เลือกฝ่าย? เก็บกินสองฝั่ง!

เสี่ยวอายขับรถขึ้นไปบนเนินสูงทันที

จางถัวไห่จึงสังเกตเห็นว่าด้านหน้าเป็นหุบเขากว้าง

กลางหุบเขามีรถขนาดใหญ่กว่าสิบคัน รถเหล่านั้นเป็นสไตล์กลไกไอน้ำ ตัวรถทำจากโลหะทั้งหมด ภายนอกเต็มไปด้วยหมุดทองเหลือง ทุกคันมีท่อไอเสียขนาดใหญ่พ่นควันดำทะลักออกมา

รถเหล่านี้เรียงล้อมเป็นวงกลม หลายคนถือปืนยาวไอน้ำยืนอยู่บนหลังคารถเพื่อคอยเฝ้าระวัง

ด้านนอกกำแพงรถ เป็นพวกใส่เสื้อหนัง ย้อมผม มีรอยสักและเจาะเต็มตัว ขี่มอเตอร์ไซค์วนรอบไปมา

พวกนั้นผิวปากแซวไปตลอด และมีบางคนอุกอาจใช้ไม้ในมือตีใส่ตัวรถเป็นระยะ ๆ จนดังตึงตัง

ระบบเกมเด้งข้อความขึ้นมา

【ภารกิจฝ่ายถูกกระตุ้น คุณสามารถเลือกเข้าฝ่ายเร่ร่อนเพื่อช่วยขับไล่พวกปล้นชิง หรือเข้าฝ่ายปล้นชิงเพื่อช่วยตีค่ายฝ่ายเร่ร่อน แน่นอนว่าคุณยังสามารถยืนดูเฉย ๆ หรืออ้อมไปทางอื่นได้】

【ระวัง: การเลือกฝ่ายจะมีผลต่อการพัฒนาของคุณในอนาคต】

【ต้องการเข้าร่วมฝ่ายหรือไม่】

“ไม่” จางถัวไห่ตอบอย่างไม่ลังเล

ถ้าเขาไม่เคยเห็นความแข็งแกร่งของเมืองหินดำมาก่อน เขาอาจจะรอดูสถานการณ์สักพัก แล้วค่อยเลือกช่วยฝ่ายที่แข็งแรงกว่า

แต่หลังจากเห็นพลังของเมืองหินดำแล้ว สองฝ่ายตรงหน้านี้สำหรับเขามันอ่อนหัดเกินไป

ก็แค่พวกขยะ คงไม่สามารถทะลุแนวปืนใหญ่บนกำแพงของเมืองหินดำได้ด้วยซ้ำ

เข้าฝ่ายแบบนี้จะมีอนาคตอะไร?

แต่ไม่เข้าฝ่าย ก็ไม่ได้แปลว่าจะต้องยืนดูเฉย ๆ

จางถัวไห่กวาดตามองสถานการณ์ด้านล่างแล้วเห็นว่าบนเนินฝั่งตรงข้ามมีรถเอนกประสงค์คันหนึ่ง บนรถมีชายร่างใหญ่ไว้หนวดเซ็ตผมทรงโมฮอว์ก เขาใส่แว่นดำสะท้อนแสงเอาไว้อย่างเท่ห์จนน่าหมั่นไส้ ที่เอวยังเหน็บปืนไอน้ำทรงเว่อร์สองกระบอก รอบๆ มีพวกเด็กแนวสไตล์คิลมาทีขี่มอเตอร์ไซค์ล้อมอยู่สองสามคน

จางถัวไห่เดาว่าหมอนี่น่าจะเป็นหัวหน้าของพวกนอกคอกพวกนี้ คงเป็นหัวหน้าของฝ่ายปล้นชิง

“เสี่ยวอาย เห็นไอ้หนวดเฟิ้มแว่นดำที่ทำเท่ตรงนู้นไหม? หาโอกาสอัดมันสักนัด!”

จางถัวไห่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

คุณอาจสงสัยว่าทำไมจางถัวไห่ถึงอยากยิงพวกปล้นชิง?

ก็เพราะเขาไม่ถูกชะตากับหัวหน้ามันเท่านั้น

จางถัวไห่ยังไม่เคยใส่แว่นดำทำเท่เลย แล้วมันเป็นใครถึงกล้ามาทำหล่อให้รกหูรกตา?

“อยู่ในระยะยิงแล้ว ตั้งศูนย์พร้อมยิง ต้องการให้เปิดฉากหรือไม่?” เสี่ยวอายปรับมุมยิงเรียบร้อย

“ยิง!”

จางถัวไห่เหวี่ยงมือออกคำสั่งในทันที

ตูม!

กระสุนปืนใหญ่บรรจุระเบิดแรงสูง 7.4 กิโลกรัมพุ่งตรงเข้าหาหัวหน้าพวกปล้นชิง

“อะไรวะ—?” ชายแว่นดำเงยหน้าขึ้น แต่ยังไม่ทันมองชัดก็เห็นกระสุนปืนใหญ่พุ่งเข้ามา

เขาตกใจจนวิญญาณแทบหลุด รีบพยายามทิ้งตัวหลบ

แต่มันสายเกินไปแล้ว

กระสุนระเบิดขึ้นตรงหน้าเขา

ตูม!

แรงระเบิดจากระเบิด 7.4 กิโลกรัมฉีกทุกสิ่งในรัศมีหลายสิบเมตรแหลกเป็นชิ้น

ไม่ว่าคนหรือมอเตอร์ไซค์ล้วนกลายเป็นชิ้นส่วนปลิวว่อน

คนกลางหุบเขาพอได้ยินเสียงระเบิดก็ชะงักไป ก่อนหันมองไปยังทิศที่เสียงดังขึ้น

“สวยมาก!”

จางถัวไห่ชูกำปั้นอย่างสะใจแล้วพูดกับเสี่ยวอายว่า “ล็อกเป้าพวกเด็กแนวนั่นต่อ ยิงให้หมด ระยะใกล้ใช้ปืนกลไอน้ำ ระยะไกลใช้ปืนใหญ่ ฆ่าให้เรียบ!”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“รับทราบค่ะ ผู้บังคับการ” เสี่ยวอายดีดแขนกลออกมา แต่ละแขนถือปืนกลไอน้ำ พร้อมกราดยิงใส่พวกเด็กแนวทันที

พอเห็นจางถัวไห่บุกลงมา พวกเด็กแนวก็แตกกระเจิงหนีสุดชีวิต

หัวหน้าตายแล้ว จะอยู่ต่อก็ไร้ความหมาย

แต่มีเหล่ารองหัวหน้าบางคนที่เห็นโอกาสจะขึ้นแท่นแทน

ตอนมีหัวหน้า พวกเขาก็เป็นได้แค่ลูกน้อง แต่ตอนนี้หัวหน้าตายแล้ว—แล้วมรดกพวกนี้จะเป็นของใคร?

กำลังคน รถ พื้นที่ เสบียง เมียหัวหน้าคนเก่า…

ทุกอย่างกำลังถูกสับไพ่ใหม่

ใครสร้างบารมีได้ก่อน คนนั้นก็ได้เปรียบที่สุด!

“พวกเรา ลุยไปกับฉัน! มันมีรถแค่คันเดียว! แก้แค้นให้หัวหน้า! ใครตามฉันมา—ฉันแจกเนื้อแห้งคนละชิ้น!” หัวหน้ารองคนหนึ่งตะโกน

“เนื้อแห้ง!” พวกเด็กแนวได้ยินคำนี้ถึงกับหยุดเดิน น้ำลายไหล

ในโลกนี้อาหารเป็นทรัพยากรล้ำค่า—โดยเฉพาะเนื้อ

ปกติพวกเขาแทบไม่มีโอกาสได้กินเนื้อ นอกจากก่อนออกศึกถึงจะได้เนื้อแห้งคนละชิ้น

พอได้ยินว่ามีเนื้อแห้งแจก ดวงตาของพวกเขาก็แดงก่ำ พร้อมจะสู้ตายกับจางถัวไห่

“ลุย!” หัวหน้ารองตะโกนอีกครั้ง แล้วลั่นไกใส่รถรบของจางถัวไห่

ปัง!

กระสุนไอน้ำยิงใส่เกราะหมุดของรถรบอย่างแม่นยำ

ปืนไอน้ำของหัวหน้ารองถูกดัดแปลงพิเศษ ใช้หัวกระสุนชนิดเจาะเกราะ ซึ่งปกติสามารถเจาะเกราะหมุดทั่วไปได้สบาย

เขามั่นใจว่าสามารถยิงทะลุรถรบเพื่อฆ่าจางถัวไห่แก้แค้นให้หัวหน้า แล้วใช้รถคันนี้เป็นของตัวเองในอนาคต

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

กระสุนไอน้ำกระเด็นออกจากเกราะหมุดราวกับยิงใส่เหล็กแข็งหนา

“เป็นไปได้ยังไง?” หัวหน้ารองมองเกราะหมุดอย่างไม่เชื่อสายตา คิดว่าตัวเองดูผิด

เขาไม่ยอมแพ้และตั้งใจเล็งใหม่เพื่อยิงอีกนัด

แต่ในตอนนั้นเองปืนกลไอน้ำในแขนกลของเสี่ยวอายก็ลั่นขึ้น

ปัง ปัง ปัง ปัง!

กระสุนชุดใหญ่ถูกยิงกวาดใส่พวกเขาราวพายุโลหะ

พวกเด็กแนวล้มลงเป็นแผงเหมือนรวงข้าวถูกเกี่ยว

พายุโลหะจากปืนกลไอน้ำสี่กระบอกไม่ใช่สิ่งที่คนไร้เกราะเหล่านี้จะต้านทานได้เลย

แม้แต่รถใกล้ ๆ ก็โดนลูกหลงเป็นรูพรุนหลายจุด

พวกที่เหลือเห็นท่าไม่ดี ก็รีบหนีอย่างไม่คิดชีวิต

จางถัวไห่ยิงเก็บพวกที่หนีช้าไปสองสามคน ก่อนจะหมดความสนใจ

จะไล่ตามพวกจน ๆ ไปทำไมให้มากความ เพราะมากสุดก็ได้แค่อวัยวะกลายพันธุ์คนละชิ้นสองชิ้น

เมื่อเทียบกันแล้วขบวนรถของฝ่ายเร่ร่อนดูมีทรัพย์มากกว่าเยอะ

จางถัวไห่ขับรถเข้าไปหยุดตรงหน้าวงล้อมรถ

จากนั้นรถสองคันก็ขยับเปิดทางให้เส้นหนึ่ง

มีคนหลายคนสวมชุดผ้าลินินเดินออกมาพร้อมปืนยาวไอน้ำในมือ นำหน้ามาโดยชายวัยกลางคนสวมเสื้อหนังสีดำและใส่ผ้าปิดตาที่ตาขวา

ชายคนนั้นยกปืนพาดบ่าแล้วพูดกับจางถัวไห่ว่า “สวัสดี ท่านนักล่าค่าหัวผู้ทรงเกียรติ ฉันคือหัวหน้าของขบวนรถนี้—ยาซัน ขอบคุณที่ช่วยพวกเราเหล่าคนอาภัพให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือโจรชั่วเหล่านั้น”

อาเสี่ยวพูดพลางก้มศีรษะให้

ลูกน้องด้านหลังก็ก้มหัวตามเช่นกัน

“ไม่ต้องพูดคำขอบคุณให้มากนัก แล้วพวกนายคิดจะตอบแทนฉันยังไงล่ะ?” จางถัวไห่พูดผ่านลำโพง