แผนเล็กๆ ของผู้เล่น

“มีการรับซื้อวัตถุระเบิด พอจะยืนยันได้ไหมว่าใครเป็นคนรับซื้อ?” จางถัวไห่รู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ามันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลอยู่ในเรื่องนี้

“พอจะระบุได้แค่ไม่กี่คน ถ้ามากกว่านี้ก็สืบไม่ได้แล้ว ฉันเพิ่งแทรกตัวเข้าไปในวงนั้น ยังไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลระดับแกนกลางได้”

ชางเสี่ยวกงส่งรายชื่อมาหลายชื่อ

จางถัวไห่นำรายชื่อไปเทียบดูในช่องสนทนาภูมิภาค แล้วก็พบว่าในนั้นมีอยู่หลายคนที่เป็นพวกซึ่งเคยวางแผนสมรู้ร่วมคิดในช่องสนทนา เพื่อปล้นขบวนรถของชาวพื้นเมือง

“เริ่มมีแผนเป็นรูปเป็นร่างแล้วสินะ นี่คิดจะเอาจริงแล้วหรือ?” จางถัวไห่เริ่มคำนวณอยู่ในใจ

สำหรับการกระทำของพวกผู้เล่นเหล่านี้ ในใจเขานั้นสนับสนุนอยู่แล้ว

ในแง่ความรู้สึก เขากับผู้เล่นคนอื่น ๆ ในช่องสนทนาต่างก็มาจากโลกเดียวกัน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับชาวพื้นเมือง ย่อมรู้สึกใกล้ชิดกับผู้เล่นด้วยกันมากกว่าโดยธรรมชาติ

นอกจากนี้เขายังคิดจะอาศัยมือของผู้เล่นเหล่านี้เพื่อทดสอบศักยภาพของชาวพื้นเมืองในพื้นที่ด้วย

แม้ว่าเขาจะเคยปะทะกับชาวพื้นเมืองมาบ้างแล้ว แต่จำนวนตัวอย่างน้อยเกินไป จึงยังไม่อาจตัดสินอะไรได้

ตอนนี้มีคนเต็มใจจะลอง เขาก็ยินดีอย่างยิ่ง และเขาก็จะให้การสนับสนุนในระดับหนึ่ง

แต่สำหรับอาวุธหรืออุปกรณ์ที่อาจเป็นภัยต่อตัวเขาเอง จางถัวไห่จะไม่ขายเด็ดขาด

เช่น ระเบิดมือต่อต้านรถถัง

“ไปบอกพวกเขาว่าปืนกลมือโพโพช่า ปืนจู่โจมเอเคช-47 มีขายไม่จำกัด อยากได้เท่าไรก็มีให้ ปืนไรเฟิลแรงสูงก็มีเหมือนกัน แต่จำนวนจำกัด ใครมาก่อนได้ก่อน ปืนกลไอน้ำมีแค่สามกระบอก หนึ่งกระบอกมีกระสุนหนึ่งพันนัด เรื่องราคาแน่นอนว่าสูงหน่อย ระเบิดต่อต้านรถถังไม่มี แต่ค็อกเทลโมโลตอฟสามารถจัดให้เป็นจำนวนมาก ล็อตแรกขายได้ 200 ขวด ที่เหลือดูสถานการณ์ต่อไป เรื่องราคาให้เธอปรับตามความเหมาะสม แต่มีข้อเดียว ห้ามต่ำกว่าสองเท่าของต้นทุนวัตถุดิบ”

นี่คือรายการสินค้าที่จางถัวไห่กำหนดขึ้นหลังจากคิดไตร่ตรองอย่างรอบคอบแล้ว

อาวุธปืนและอาวุธเบาอื่น ๆ เขามีอยู่ไม่น้อย พอดีจะได้ใช้โอกาสนี้ระบายสต็อกออกไป

ปืนโพโพช่าและปืนเอเคยิ่งเป็นของที่เขาใช้โกยเงิน คนพวกนี้ซื้อปืนไปและยิงจนกระสุนหมดแล้ว แบบนั้นจะทำอย่างไร?

ก็ต้องกลับมาซื้อจากเขาอยู่ดีไม่ใช่หรอ

ตราบใดที่พวกเขายังไม่ได้พิมพ์เขียวกระสุนหรือแหล่งกระสุนที่มั่นคง ยังไงก็ยังต้องอยู่ภายใต้อิทธิพลของเขา

ค็อกเทลโมโลตอฟนั้นไม่ว่าจะใช้กับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์หรือยานพาหนะทั่วไป ก็ล้วนเป็นภัยคุกคามไม่น้อย

การมีของพวกนี้อยู่ เขาเชื่อว่าตราบใดที่ผู้เล่นไม่ได้ห่วยเกินไป การจัดการค่ายหนึ่งค่ายก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา

แน่นอนว่าหากผู้เล่นเหล่านี้ตั้งใจจะไปเป็นหัวหน้าขบวนขนส่ง จางถัวไห่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากจะหลบให้ไกลหน่อย

ชางเสี่ยวกงรับคำสั่งแล้วจากไป

ในที่สุดจางถัวไห่ก็มีเวลาว่างพอจะทำเรื่องสำคัญ นั่นคือการสร้างโรงอาบน้ำแบบครบวงจร

นี่คืออุปกรณ์เสริมรถยนต์ระดับสี่ แถมยังมีพื้นที่ขนาดใหญ่ถึงสามร้อยตารางเมตร มีน้ำพุร้อนน้ำอุ่นจ่ายให้อัตโนมัติ บ่อน้ำพุร้อนสองบ่อ และสระว่ายน้ำควบคุมอุณหภูมิหนึ่งสระ นอกเหนือจากการใช้งานเพื่อพักผ่อนและอาบน้ำแล้ว แค่ขายน้ำอย่างเดียวก็ทำเงินได้ก้อนโต

อีกทั้งวัสดุเหล่านี้ก็เป็นของที่จ้าวหว่านหว่านอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจรวบรวมมา จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้

จางถัวไห่เปิดพิมพ์เขียวการผลิตแล้วกดเลือกเริ่มสร้าง

แสงสีขาววาบผ่าน กองวัสดุจำนวนมากหายไป ข้างประตูสวนระบบนิเวศระดับสูง ปรากฏประตูกระจกฝ้าอีกบานหนึ่ง บนประตูเขียนคำว่า “โรงอาบน้ำใหญ่”

จางถัวไห่ผลักประตูเข้าไปและพบว่าข้างในกว้างขวางอย่างผิดปกติ ความสูงของโถงราวสิบเมตร ให้ความรู้สึกโปร่งสบายไม่อึดอัดเลย

ผนังและพื้นปูด้วยหินอ่อนทั้งหมด รอบ ๆ มีทั้งภาพนูนต่ำและภาพวาด ส่วนบนโดมสูงก็มีงานนูนสีขนาดใหญ่ ดูยิ่งใหญ่โอ่อ่า

ทางฝั่งตะวันตกมีบ่อน้ำพุร้อนสองบ่อ

น้ำพุร้อนไหลออกมาจากภูเขาจำลอง ไหลลงสู่บ่อที่ทำจากหินบะซอลต์เทียม ไอร้อนลอยฟุ้ง

และบ่อหนึ่งเป็นน้ำร้อน อีกบ่อเป็นน้ำอุ่น มีสองอุณหภูมิให้เลือก ช่างใส่ใจจริง ๆ

ตรงกลางเป็นสระว่ายน้ำควบคุมอุณหภูมิขนาดใหญ่ มีแท่นกระโดดสูงสามเมตรและสไลเดอร์น้ำขนาดเล็ก

ด้านในสุดมีบ้านไม้หลังเล็ก นั่นคือห้องซาวน่า

ทางฝั่งตะวันออกเป็นโซนอาบน้ำฝักบัว ส่วนด้านเหนือเป็นห้องสุขาหลายห้อง

“ไม่เลวเลยทีเดียว”

จางถัวไห่รู้สึกว่าโรงอาบน้ำใหญ่นี้ตอบโจทย์ความต้องการด้านการอาบน้ำทั้งหมดของเขาแล้ว หากเพิ่มบริการแช่เท้า นวด หรือครอบแก้วเข้าไปอีกก็จะสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

“ใหญ่มากเลย นี่คือน้ำพุร้อนเหรอ?” จ้าวหว่านหว่านเดินตามจางถัวไห่พลางชมโรงอาบน้ำใหญ่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ

“ทำไมล่ะ? ไม่เคยเห็นน้ำพุร้อนมาก่อนหรือไง?” จางถัวไห่เห็นท่าทางของจ้าวหว่านหว่านแล้วก็อดขำไม่ได้

“ในรูปถ่ายก็เคยเห็นอยู่หรอก แต่ของจริงไม่เคยเลย ฉันเก็บเงินมาตลอด ตั้งใจจะออกไปเที่ยวบ้าง สุดท้ายเงินเพิ่งจะเก็บได้เกือบพอ ก็ถูกดึงมาที่นี่ซะก่อน” จ้าวหว่านหว่านพูดด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

“งั้นก็ลองที่นี่ดูสิ” จางถัวไห่กล่าว

“มันจะดีเหรอ?” จ้าวหว่านหว่านลังเลเล็กน้อย

“จะไม่ดีตรงไหน โรงอาบน้ำใหญ่นี้สร้างขึ้นมาได้ก็ต้องขอบคุณเธอ ถ้าไม่มีเธอที่หาแร่หินน้ำพุร้อนกับวัสดุหินขั้นสูงมา ใครจะไปรู้ว่าที่นี่จะสร้างเสร็จเมื่อไหร่ ไม่ว่าจะมองในแง่อะไรเธอก็เหมาะที่สุดที่จะเป็นคนเปิดใช้งานครั้งแรก แน่นอน ถ้าเธอกลัวว่าจะไม่ปลอดภัย จะเรียกอาไป๋กับคลูดมาล้างตัวด้วยกันก็ได้” จางถัวไห่กล่าว

“ช่างเถอะ อาบน้ำให้คลูดทีไรเหมือนจับมันลงหม้อซุป ร้องลั่นซะน่ากลัว แถมตอนนี้แรงก็เยอะขึ้น ฉันกดไม่อยู่แล้ว ไม่เอามันมาเพิ่มความวุ่นวายดีกว่า ฉันอาบคนเดียวก็พอ” จ้าวหว่านหว่านนึกถึงภาพตอนที่ตัวเองเคยอาบน้ำให้คลูดก็อดถอนหายใจไม่ได้

“งั้นก็ตามสบายเลย” จางถัวไห่ปิดประตูโรงอาบน้ำใหญ่

จ้าวหว่านหว่านมองประตูกระจกที่ถูกปิดอยู่แล้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ริบบิ้นที่มัดฉันออกมาแล้วผูกไว้กับมือจับประตูทั้งสองข้าง

จากนั้นจึงเดินเข้าไปยังส่วนลึกของบ่ออาบน้ำ

หลังจากล้างตัวใต้ฝักบัวแล้ว จ้าวหว่านหว่านจึงก้าวลงสู่บ่อน้ำพุร้อน

ต้องยอมรับว่าความรู้สึกที่ทั้งร่างกายถูกโอบล้อมด้วยน้ำอุ่นนั้นช่างสบายเหลือเกิน จ้าวหว่านหว่านรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังจะละลาย

ความเหนื่อยล้าและความกระวนกระวายที่สะสมมาตลอดกว่าสิบวันถูกสายน้ำพัดพาไปจนหมด ร่างกายเหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้ง

จ้าวหว่านหว่านถึงกับคิดขึ้นมาว่าถ้าเวลาสามารถหยุดอยู่ที่วินาทีนี้ได้ตลอดก็คงจะดี

จางถัวไห่นั่งอยู่ที่ตำแหน่งคนขับของตนเองต่อไปและพลางมองดูช่องสนทนาภูมิภาค

ในเวลานี้การโจมตีระลอกแรกของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ได้สิ้นสุดลงแล้ว

อาศัยแค่ระบบป้องกันอันแข็งแกร่งของค่าย ผู้เล่นสามารถขับไล่สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เหล่านั้นออกไปได้สำเร็จ

ชัยชนะที่ได้มาอย่างง่ายดายทำให้ผู้เล่นบางคนถึงกับรู้สึกว่าสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ก็แค่นั้นเอง

จางถัวไห่ตั้งใจค้นหาข้อมูลของผู้เล่นคนนั้นที่เคยค้างคืนอยู่ในซากปรักหักพังกลางทุ่งรกร้าง

ประกาศการเสียชีวิตของผู้เล่นคนนั้นถูกเผยแพร่ออกมาแล้ว สาเหตุการตายคือถูกสัตว์ประหลาดเคียวกลายพันธุ์ตัดศีรษะ

“ในถิ่นทุรกันดารยังคงมีอันตรายอยู่ ควรหลีกเลี่ยงการเร่ร่อนไปบนถนนในยามค่ำคืนให้มากที่สุด” จางถัวไห่จดบันทึกข้อนี้ลงไป

ในขณะเดียวกัน ยาซันก็กำลังจ้องมองมองโบโตที่อยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าโมโหอย่างยิ่ง