ของขวัญขอบคุณจากจ้าวหว่านหว่าน

จางถัวไห่ยิ้มอย่างพึงใจ เขาขนของมากมายกลับขึ้นรถพร้อมเก็บชิ้นส่วนแกนรถไปด้วย คราวนี้เขากอบโกยได้จนแทบลอกกระดูกดูดไขกระดูกเลยทีเดียว

นอกจากจะขนของในรถจนเกลี้ยงแล้ว เขายังเหลือแค่กางเกงในตัวเดียวให้ศพแต่ละร่าง ของทุกชิ้นไม่ว่าจะมีประโยชน์หรือไม่ เขาเก็บหมด

ยังไงเขาก็มีเสี่ยวกง ทุกอย่างสามารถขายออกได้ทั้งนั้น

พอกลับถึงรถ จางถัวไห่ก็ได้รับของจากจ้าวหว่านหว่านชุดใหญ่

เริ่มจากวัตถุดิบหลากหลายระดับ

วัตถุดิบระดับ 1 มีแค่ 400 หน่วย นับว่าน้อยสำหรับขนาดของคาราวาน

แต่ของระดับ 2 กลับมีถึง 300 หน่วย เยอะจนน่าตกใจ

จางถัวไห่ทั้งช่วงชิงและเก็บสะสมมาตลอด ทางนี้ยังได้ไม่ถึง 300 หน่วยเลย

สุดท้ายก็ยังต่างกับคาราวานจริงๆ

สิ่งที่ทำให้เขาดีใจที่สุดคือกลุ่มธงโจรสลัดยังมีวัตถุดิบระดับ 3 อีกกว่า 20 หน่วย

“พวกเธอไปหาวัตถุดิบระดับ 3 มาจากไหนเยอะแยะขนาดนี้?” จางถัวไห่ถามด้วยความสงสัย

“เหมือนว่าอินนิวเค่อจะได้แผนที่ขุมทรัพย์มา แล้วไปสำรวจจนเจอของพวกนี้เข้า แต่มันระดับสูงเกินไป ใช้ไม่ไหวก็เลยโยนไว้ในคลังสาธารณะน่ะ”

“ที่แท้คนดวงดีก็ไม่ได้มีแค่ฉัน แถมยังมีเก่งๆ อีกเยอะ เจอศัตรรูก็ต้องระวังตัวให้มากกว่านี้แล้ว” จางถัวไห่ฟังแล้วจดจำไว้ในใจ

“อ้อ แล้วก็ยังมีพิมพ์เขียวอีกไม่กี่ใบ ไม่รู้ว่าเธอจะใช้ได้ไหมนะ”

จ้าวหว่านหว่านพูดพลางส่งพิมพ์เขียวเหล่านั้นให้จางถัวไห่

จางถัวไห่ไล่ดูแล้วก็พบว่ามีหลายชิ้นที่เขายังไม่มี พอดีมาเติมเต็มช่องว่างที่ขาดอยู่พอดี

【ล้อตัน: อะไหล่รถระดับ 2 เพิ่มความแข็งแรงให้กับล้อ】

【วัสดุที่ใช้: ยางระดับกลาง 16 หน่วย, แท่งโลหะระดับกลาง 4 หน่วย, ชิ้นส่วนโลหะ 16 หน่วย】

【เตียงคู่แสนสบาย: ไอเท็มพิเศษ เพิ่มความสบาย ลดความเหนื่อยล้า เพิ่มพลังอึด และเร่งการฟื้นฟูพลังงาน】

【วัสดุที่ใช้: ไม้ระดับกลาง 10 หน่วย, ชิ้นส่วนโลหะ 16 หน่วย】

【หมอนกอดบำบัดใจ: หมอนกอดขนาดเท่าตัวคน ลายเป่าเอ๋อร์ เมื่อสัมผัสใกล้ๆ จะรู้สึกอบอุ่น ทุก 10 นาที ค่าความสุข +1】

【วัสดุที่ใช้: ผ้าระดับกลาง 5 หน่วย, ขน 5 หน่วย】

【โคมไฟนักขุด: โคมไฟติดศีรษะ ใช้ส่องสว่าง】

【วัสดุที่ใช้: แก้วระดับต่ำ 1 หน่วย, ชิ้นส่วนโลหะ 2 หน่วย, พลาสติกระดับต่ำ 2 หน่วย, ยางระดับต่ำ 1 หน่วย, อะไหล่โลหะระดับต่ำ 1 ชิ้น】

【เครื่องทำน้ำดื่ม: อุปกรณ์พิเศษ สามารถทำน้ำรสชาติต่างๆ ได้ พร้อมสูตรส่วนผสมแถมให้】

【วัสดุที่ใช้: พลาสติกระดับกลาง 10 หน่วย, แท่งโลหะระดับกลาง 1 หน่วย, ชิ้นส่วนโลหะ 20 หน่วย, ยาง 1 หน่วย, ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ 1 ชิ้น】

จางถัวไห่มองของพวกนี้แล้วถึงกับร้องว่ารวยแล้ว!

ล้อตันไม่ต้องพูดถึง ช่วยเสริมความปลอดภัยให้รถอย่างมาก เป็นของสำคัญสุดๆ

เตียงคู่แสนสบาย หากใช้ร่วมกับเครื่องนอนหนังสัตว์ของเขา จะช่วยฟื้นฟูร่างกายได้เร็วขึ้น ลดเวลาพักผ่อน และเป็นประโยชน์มากเมื่อถึงเวลาต้องใช้แรงกายอย่างหนัก

หมอนกอดบำบัดใจเป็นบัฟแบบถาวร ฟื้นฟูค่าความสุขวันละ 144 หน่วย มีอะไรให้ไม่พอใจอีก?

โคมไฟนักขุดอาจดูไม่เด่น แต่ช่วยให้มีมือว่างในที่มืดได้ดี

แต่อย่าลืมระวังว่าอีกฝ่ายอาจเล็งยิงใส่แสงไฟได้

แน่นอน จางถัวไห่คิดทางแก้ไว้แล้ว — ให้หวังไฉ่ใส่แทน!

ส่วนเครื่องทำน้ำดื่มนั้นไม่ต้องพูดถึง เป็นอาวุธหาเงินชั้นยอดเลยล่ะ

แถมยังช่วยแก้ปัญหาผลไม้ล้นสวนของเขาได้อีกด้วย

ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัวเลยทีเดียว

แต่สิ่งที่ทำให้จางถัวไห่สงสัยคือ ของพวกนี้มีประโยชน์ชัดเจน ทำไมกลุ่มธงโจรสลัดถึงไม่ผลิตใช้เอง

จ้าวหว่านหว่านอธิบายว่า “เครื่องทำน้ำดื่มน่ะ เพราะเรายังไม่มีแหล่งผลไม้ที่เสถียรเลยยังไม่ได้ทำ โคมไฟกับล้อตันก็เพราะได้พิมพ์เขียวมาหลายใบ อันนี้คืออันที่เหลือ ส่วนเตียงคู่ก็ใหญ่เกินไป เปลืองที่มาก”

“แล้วหมอนกอดล่ะ?” จางถัวไห่ถามต่อ

“แม้แต่ก่อนจะไม่รู้ แต่ตอนนี้มีระบบประกาศคุณค่าของค่าความสุขแล้ว เธอก็น่าจะรู้ว่าหมอนนี่มีค่าแค่ไหนนะ?”

จางถัวไห่ถามว่า

“อ๋อ เรื่องนั้นเหรอ ฉันเป็นแฟนคลับคานาเมะ มาโดกะนะ เปลี่ยนใจง่ายๆ ไม่ได้หรอก” จ้าวหว่านหว่านพูดพลางส่งรูปหมอนลายชุดว่ายน้ำของมาดกะมาให้ดู

“ต่อรองกันหน่อยไม่ได้เหรอ...?”

“ไม่ได้ ของอื่นยังพอคุยกันได้ แต่นี่ของส่วนตัว ไม่ให้ยืมเด็ดขาด!”

จ้าวหว่านหว่านยืนยันหนักแน่น

ก็ได้...

“ว่าแต่ ฉันเก็บอาหารไว้พอกินสามวัน ที่เหลือเอาไปหมดเลยแล้วกัน”

พูดจบเธอก็ส่งของกินมาให้เป็นพรวน

พิซซ่า แฮมเบอร์เกอร์ ชุดปลาทอดกับเฟรนช์ฟราย รวมๆ แล้วเกินร้อยชุด

อาหารกระป๋องก็กว่า 200 กระป๋อง ทั้งผัก เนื้อ ปลา และผลไม้ ครบครัน

แป้งสาลีกับข้าวสารรวมกันกว่าร้อยกิโล

เมล็ดกาแฟ 25 กิโลกรัม ชาแดง 15 กิโล น้ำตาลกรวด 2.5 กิโล น้ำตาลขาว 1 กิโล เหล้าปรุงอาหาร ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชูอย่างละลัง โป๊ยกั๊กกับใบกระวานอย่างละ 500 กรัม เกลือ 5 กิโล

“จริงๆ กาแฟกับชาน่ะมีเยอะกว่านี้นะ แต่ส่วนใหญ่ฝากไว้กับพี่สาวชื่อมิลี่ แล้วพี่มิลี่ก็เสียในศึกกับคาราวานหัวกะโหลก ของก็เลยเอาออกมาไม่ได้”

“พวกเธอกินแต่พวกอาหารจานด่วนแบบนี้เหรอ? ไม่ทำกับข้าวกันเลย?” จางถัวไห่ถาม

“ไม่มีใครทำเป็นเลย” จ้าวหว่านหว่านยักไหล่อย่างจนใจ “แต่ก็มีไมโครเวฟอยู่นะ แค่เอาเข้าเวฟก็พอ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกินเย็นๆ ล่ะ”

“คืนนี้ฉันจะทำหมูพะโล้ ถ้าเธออยากกิน เดี๋ยวแบ่งให้ได้นะ”

จางถัวไห่พูดขึ้น

“จริงเหรอ? ได้จริงๆ เหรอ? บอกไว้ก่อนเลยนะ ฉันกินจุมากนะ!” จ้าวหว่านหว่านพูดด้วยแววตาเป็นประกาย

“สบายมาก แค่เพิ่มตะเกียบอีกคู่เอง สบายๆ” จางถัวไห่ไม่ใส่ใจคำพูดของเธอเลย

เมื่อกี้เขาเพิ่งได้สัมผัสตัวเธอใกล้ๆ

จ้าวหว่านหว่านสูงแค่ประมาณ 150 เซนติเมตร ตัวเล็กเพรียว ตามสายตาเขาประเมินแล้ว น่าจะหนักแค่ 40 กิโลกรัม จะกินเก่งแค่ไหนก็คงไม่เยอะนักหรอก

“งั้นก็ดีเลย!” จ้าวหว่านหว่านตอบอย่างตื่นเต้น

“ว่าแต่พิมพ์เขียวอาวุธยังมีเหลืออีกไหมนะ? ฉันจำได้ว่าพวกเธอเคยมีทั้งปืนไร้แรงถีบกับระเบิดต่อต้านรถถังใช่ไหม?” จางถัวไห่ยังคงเสียดายสองอย่างนี้อยู่ในใจ

“อาวุธกับกระสุนทั้งหมดอินนิวเค่อเป็นคนดูแล ของที่นายพูดถึงก็เป็นของเขาหมดเลย เสียดายที่เขาก็ตายไปในศึกกับคาราวานหัวกะโหลกแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ต้องถึงขั้นหมดกระสุนแบบนี้หรอก...” จ้าวหว่านหว่านพูดอย่างหงอยๆ

“งั้นเหรอ งั้นฉันให้เธอไว้ป้องกันตัวละกัน” จางถัวไห่พูดพลางสร้างปืนกลเบา “โพโพช่า” แล้วโยนให้เธอ

แม้จะไม่ได้พิมพ์เขียวปืนไร้แรงถีบหรือระเบิดต่อต้านรถถังมา แต่ของที่ได้มาก็ทำให้จางถัวไห่พอใจอย่างเต็มที่แล้ว

“เสี่ยวอาย เปิดเพลงหน่อย ขอแบบสนุกๆ จะได้ฉลองกัน” จางถัวไห่สั่ง

“ท่านผู้บัญชาการ... ฉันได้ข้อมูลสัดส่วนสามจุดของจ้าวหว่านหว่านมาด้วยนะคะ รับไหมเอ่ย?” เสี่ยวอายกระซิบถามอย่างลับๆ