่ถูกสภาพร่างจิ้งจอกถ่วงไว้?

บางทีเขาอาจใช้หวังไฉ่ขายกาแฟระดับพรีเมียม เปิดเส้นทางสู่ตลาดชั้นสูงก็เป็นได้?

ดวงตาของจางถัวไห่เปล่งประกายทันที

เขามีเมล็ดกาแฟอยู่แค่สองร้อยกว่ากิโล ถ้าชงแจกจ่ายให้ผู้เล่นทุกคนก็คงอยู่ได้ไม่ถึงสองวัน

แถมรายได้ก็ไม่ได้มากมายอะไร

แต่ถ้าหันมาทำตลาดพรีเมียมก็จะช่วยประหยัดเมล็ดกาแฟ แถมยังขายได้ในราคาที่สูงขึ้นอีกด้วย

“นี่—นี่นายจะทำอะไรน่ะ?” หวังไฉ่เห็นสายตาที่จางถัวไห่มองมาก็รู้สึกไม่สู้ดี ขนทั่วตัวตั้งชันทันที

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่เห็นว่านายมีพรสวรรค์เลยจะมอบภารกิจสำคัญให้น่ะสิ”

จางถัวไห่ยิ้มกว้างพลางลูบหัวหวังไฉ่เบาๆ

“มีงานอะไรอีกล่ะ?”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ในอนาคตอาจต้องผลิตกาแฟล็อตใหญ่ นายก็เตรียมตัวไว้หน่อยก็แล้วกัน”

จางถัวไห่พูดอย่างอารมณ์ดี

หวังไฉ่หดหางแน่นและรู้สึกเหนื่อยล้าจับใจ

มันทุ่มเทให้กับบ้านหลังนี้มากเกินไปแล้วจริงๆ

ซักผ้าก็มัน รดน้ำแปลงผักก็มัน ใส่ปุ๋ยก็ใช่ ดูเตาไฟก็ใช่ เก็บกล่องอันตรายก็ใช่ ไม่นานนี้ยังต้องรับบทสายลับกับหน่วยบึ้มอีกด้วย

ตอนนี้ยังต้องมาเป็นบาริสต้าอีก…

เฮ้อออออ...

มันก็แค่สุนัขจิ้งจอกพูดได้ตัวหนึ่ง ทำไมมันต้องแบกรับอะไรมากมายขนาดนี้กัน?

จางถัวไห่มองหวังไฉ่ด้วยความพอใจ แม้จะไม่ชวนมองเท่าไหร่ แต่หวังไฉ่ก็มีประโยชน์มากจริงๆ ถ้าแปลงร่างกลายเป็นสาวจิ้งจอกใส่ชุดเมดถุงน่องขาวได้ล่ะก็ จะเพอร์เฟกต์เลย

เสียดายอยู่อย่างเดียว... หวังไฉ่เป็นตัวผู้

ดูท่าคงต้องส่งไปตอนเสียแล้วละ...

พอมั่นใจแล้วว่าหวังไฉ่มีฝีมือ จางถัวไห่ก็กลับไปนั่งเฝ้าช่องแชตภูมิภาคต่อ

เขาสังเกตว่านอกจากมีผู้เล่นมากมายพูดคุยกันเรื่องค่าความสุขแล้ว ยังมีอีกจำนวนไม่น้อยที่ขาดแคลนทรัพยากรพื้นฐาน

อย่างเช่นเตาไฟ เสื้อผ้า และอาหารสำหรับกันหนาว เป็นต้น

สาเหตุที่ทำให้ขาดแคลนนั้นมีหลายประการ

บางคนไม่ได้สะสมไว้แต่แรก บางคนโดนปล้นระหว่างสู้กับผู้เล่นคนอื่น

บางคนถูกสัตว์ป่าโจมตีจนเสื้อผ้าเสียหาย ต้องรีบหาชุดใหม่มาใส่

เมื่อเห็นว่าทรัพยากรพื้นฐานยังขาดแคลน จางถัวไห่ก็ยิ้มกว้างอย่างยินดี

เขาเพิ่งได้ของพวกนี้มาจำนวนมากจากผู้เล่นทีมรถหัวกระโหลกและทีมธงโจรสลัด ตอนนี้กำลังหาทางระบายพอดี

จางถัวไห่รีบนำของทั้งหมดไปลงขายในตลาดทันที

แน่นอนว่าเพราะเป็นของเหลือสต็อก เขาเลย “แสดงความมีจิตสำนึก” ลดราคาจาก 2 เท่าเหลือแค่ 1.9 เท่า

เมื่อเขาปล่อยของล็อตใหญ่ ก็มีผู้เล่นจำนวนมากแห่มามุงดูทันที

ผู้เล่นบางคนที่ตามมาจากโลกก่อน พอเห็นชื่อจางถัวไห่ก็รีบพากันมาพูดคุยเสียงเจื้อยแจ้ว

“โอ้โห เป็นลูกพี่เองเหรอ! นึกว่าหายไปไหนตั้งหลายวันแน่ะ!”

“พี่ใหญ่ คิดถึงจะตาย! ยังมีเนื้อสดขายไหม? ช่วงนี้ล่าเหยื่อยากขึ้นเรื่อยๆ วันนี้เจอเสือดาวหิมะเกือบโดนมันฆ่ากลับ สุดท้ายเกือบหนีมันไม่ทันอีก”

“ลูกพี่ ขอชุดซ่อมรถอีกสักอันเถอะ รถผมโดนลิงกอริลล่าทุบกระจกรถซะพัง ลมหนาวพัดเข้ามาเต็มที่จนจะกลายเป็นน้ำแข็งแล้วเนี่ย”

ในพริบตาเดียว ช่องสนทนาภูมิภาคก็ถูกข้อความถล่มจนล้น

เมื่อเห็นข้อความจากผู้เล่นจำนวนมาก จางถัวไห่จึงกล่าวว่า “ทุกคนไม่ต้องรีบ ของที่พวกนายต้องการฉันมีหมด ตามกติกาเดิม ซื่อสัตย์ไม่โกง ของที่มีอยู่ในรายการก็ซื้อเอาเลย ของที่ไม่มีให้ส่งข้อความส่วนตัวมา แต่จำกัดแค่ช่วงพักเที่ยงเท่านั้น หมดเวลาแล้วไม่รับคำสั่งซื้อแล้วนะ”

ทันทีที่เขาพูดจบ ระบบหลังบ้านก็แจ้งข้อความล้นทะลักทันที

บางส่วนของผู้เล่นขาดแคลนของจริงๆ อีกส่วนกลัวว่าจางถัวไห่จะหายตัวไปอีก เลยรีบตุนของเอาไว้ก่อน

แต่จางถัวไห่ไม่สะทกสะท้าน ยังไงของในมือเขาก็มีมาก ขอแค่มีคนอยากได้ เขาก็พร้อมขาย

ตอนนี้ไม่มีใครคอยจับตา เขาก็ถือโอกาสนี้เอาคืนที่เสียไปเมื่อหลายวันก่อนให้หมด

นอกจากผู้เล่นที่เข้ามาตุนของแล้ว จางถัวไห่ยังได้รับข้อความส่วนตัวจากชางเสี่ยวกงด้วย

“เจ้านาย ยังมีกล้วยเหลือไหม? ฉันเพิ่งกินไปลูกหนึ่ง แล้วก็พบว่ามันช่วยเพิ่มค่าความสุขได้ ฉันว่าเป็นจุดขายเลยนะ ถ้าทำตลาดให้ดี ราคาอาจจะเพิ่มได้อีก 1.5 ถึง 2 เท่าเลยล่ะ”

“กินกล้วยก็เพิ่มความสุขได้ด้วยเหรอ?” จางถัวไห่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบกล้วยปอกเปลือกแล้วใส่เข้าปาก

【คุณได้กินกล้วยร้อนสุกงอมในฤดูหนาว คุณมีความสุข ค่าความสุข +3】

【หมายเหตุ: โปรดรับประทานขณะกล้วยยังสด หากบริโภคกล้วยเน่าจะทำให้ค่าความสุขลดลง】

“เพิ่มแค่ 3 เอง ไม่ค่อยว้าวเท่าไหร่แฮะ” จางถัวไห่มองค่าความสุขที่เพิ่มขึ้นอย่างผิดหวัง

ไม่ใช่แค่เพิ่มน้อย แถมยังไม่มีบัฟพิเศษอีก เทียบกับกาแฟที่หวังไฉ่ทำให้ยังห่างไกลมาก

“โอเค เอากล้วยไปขายได้เลยนะ ถ้าขายได้ในราคา 2 เท่า และมากกว่า 100 ชั่ง ฉันจะให้คอมมิชชันเพิ่มอีก 10% เลย” จางถัวไห่กล่าว

“มากกว่า 100 ชั่งเหรอ? เจ้านาย คุณมีกล้วยเยอะแค่ไหนกัน?” ชางเสี่ยวกงรู้สึกแปลกใจ

“น่าจะเกือบ 200 ชั่งล่ะ ยังมีมะพร้าว บลูเบอร์รี และแตงโมอีก แต่พวกนั้นเก็บไว้ได้อีกสักพัก ขายกล้วยก่อนแล้วกัน” จางถัวไห่มองกล้วยกองใหญ่

“เจ้านายวางใจได้เลย กล้วย 200 ชั่งจะขายหมดภายในคืนนี้แน่นอน และบลูเบอร์รีสั่ง 10 ชั่ง มะพร้าว 10 ลูก แตงโม 10 ลูก ฉันจัดการให้หมดแน่” ชางเสี่ยวกงโบกมือรับประกัน

“ผู้หญิงคนนี้เก่งจริงๆ แหละ แต่มือเธอค่อนข้างสกปรกนิดหน่อย” จางถัวไห่พูดเบาๆ อย่างระวัง

แต่ที่ชางเสี่ยวกงจะ “มือไม่สะอาด” หรือเปล่า ก็ไม่ใช่เรื่องของเขาอยู่แล้ว ยังไงก็ไม่ได้เจอกันนอกเกม แค่ช่วยขายของให้ก็พอแล้ว

“ดีแล้ว ฉันจะแยกของพวกนี้ไว้ให้ ถ้าขายหมด ฉันจะให้รางวัลเป็นผลไม้อีก 1 ส่วน นอกจากคอมมิชชันนะ”

แตงโม บลูเบอร์รีอะไรพวกนี้ จางถัวไห่ก็ปลูกเองได้อยู่แล้ว เลยกล้าให้เป็นของรางวัลมาก

“ขอบคุณนะเจ้านาย ฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้” ชางเสี่ยวกงวางสายข้อความไปทันที

ไม่นานหลังวางสายจากชางเสี่ยวกง ข้อความส่วนตัวจากวลาดิมีร์ก็เด้งเข้ามาทันที

“เช้านี้ฉันเพิ่งขายรัมให้นายไปเองแท้ๆ แค่ช่วงเช้านายก็ดื่มหมดแล้วเหรอ?” จางถัวไห่ถามด้วยความตกใจ

“ไม่ใช่เรื่องนั้น สหายรัก ฉันมีแผนที่ขุมทรัพย์ใบหนึ่ง นายสนใจลองไปดูด้วยกันไหม?” วลาดิมีร์ส่งรูปมาให้ดูพร้อมตอบ