หมีรัสเซียโมโหแล้ว
วลาดิมีร์ยืนนิ่งค้างไปเลย
เขามองซ้ายมองขวาก่อนจะขยี้ตาตัวเองเพราะคิดว่าตัวเองฝันไป
“เหล้าล่ะ?”
“เหล้าของฉันไปไหน?”
“ขวดใหญ่ขนาดนั้นหายไปไหน?”
วลาดิมีร์หมุนตัวหาสามรอบ แม้แต่ใต้รถก็ยังมุดดู แต่ก็ไม่เจอเหล้ารัมขวดที่หายไป
วลาดิมีร์แทบคลั่ง สำหรับเขาเหล้านี่แหละคือแหล่งชีวิต พอชีวิตหายไปครึ่งหนึ่ง เขาก็เหมือนขาดใจ
“เหล้าฉันล่ะ?” ดวงตาวลาดิมีร์แดงก่ำ
“เพื่อน ดูนั่นสิ เป็นมันใช่ไหม?”
จางถัวไห่ชี้ไปบนหน้าผา
วลาดิมีร์เงยหน้ามองตามที่จางถัวไห่ชี้และเห็นบนหน้าผามีลิงหน้าดำแก้มแดงเกาะกิ่งไม้ มืออีกข้างถือขวดเหล้ารัมของเขาอยู่
พอเห็นภาพนี้ วลาดิมีร์ก็แทบระเบิดออกมาเพราะความโกรธ
ในอดีตคนที่กล้าขโมยเหล้าเขากลายเป็นปุ๋ยไปหมดแล้ว มาคราวนี้ขนาดสัตว์เดรัจฉานยังกล้าทำอีก?
วลาดิมีร์ชักปืนมาคารอฟที่เอวขึ้นมาแล้วเล็งไปทางลิงแก้มแดงก่อนลั่นไกติด ๆ กัน
ปัง! ปัง! ปัง!
กระสุนชุดนั้นพุ่งเฉียดตัวลิงจนทำให้เกิดเป็นภาพร่างของมันฝังอยู่บนหน้าผาอย่างพอดิบพอดี
“จิ๊ ๆ——!”
ลิงแก้มแดงร้องลั่น มันคว้าขวดเหล้าแล้วปีนหน้าผาหนีหายไปอย่างรวดเร็ว
“เพื่อน นายยิงได้ขั้นเทพจริง ๆ เลย ยิงหมดแม็กยังไม่โดนซักนัด หรือว่าเมื่อคืนเหนื่อยไป มือเลยสั่น?” จางถัวไห่แซว
“นี่เพราะฉันยังไม่ได้ดื่ม ถ้าได้ดื่มนะ นัดเดียวหัวกระจายแน่” วลาดิมีร์ตอบอย่างหัวเสีย
“ไม่ได้! ฉันทนให้มันหยามแบบนี้ไม่ได้ ต้องเอาเหล้ากลับมา!”
“ไปกันเถอะ เราไปดูด้วยกัน”
จางถัวไห่มองรอบ ๆ และไม่เห็นทางอื่น เขาเลยตัดสินใจไปตามทางนี้ไปและช่วยหาขวดเหล้าไปด้วย
เขารู้สึกว่าลิงนี่ไม่น่ามาแค่ขโมยเหล้าเฉย ๆ มันอาจจะเป็นเบาะแสของเควสต์ย่อยอะไรสักอย่างก็ได้
ยังไงก็เป็นทางผ่าน ไม่เสียหายอะไร
“เอาเถอะ ต่อให้ต้องขุดดินหามัน ฉันก็ต้องเอาเหล้าคืนมา ถ้ามันกล้ากินเหล้าฉัน ฉันจะพังรังมันให้ราบ!”
วลาดิมีร์พูดด้วยความโมโห
จางถัวไห่เห็นเขาโกรธขนาดนี้ก็อดสงสารลิงแก้มแดงไม่ได้ในใจ
ไปยั่วใครไม่ยั่ว ดันไปยั่วหมีรัสเซีย
คราวนี้รังมันไม่รอดแน่แล้ว
“ไปเถอะ ๆ ขับตามฉันมา อย่าตกขบวนล่ะ”
จางถัวไห่เรียกสองคนที่อยู่ข้างหลัง
“อ้อ ปิดกระจกให้ดีด้วย เดี๋ยวลิงได้ของไปอีก”
จางถัวไห่เงยหน้ามองยอดหน้าผาและเห็นเงาดำ ๆ โผล่ผ่านเป็นพัก ๆ คล้ายเงาลิง
“เข้าใจ!”
“รับทราบ!”
พวกเขาขับรถออกเดินทางต่อ
แม้ทางเขาจะโค้งไปมา แต่การเดินทางก็ไม่ได้ลำบากมากนัก
สี่คนนี้ฝ่ามาถึงโลกที่สองแล้ว ทางแบบนี้ถือว่าง่าย ไม่เป็นอันตรายอะไร
แต่ถ้าคิดว่าแบบนี้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ก็คงผิด
บนหน้าผามีลิงโผล่มาหลายตัว พวกมันจะคอยโยนหินลงมาใส่หลังคารถดังปัง ๆ
พอเห็นลิงพวกนั้นปาหินไม่หยุด จางถัวไห่ก็ขมวดคิ้ว
ตัวรถไม่กลัวหินพวกนี้หรอก แต่แผงโซลาร์เซลล์บนหลังคานี่สิรับไม่ไหวแน่
ถ้าโดนปาหมดหลังก็จบสิ้น จะร้องไห้ก็ไม่มีที่ให้ร้องเลย
เขาชักเอเค-74 ออกมาและเตรียมจะสั่งสอนลิงพวกนี้
วลาดิมีร์นั้นโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง เขาคว้าปืนเอเคเอ็มขึ้นมารัวกระสุนใส่ข้างบนทันที
แต่ลิงพวกนี้เจ้าเล่ห์สุด ๆ พวกมันไม่ยอมโผล่หัวออกมา จะโผล่มาก็แค่พอปาหินใส่เท่านั้น
วลาดิมีร์ยิงกระสุนไปเป็นชุด แต่ก็วืดหมด
“พวกเวรนี่!”
จางถัวไห่ก็เริ่มหัวร้อนเหมือนกัน แต่จะยิงก็ยิงไม่โดนลิงพวกนั้น
“จะทำยังไงให้มันลงมานะ?”
เขาขมวดคิ้วคิดหาวิธี
จู่ ๆ เขาก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา
“จ้าวหว่านหว่าน สัตว์ทุกตัวเห็นเธอแล้วไม่โจมตีจริงไหม?”
“เอ่อ…ยังไม่เคยลอง แต่สัตว์ที่ฉันเคยเจอเป็นแบบนั้นหมดนะ” จ้าวหว่านหว่านตอบ
“งั้นเปิดกระจกรถ ล่อให้ลิงพวกนั้นลงมา”
“โอเค จะลองดู”
จ้าวหว่านหว่านพูด
“วลาดิมีร์ หยุดก่อน ฉันมีวิธี”
จางถัวไห่ตะโกนบอก
“ไม่ได้! ฉันจะฆ่ามัน!” ดวงตาวลาดิมีร์แดงก่ำ
“แบบนั้นไม่เวิร์ก ทำตามที่ฉันบอก รับรองได้เหล้าคืน” จางถัวไห่พูด
“ก็ได้ งั้นเอาตามนาย” พอพูดถึงเหล้า วลาดิมีร์ก็ใจเย็นลงและหยุดยิง
พอหยุดยิงแล้ว จ้าวหว่านหว่านก็ลดกระจกลงแล้วหยิบแอปเปิ้ลมาโบกล่อพวกลิง
“นั่นแอปเปิ้ลของฉันนะ!” วัวที่ชื่อมิกคร่ำครวญ
“ยืมแป๊บเดียวเอง ถ้ายังพูดมากอีก แอปเปิ้ลเธอจะไปอยู่ท้องอาไป๋หมด” จ้าวหว่านหว่านค้อน
“จบกัน มีใหม่ก็ลืมเก่าแล้วสินะ” มิกโอดครวญ
“เธอก็ควรพอใจนะ” นกแก้วโพลี่บินมาเกาะหัวมิก “นายเสียแค่แอปเปิ้ล ฉันน่ะโดนคิดเมนูไปทำอาหารรอแล้ว เดี๋ยวเล่าให้ฟังวิธีตายของฉัน ขั้นแรก เตรียมน้ำร้อนหนึ่งกะละมัง…”
“เงียบให้หมด!” จ้าวหว่านหว่านเคาะหัวโบลี่ด้วยไม้คลึงแป้ง ก่อนหันไปล่อพวกลิงต่อ
“จิ๊ ๆ —— จิ๊ ๆ ——”
พวกลิงเห็นแอปเปิ้ลในมือเธอ ใจของพวกมันก็เต้นตึกตัก
แต่พอคิดถึงกระสุนเมื่อกี้ มันก็ทำได้แค่เกาะดูอยู่ด้านบน ไม่กล้าลงมา
ถึงจะไม่ลงมา แต่ก็ไม่มีลิงกล้าปาหินอีก
จางถัวไห่เห็นว่าได้ผล ใจก็พองโต
เขาส่งกล้วยไปให้จ้าวหว่านหว่านอีกหลายลูก
“ล่ออีกหน่อย ใกล้สำเร็จแล้ว”
“เข้าใจแล้ว” จ้าวหว่านหว่านถือกล้วยในมือด้วย
พอเห็นว่ามีกล้วยเพิ่ม ลิงน้อยตัวหนึ่งก็ทนไม่ไหวเลยพุ่งลงมาจากหน้าผา
มันปีนเข้ารถเธอแล้วแย่งกล้วยไปกินอย่างเอร็ดอร่อย
“อย่าเพิ่งทำอะไร ล่อให้ลงมาให้หมดก่อน”
จางถัวไห่กำชับ
“เข้าใจแล้ว” จ้าวหว่านหว่านหยิบผลไม้อื่นออกมาล่อเพิ่ม
พอเห็นลิงน้อยปลอดภัย ลิงที่เหลือก็อดใจไม่อยู่และกระโจนลงมาแย่งผลไม้ในรถ
จ้าวหว่านหว่านปิดกระจกขึ้นอย่างเงียบ ๆ
จากนั้นหันไปบอกมิกและพวกสัตว์ว่า “ถึงเวลาพวกนายแล้ว จัดการ!”
พอได้รับคำสั่ง พวกสัตว์ก็ไม่รอช้า กระโจนเข้าใส่ทันที
มิกเป็นตัวแรก มันเตะใส่ลิงที่กำลังแทะแอปเปิ้ลด้วยกีบเท้าจนแทบขาดใจ
มกคคำรามด้วยความโกรธ “สมน้ำหน้า แกกล้ากินแอปเปิ้ลฉัน!”