คุณหนูนกพิราบ

“หืม?” เมื่อได้ยินเสียงตะโกนจากด้านนอก ความคิดของจางถัวไห่ก็ขยับขึ้นมาทันที

คนข้างนอกมาที่นี่เพื่อแก้แค้นลามอนอย่างนั้นหรอ?

ฟังจากเสียงแล้วเป็นมนุษย์?

ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ก็มีคำถามอยู่สองข้อ

อีกฝ่ายตามหาที่นี่เจอได้อย่างไร?

ที่นี่มันห่างไกลและลับตาอย่างยิ่ง แค่พึ่งโชคคงยากจะพบเจอ

อีกทั้งยังมาด้วยท่าทางเอิกเกริกขนาดนี้ ย่อมต้องมีเป้าหมายชัดเจน

อีกอย่าง ในเมื่อเป็นมนุษย์ แล้วพวกเขาใช้วิธีใดรับมือกับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เหล่านั้น

อาศัยพลังอาวุธที่แข็งแกร่ง หรือมีเทคนิคพิเศษบางอย่างกันแน่?

ความคิดของจางถัวไห่เริ่มหมุนเร็วขึ้น

เขาตัดสินใจขึ้นไปบนกำแพงเมืองเพื่อดูสถานการณ์

หากอีกฝ่ายพึ่งพาพลังอาวุธที่เหนือกว่า ก็ไม่ต้องพูดอะไรมาก หาโอกาสหนีทันที

เขาจะไม่มีวันอยู่ตายไปพร้อมกับค่ายแห่งนี้เด็ดขาด

แต่ถ้าอีกฝ่ายมีเทคนิคพิเศษบางอย่าง เรื่องนั้นก็ต้องคิดใหม่

เขาจะต้องหาโอกาสเรียนรู้เทคนิคนั้นมาให้ได้

ด้วยวิธีนั้น เขาก็จะสามารถออกอาละวาดในยามค่ำคืนได้อย่างไม่เกรงกลัว

ภายในค่ายมีเสียงคำรามดังขึ้นเป็นระลอก ๆ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่วุ่นวาย

จางถัวไห่หยิบเอเค-74 ของตนขึ้นมา คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคว้าอาร์พีจี-7 อีกกระบอก แล้วพุ่งออกไป

เขาวิ่งตามเหล่าทหารยามของค่ายขึ้นไปบนกำแพงเมือง

ในเวลานี้ บนกำแพงเมืองเต็มไปด้วยทหารยาม ทุกคนถือปืนไรเฟิลไอน้ำ เล็งออกไปด้านนอก

ส่วนลามอนยืนอยู่บนกำแพง มือจับเชิงกำแพงไว้

จิลสวมเสื้อคลุมยาวสีดำ ยืนอยู่ด้านหลังลามอน ใบหน้าของเธอซ่อนอยู่ในเงามืด มองไม่ชัดเจน

จางถัวไห่ปะปนอยู่ในหมู่ทหารยาม ขึ้นมาบนกำแพง และมายืนในตำแหน่งไม่ไกลจากลามอน

จางถัวไห่มองลงไปด้านล่างของกำแพงเมือง

เขาพบว่าด้านล่างมีรถจอดอยู่หลายสิบคัน ที่เด่นที่สุดคือรถถังไอน้ำหกคันซึ่งอยู่แถวหน้าสุดของขบวน

ปากกระบอกปืนสีดำมืดเล็งตรงมาทางกำแพงเมือง

ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่ แต่จางถัวไห่รู้สึกว่ารถถังไอน้ำเหล่านี้ดูคุ้นตา เหมือนกับที่เขาเพิ่งทำลายไปเมื่อกลางวันทุกประการ

จางถัวไห่มองอย่างละเอียด บนฝากระโปรงรถมีสัญลักษณ์ปราสาทสีเทา ใต้ลงมามีอักษรสลักว่า: มองโบโต

“ปราสาทสีเทา? หรือว่าจะเป็นคนจากเมืองหินเทา?”

หัวใจของจางถัวไห่สะดุ้งขึ้นมา

ถ้าเป็นคนจากเมืองหินเทาจริง ๆ ก็เรียกได้ว่าเป็นศัตรูที่พบกันบนทางแคบพอดี

จางถัวไห่สังเกตต่อไปอย่างตั้งใจ

ด้านหลังรถถังไอน้ำมีรถไอน้ำหลากหลายรูปแบบราวยี่สิบคัน รูปร่างแปลกตานานาชนิด

ตรงกลางของขบวนรถไอน้ำเหล่านั้นมีรถจักรไอน้ำคันหนึ่งที่มีรูปทรงโดดเด่นเป็นพิเศษ

รถจักรไอน้ำคันนี้สูงใหญ่มาก และยังเป็นแบบเปิดหลังคา บนตัวรถมีรูปปั้นอวัยวะสืบพันธุ์ขนาดมหึมา ชายวัยกลางคนที่สวมหมวกลายเสือดาวนั่งอยู่ในตำแหน่งหลัก

ข้าง ๆ ชายหมวกลายเสือดาว ยังมีชายวัยกลางคนอีกคนสวมเสื้อคลุมยาวสีดำ นั่งอยู่ด้วย

จางถัวไห่มองชายคนนั้นแวบหนึ่ง รู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตบต้นขาตัวเองแรง ๆ นี่มันไม่ใช่ยาซันแขนขาดที่เห็นเมื่อเช้าหรอกหรือ?

เขาจำได้ว่าภายในแขนของหมอนี่ซ่อนจรวดจิ๋วพิเศษเอาไว้หนึ่งลูก

“หมอนี่ไม่ใช่คนจากขบวนรถฝ่ายเร่ร่อนหรอกหรอ? แล้วมาโผล่ที่นี่ได้อย่างไร? เขาเกี่ยวข้องอะไรกับหมวกลายเสือดาวคนนั้น? เป้าหมายของเขาคือลามอน หรือว่าเป็นการมาแก้แค้นเรื่องที่ฉันรีดไถ?”

เพียงชั่วพริบตา คำถามเจ็ดแปดข้อก็ผุดขึ้นมาในหัวของจางถัวไห่

แต่ตอนนี้ ยังไม่มีใครช่วยตอบคำถามเหล่านั้นได้

จางถัวไห่จึงสังเกตขบวนรถเหล่านี้ต่อไปอย่างตั้งใจ

ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นปัญหาหนึ่ง นั่นคือรถทุกคันล้วนแขวนตะเกียงแก๊สเอาไว้

แสงสลัวส่องออกมาเป็นวงแสงขนาดเล็ก

ไม่ใช่แค่รถไอน้ำด้านหลังเท่านั้น แม้แต่รถถังไอน้ำก็ยังแขวนตะเกียงแก๊สไว้เช่นกัน

“ต้องมีอะไรผิดปกติ”

จางถัวไห่รับรู้ได้ทันทีว่าตะเกียงแก๊สเหล่านี้ไม่ธรรมดา

แสงของตะเกียงแก๊สอ่อนมาก ใช้มันเป็นไฟหน้ารถได้ก็ต้องเสียสติไปแล้ว

แต่เมื่อรถทุกคันแขวนไว้เหมือนกัน นั่นแหละคือปัญหา

จางถัวไห่มองไปยังระยะไกล เห็นในเงามืดมีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์บางส่วนเดินวนไปมาไม่หยุด

ดูเหมือนพวกมันอยากเข้ามา แต่ก็แสดงอาการหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

“เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าพวกมันกลัวตะเกียงแก๊สพวกนี้?”

ความคิดนี้วาบขึ้นมาในสมองของจางถัวไห่

ไม่เช่นนั้นก็ไม่อาจอธิบายได้ว่าทำไมสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่ไม่กลัวตายเหล่านี้ถึงได้เป็นเช่นนี้

“ดูท่าจะต้องหาทางเอาตะเกียงแก๊สมาให้ได้สักสองดวง” จางถัวไห่ตัดสินใจในใจ

ไม่เช่นนั้น หากต้องวิ่งออกไปในทุ่งร้างยามค่ำคืน สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ก็จะเป็นปัญหาใหญ่

ขณะที่จางถัวไห่กำลังจะสังเกตต่อ ชายหมวกลายเสือดาวก็หยิบโทรโข่งขึ้นมาแล้วตะโกนเสียงดัง

“ลามอน ในที่สุดฉันก็หาแกเจอ ไม่คิดเลยว่าแม่ทัพลามอนแห่งกองทัพเกราะแดง จะมาหลบอยู่ในกองขยะเช่นนี้” ชายหมวกลายเสือดาวตะโกน

“มองโบโต เลิกพูดมาก บอกมาดีกว่าว่าแกต้องการอะไร วันนี้ฉันจะล้างแค้นแทนพี่น้องที่ตายไปของฉัน” ลามอนตะโกนตอบ

“ฮ่า ๆ ๆ ลามอน ความแค้นระหว่างเราขอพักไว้ก่อน ยังมีอีกคนหนึ่งมาหาแก จัดการเรื่องนี้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน” มองโบโตพูดพลางหันไปหายาซันข้างกาย “คุณยาซัน ถึงตาคุณแล้ว”

“ดี” ยาซันลุกขึ้นก่อนถอดหมวกออกแล้วพูดกับลามอนว่า “ลามอน ไม่คิดเลยว่าเราจะได้พบกันอีก คุณหนูลิลิธฝากฉันมาทักทายนาย”

“เป็นแกเอง ยาซัน!” สีหน้าของลามอนเปลี่ยนไปทันที

เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

“หืม? ดูเหมือนจะมีเรื่องอะไรกันอยู่นะ?” จางถัวไห่เลิกคิ้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะบรรยากาศตึงเครียดราวกับดาบชักออกจากฝัก เขาแทบอยากคว้าเมล็ดแตงออกมานั่งดูเรื่องราวแบบคนดูละคร

“ลามอน จะให้ฉันไปจับนายด้วยตัวเอง หรือนายจะไปขอรับโทษกับคุณหนูลิลิธด้วยตัวเอง?”

ยาซันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

สีหน้าของลามอนเปลี่ยนไปหลายครั้ง สุดท้ายเขากัดฟันแล้วพูดว่า “ขอโทษด้วย ยาซัน ฉันจะหาโอกาสไปสารภาพผิดต่อคุณหนูลิลิธด้วยตัวเองแน่นอน แต่ฉันกับมองโบโตเป็นศัตรูกัน ฉันไม่อาจทอดทิ้งลูกน้องของฉันได้ หลังจากเรื่องที่นี่จบลง ฉันจะไปขอรับโทษเอง”

“หึ!” เมื่อยาซันได้ยินคำพูดของลามอน สีหน้าก็เย็นชาลงทันที

“ดี ดีมาก ในเมื่อแกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้ งั้นฉันจะลงมือเอง”

ยาซันพูดพลางถอดเสื้อคลุมออก เตรียมจะลงมือ

“คุณยาซัน อย่าเพิ่งรีบร้อน ฉันจะให้คนพาลามอนมาส่งถึงหน้าคุณเอง ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่าฉันแสดงความจริงใจได้อย่างไร?” มองโบโตพูดด้วยรอยยิ้ม

“โอ้? ถ้าอย่างนั้นฉันจะรอดู” ยาซันคิดเล็กน้อยแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว

“คุณหนูนกพิราบ รีบพาลามอนมาหาฉันเดี๋ยวนี้ เอามาขอโทษคุณยาซัน!” มองโบโตตะโกนผ่านโทรโข่ง

“ไอ้โง่นี่” จิลด่าอยู่ในใจ

คำพูดของมองโบโตประโยคนั้นเท่ากับเป็นการขายเธอทิ้งโดยตรง

เดิมทีเธอวางแผนจะลงมือในจังหวะสำคัญ โดยจะจับลามอนเพื่อสร้างความโกลาหล แล้วประสานกับกองกำลังด้านนอกบุกยึดค่ายในคราวเดียว แต่ตอนนี้เธอทำได้เพียงลงมือก่อนกำหนด

เธอดึงปืนพกจากเอวออกมาอย่างรวดเร็วแล้วจ่อไปที่ศีรษะของลามอน “ขอโทษด้วย ลามอน นายต้องไปกับฉันสักหน่อยแล้ว”