ตัวตนของจิล
ในคลังสินค้ามีของอยู่เป็นจำนวนมาก ส่วนใหญ่ล้วนเป็นของที่พวกปล้นสะดมชิงมาจากที่อื่น และก็มีบางส่วนเป็นของที่ผู้เล่นนำมาฝากเก็บไว้ที่นี่
เช่น อาหารที่ได้มาจากการประมูลทาสหญิงในช่วงเช้า ก็ถูกเก็บไว้ที่นี่เป็นจำนวนมาก
จางทั่วไห่เลือกเอาอาหารกระป๋องบางส่วนที่เขายังไม่มีติดตัวไป เพื่อเพิ่มความหลากหลายให้กับเสบียง
วัสดุสำหรับการผลิตก็มีไม่น้อย ทั้งหลายระดับ หลายประเภท จางทั่วไห่ย่อมไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว
อาวุธก็มีอยู่บ้าง ส่วนใหญ่เป็นปืนไรเฟิลไอน้ำ ปืนกลไอน้ำ และอาวุธหนักประเภทอื่น
จางทั่วไห่ทิ้งปืนกลไอน้ำไว้ 5 กระบอกและปืนไรเฟิลไอน้ำ 20 กระบอก ส่วนที่เหลือทั้งหมดเขานำติดตัวไป
แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือจางทั่วไห่พบระเบิดยักษ์หลายลูกวางอยู่ตรงมุมหนึ่ง แต่ละลูกมีเส้นผ่านศูนย์กลางอย่างน้อยก็ราวหนึ่งเมตร
จากคำอธิบายของระบบเกม สิ่งนี้คือทุ่นระเบิดแบบกระตุ้น ไม่รู้ว่าพวกปล้นสะดมกลุ่มนี้ไปเอามาจากไหน
เพราะมันหนักเกินไป และหาโอกาสใช้งานไม่ได้ จึงถูกโยนทิ้งไว้ตรงมุมให้ฝุ่นจับ
เมื่อเห็นทุ่นระเบิดเหล่านี้ จางทั่วไห่ก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
พวกปล้นสะดมใช้มันไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะใช้ไม่ได้
ระเบิดต่อต้านรถถังยังไงก็ไม่ใช่ระเบิดทางอากาศโดยเฉพาะ ใช้กับเป้าหมายธรรมดายังพอไหว แต่ถ้าเป็นเป้าหมายหนักก็ต้องอาศัยการทิ้งที่แม่นยำมาก
ทว่าหากต้องการความแม่นยำก็จำเป็นต้องลดระดับความสูง ซึ่งจะทำให้จางทั่วไห่ตกอยู่ในอันตราย
แต่เมื่อมีทุ่นระเบิดขนาดใหญ่นี้ ทุกอย่างก็สะดวกขึ้นมาก
ทุ่นระเบิดชนิดนี้มีอานุภาพรุนแรง ครอบคลุมพื้นที่กว้าง สำหรับจางทั่วไห่แล้วถือเป็นอาวุธขว้างที่เหมาะสมที่สุด
ทันใดนั้นจางทั่วไห่ก็สั่งให้เสี่ยวอายช่วยเก็บทุ่นระเบิดเหล่านี้ไว้ให้เรียบร้อย
เมื่อมีของสิ่งนี้ เขาก็สามารถทำตัวเป็นเรือเหาะคีรอฟของจริงได้สักครั้งกลางอากาศและอาจสร้างความเสียหายอย่างทำลายล้างให้กับขบวนรถทั้งขบวนได้
หลังจากรวบรวมสิ่งของเหล่านี้แล้ว จางทั่วไห่ก็ตรวจดูรอบหนึ่งอีกครั้ง เมื่อไม่พบของมีค่าอื่นใดก็หันหลังเดินจากไป
เสบียงที่เหลือทั้งหมดเขาทิ้งไว้ให้กับทาสหญิงเหล่านี้ นี่คือสิ่งเดียวที่เขาสามารถทำให้คนเหล่านี้ได้
ส่วนชะตากรรมของพวกเธอหลังจากนี้จะเป็นอย่างไร มันก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป
จางทั่วไห่เก็บของเรียบร้อยและเตรียมจะจากไป ในตอนนั้นเองจิลก็เดินออกมา
เมื่อเห็นว่าจางทั่วไห่กำลังจะไป เธอก็รีบวิ่งเข้ามา “ฉันขอรบกวนนายสักเรื่องได้ไหม พาฉันไปส่งที่ป้อมแดง”
“ทำไมฉันต้องพาเธอไปป้อมแดงด้วย” จางทั่วไห่ย้อนถาม
“เธอวางยาฉัน ฉันไม่ฆ่าเธอก็ถือว่าเมตตามากแล้ว แถมยังทิ้งอาวุธกับอาหารไว้ให้ ทั้งหมดก็เพราะเห็นว่าพวกเธอเป็นทาสหญิงที่น่าสงสาร ฉันขอเตือนว่าอย่าล้ำเส้นให้มากไป”
พร้อมกับคำพูดของจางทั่วไห่ เสี่ยวอายก็ยกปืนกลไอน้ำขึ้น ปากกระบอกปืนสีดำมืดกว่าสิบกระบอกเล็งไปที่จิล
“ฉันยอมจ่ายค่าตอบแทน!” จิลเห็นดังนั้นก็รีบยกมือทั้งสองขึ้นแล้วตะโกนออกมา
“ค่าตอบแทนแบบไหน ร่างกายของเธอหรือของพวกนี้ที่ฉันทิ้งไว้” จางทั่วไห่ถามพร้อมรอยยิ้ม
“มีหลายอย่าง มากกว่าที่นายคิดเสียอีก!” จิลพูดอย่างรวดเร็ว “ไม่ว่าจะเป็นอาหาร อาวุธ วัสดุการผลิตหรือแม้แต่พิมพ์เขียวขั้นสูงต่าง ๆ ฉันสามารถหาได้ทั้งหมด ขอแค่นายพาฉันไปส่งที่ป้อมแดง สิ่งที่นายต้องการ ฉันให้ได้หมด”
“ให้เหตุผลที่ทำให้ฉันเชื่อเธอมา” ใจของจางทั่วไห่เริ่มหวั่นไหวเล็กน้อย “จำไว้ เธอมีโอกาสแค่ครั้งเดียว ถ้าทำให้ฉันไม่พอใจ ฉันจะฆ่าเธอทันที”
“ฉัน…ฉันเป็นลูกสาวของด็อกเตอร์วาเลนติน หัวหน้านักวิชาการของป้อมแดง” จิลชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาในที่สุด
“นายน่าจะรู้ดีว่านักวิชาการมีสถานะอย่างไรในป้อมแดง พ่อของฉันเป็นหัวหน้านักวิชาการ สถานะของเขาย่อมไม่ต้องสงสัย ฉันเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวที่ไม่เกิดการกลายพันธุ์ แค่นายส่งฉันกลับไป นายอยากได้อะไรก็ได้ทั้งนั้น” จิลกล่าว
“ป้อมแดง…หัวหน้านักวิชาการ?” คำสองคำนี้ฝังลงในความคิดของจางทั่วไห่
แม้ว่าเขาจะไม่เคยได้ยินชื่อกลุ่มอำนาจป้อมแดงมาก่อน แต่สิ่งของมากมายในโลกนี้ต่างก็มีตราของป้อมแดงประทับอยู่
ทั้งอาวุธปืน เครื่องจักร และของอีกมากมาย ล้วนมีชื่อป้อมแดงนำหน้า
แม้แต่ตะเกียงไฟที่ใช้ขับไล่สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ ก็ยังเป็นสิ่งที่ป้อมแดงพัฒนาขึ้น
จากจุดนี้ก็เห็นได้ชัดว่า เทคโนโลยีของป้อมแดงนั้นแข็งแกร่งเพียงใด
ในกลุ่มอำนาจเช่นนี้ อำนาจและสถานะของหัวหน้านักวิชาการย่อมไม่ต่ำ การจะหาเอาของเหล่านั้นมาดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องยาก
คนระดับนี้ แค่ของที่หลุดของออกมาจากซอกนิ้วเพียงเล็กน้อยก็เพียงพอให้เขาได้ประโยชน์มหาศาลแล้ว
“ในเมื่อเธอเป็นลูกสาวของด็อกเตอร์วาเลนติน ทำไมไม่อยู่ที่ป้อมแดงใช้ชีวิตสุขสบาย กลับไปเป็นสายลับในกลุ่มกองกำลังกบฏแทนล่ะ” จางทั่วไห่รู้สึกไม่เข้าใจ
“พ่อของฉันอยากให้ฉันสืบทอดงานวิชาการของเขา แต่ฉันไม่ชอบสิ่งเหล่านั้น ฉันชอบการผจญภัยในดินแดนรกร้างมากกว่า ก็เลยแอบหนีออกมา ตอนนี้ดูเหมือนว่าพ่อจะพูดถูกจริง ๆ การวิจัยพิมพ์เขียวคงเหมาะกับฉันมากกว่า” จิลพูดด้วยสีหน้าหมดอาลัย
“ได้” จางทั่วไห่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วรู้สึกว่าสามารถตอบรับได้อยู่แล้ว ตอนนี้เขาเองก็ยังไม่มีจุดหมายที่แน่ชัด หากได้เดินทางไปป้อมแดงพร้อมกับจิลก็นับว่าเป็นทางเลือกที่ดีไม่น้อย
หากสถานการณ์เป็นใจ บางทีเขาอาจจะเข้าร่วมกลุ่มอำนาจป้อมแดงได้เลย ด้วยความสัมพันธ์กับจิล ต่อให้เขาเข้าไปเป็นหน้าใหม่ สถานะก็คงไม่ต่ำมากนัก
ต่อให้จิลกลับคำไม่ยอมรับ จางทั่วไห่ก็ยังจะได้พิกัดของป้อมแดง ขอบเขตในการวางแผนก็จะกว้างขึ้นมาก
“จะออกเดินทางเมื่อไหร่ ฉันแนะนำว่าให้เร็วที่สุด เวลาไม่รอใคร” จางทั่วไห่กล่าว
“ฉันพาพวกเธอไปด้วยได้ไหม พวกเธอเป็นคนที่น่าสงสารกันทั้งนั้น ถ้าไม่พาไป พวกเธอก็คงอยู่ได้ไม่นาน” จิลวิงวอน
คำขอเช่นนี้ทำให้จางทั่วไห่เปลี่ยนมุมมองต่อจิลไปเล็กน้อย
คนที่ยังคิดจะช่วยทาสหญิงในสถานการณ์แบบนีก็คงไม่เบี้ยวค่าตอบแทนมั้ง
“ได้ แต่ให้พวกเธอรีบหน่อย จัดการเสบียงให้เรียบร้อยแล้วออกเดินทาง ฉันไม่มีเวลารอนาน” จางทั่วไห่พูดจบก็กลับขึ้นรถ
จางทั่วไห่แจ้งให้จ้าวหว่านหว่านตามมาสมทบผ่านข้อความส่วนตัว
ทาสหญิงเหล่านี้ทำงานกันอย่างคล่องแคล่ว แค่ไม่ถึงห้านาทีก็ขนย้ายเสบียงทั้งหมดขึ้นรถเรียบร้อย
จางทั่วไห่ยังนำตะเกียงไฟหลายอันไปแขวนไว้บนรถของพวกเธอ
ไม่อย่างนั้นพวกเธออาจดึงดูดสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์จำนวนมาก ซึ่งจะทำให้ความเร็วในการเดินทางของจางทั่วไห่และคนอื่น ๆ ช้าลงอย่างมาก
หลังจากนั้นขบวนรถก็ออกเดินทางอย่างเอิกเกริก ทุกคนมุ่งหน้าไปทางป้อมแดงภายใต้การนำทางของจิล
เห็นได้ชัดว่าจิลคุ้นเคยกับเส้นทางในบริเวณนี้เป็นอย่างดี เธอนำขบวนรถขึ้นถนนใหญ่ ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางเมืองหอคอยคู่
“ทำไมไม่ไปตามเส้นตรงล่ะ เรามีตะเกียงขับไล่สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว” จางทั่วไห่ถามด้วยความสงสัย
“กลางดินแดนรกร้างตรงนั้นมีหนองน้ำผืนใหญ่ พื้นดินเฉอะแฉะมาก แถมยังมีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์จำนวนมาก ทำให้ผ่านไปได้ยาก รถของเราข้ามไปไม่ได้ จึงต้องอ้อมไป” จิลอธิบาย
“อีกอย่าง แม้เส้นทางนี้จะอ้อมไกลหน่อย แต่เป็นเส้นทางการค้า มีขบวนรถผ่านไปมามาก ถือว่าค่อนข้างปลอดภัย” จิลกล่าว
ในขณะนั้นเองด้านหน้าก็เกิดเสียงคำรามกึกก้องขึ้น กลุ่มฮิปปี้กลุ่มหนึ่งที่ขี่มอเตอร์ไซค์วิบาก และขับรถไอน้ำเปิดประทุนก็พุ่งฝ่าลมมาจากฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว