ผมอะตัวร้ายในโนเวล ตอนที่ 18
ผมอะตัวร้ายในโนเวล ตอนที่ 18
เย่เฟยร่างแผนการขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า "ฟรายเดย์ นายติดตามดูเฉินหลัวและคอยรายงานตำแหน่งของเขาให้ฉัน แต่ระวัง อย่าไปรบกวนเขา"
"ครับนายน้อย" เฮยอู่พยักหน้า
"ถ้าเขามารังควานลั่วเว่ยหยูอีกครั้ง ก็ให้ส่งข้อความมาทันที แต่อย่าโทร" เย่เฟยกำชับต่ออีกว่า "ถ้าเขาทำอะไรลั่วเว่ยหยู นายจะต้อง...."
เย่เฟยกระซิบกำชับเฮยอู่อีกหลายคำ
"ตอนนี้ไปได้แล้ว"
...............
วันต่อมา
เย่เฟยก็ไปที่วิลล่าตระกูลซูตามปกติ
หลังจากที่เย่เฟยทำการฝังเข็มให้ซูเสี่ยวคุน สภาพร่างกายของซูเสี่ยวคุนก็ดีขึ้นมาก
หลายวันมานี้ซูเสี่ยวคุนได้ดื่มยาสมุนไพรตามที่เย่เฟยจัดรายการให้เพื่อเร่งกระบวนการฟื้นฟูร่างกาย
แน่นอน แม้ว่าทักษะแพทย์ของเย่เฟยจะดีแค่ไหน เขาก็ยังไม่ก้ลาอวดอ้างว่าสามารถชุบชีวิตคนตายขึ้นมาได้ ถึงอย่างไรซูเสี่ยวคุนก็อายุมากแล้ว ดังนั้นจึงต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะฟื้นฟูร่างกายจนหายดี
เย่เฟยจับชีพจรที่ข้อมือของซูเสี่ยวคุนก่อนจะพูดว่า "คุณปู่ซู ร่างกายของคุณปู่ฟื้นฟูขึ้นมาแล้วครับ ที่เหลือก็แค่คอยทานยาตามรายการที่ผมจัดไว้ให้"
"อืม เสี่ยวเฟย หลายวันนี้ลำบากเธอแล้ว" ซูเสี่ยวคุนถอนหายใจ
ยิ่งได้มองดูเย่เฟย ซูเสี่ยวคุนก็ยิ่งพึงพอใจ แม้ในหลายวันนี้เย่เฟยจะมีธุรให้ทำหลายอย่าง ถึงอย่างนั้นก็ยังแวะมารักษาให้เขาไม่เคยขาด
เย่เฟยตอบว่า "ไม่เป็นไรหรอกครับ ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราสองตระกูลแล้ว นี่จึงเป็นสิ่งที่ผู้เยาว์ควรปรนนิบัติดูแลผู้อาวุโส"
ซูเสี่ยวคุนยิ้ม "น่าเสียดายที่ฉันไม่มีวาสนา"
ซูเสี่ยวคุนเต็มไปด้วยความเสียใจ
ซูชิงจู้ที่ได้ฟังคำนี้ก็มีสีหน้าไม่เป็นปกติ แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าซูเสี่ยวคุนเสียดายอะไร
ก็คงไม่มีเรื่องใด นอกเสียจากว่าเขาต้องการให้เย่เฟยและซูชิงจู้ได้ครองคู่อยู่ร่วมกัน
ความยึดติดของผู้สูงวัยนั้นลึกล้ำกว่าวัยใด
แม้แต่ในนิยายเอง ซูเสี่ยวคุนก็ยังคงสนับสนุนเย่เฟยอยู่เสมอ เขายังคงคาดหวังให้เย่เฟยและซูชิงจู้ได้ลงเอยกัน
ซูชิงจู้เม้มปาก แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เย่เฟยยิ้มก่อนจะพูดกับซูเสี่ยวคุนว่า "คุณปู่ ตอนนี้อาการของคุณปู่ก็ทรงตัวแล้ว ดังนั้นตั้งแต่พรุ่งนี้ผมคงไม่ได้มานะครับ"
"เอาเถอะ หลายวันนี้รบกวนเธอแล้ว กระดูกผุๆของฉันยังทนทานได้อยู่" ซูเสี่ยวคุนตอบ
เย่เฟยพูดคุยกับซูเสี่ยวคุนอีกสักพัก แต่ซูชิงจู้ที่ได้ฟังประโยคเมื่อครู่ได้นิ่งเงียบไปแล้ว สมองของเธอพลันขาวโพลน
'นับตั้งแต่พรุ่งนี้ เขาจะไม่มาบ้านเราอีก'
สีหน้าของซูชิงจู้ยังคงเรียบเฉย ยังคงเย็นชาและเย็นชา แต่ภายในใจนั้นพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกประหลาดเอาไว้สุดฤทธิ์
เย่เฟยลุกขึ้นยืน ขณะที่กำลังจะออกไปนั้นเอง เขาก็พลันได้รับข้อความจากมือถือ
'เขามาแล้วครับ'
เย่เฟยเข้าใจทันที
ข้อความนี้ถูกส่งมาจากฟรายเดย์
เย่เฟยได้บอกฟรายเดย์เอาไว้แล้วว่า หากเฉินหลัวมาตามรังควานลั่วเว่ยหยูอีก ให้รีบส่งข้อความมาทันที!
เฉินหลัวมาหาลั่วเว่ยหยูอีกแล้ว!!
เมื่อได้อ่านข้อความ เย่เฟยก็นิ่งเงียบ เขาเหลือบมองจออยู่แวบหนึ่งแล้วจึงเก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกง
ทั้งซูเสี่ยวคุนและซูชิงจู้ต่างก็ไม่ทันสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวนี้
หลังเก็บมือถือไปแล้ว เย่เฟยก็ยิ้มให้ซูชิงจู้ "คุณหนูซู ช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหม?"
"อะไรเหรอคะ?" สีหน้าของซูชิงจู้ยังคงเย็นชาเช่นเคย
เย่เฟยตอบว่า "รถของผมถูกส่งไปเข้าศูนย์ ดังนั้นเลยไม่ได้ขับรถมาที่นี่ คุณช่วยพาผมไปส่งที่หนึ่งได้ไหมครับ พอดีมีธุระด่วน"
ซูชิงจู้พยักหน้า "ได้ค่ะ ที่ไหนคะ?"
"ถนนแยงซีครับ"
ซูชิงจู้ชะงัก ในใจรู้สึกลนลานเล็กน้อย ถึงอย่างไรเมื่อวานนี้เธอก็แอบตามเย่เฟยไป
ซูชิงจู้ไม่ได้คิดมากอะไร เพราะเธอรู้ว่าเย่เฟยคงจะไปฝังเข็มให้ลั่วเว่ยหยู
ซูชิงจู้ขับรถมาเซราติสีแดงคันโปรดออกไป ที่เบาะข้างมีเย่เฟยนั่งไปด้วย รถสีแดงขับมุ่งหน้าไปยังถนนแยงซีอย่างรวดเร็ว
ที่ถนนแยงซี
ยังคงเป็นเส้นทางอันคุ้นเคย ขณะที่กำลังจะถึงร้านขายดอกไม้ มือถือของเย่เฟยก็พลันมีสายเรียกเข้า
เย่เฟยเอามือถือออกมาดู และเห็นว่าผู้ที่โทรเข้ามาก็คือลั่วเว่ยหยู
ทันทีที่เย่เฟยกดรับสาย เขาก็ได้ยินน้ำเสียงที่กังวลของลั่วเว่ยหยูดังออกมา "คุณเย่ คุณช่วยมาที่ร้านขายดอกไม้ตอนนี้ได้ไหมคะ? มีคนแปลกๆมาที่นี่ ตอนนี้เขาและบอดี้การ์ดของคุณกำลังต่อสู้กันอยู่ค่ะ!"
"ผมใกล้จะถึงแล้ว รอแป๊ปนึงนะครับ" เสีหน้าของเย่เฟยเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม จากนั้นจึงหันไปเร่งซูชิงจู้ "คุณหนูซู ช่วยขับเร็วกว่านี้ด้วยครับ!"
เมื่อเห็นสีหน้าที่เคร่งขรึมจริงจังของเย่เฟย ซูชิงจู้ก็อดถามออกมาไม่ได้ "เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?"
"ผมมีเพื่อนเปิดร้านขายดอกไม้อยุ่ที่ถนนแยงซี เธอเพิ่งโทรมาบอกว่ามีคนเข้าไปก่อกวนภายในร้าน" เย่เฟยตอบเสียงเย็น
ซูชิงจู้ทราบว่าเพื่อนที่เย่เฟยพูดถึงก็คือลั่วเว่ยหยู ในใจจึงเขม็งเกร็งขึ้นมา
เธอรู้สึกประทับใจกับความสดใสของลั่วเว่ยหยู เธอทราบว่าหญิงสาวที่อ่นหวานและสดใสอย่างลั่วเว่ยหยุนั่นเป็นที่ชื่นชอบของทุกคนที่พบเห็น
ซุชิงจู้เหยียบคันเร่ง มาเซราติก็พุ่งทะยานออกไป ภายใต้เสียงคำรามของเครื่องยนต์ รถมาเซราติคันสีแดงก็มาถึงหน้าร้านขายดอกไม้อย่างรวดเร็ว
เย่เฟยรีบลงจากรถ และเดินตรงไปที่ประตูร้าน โดยที่ด้านหลังมีซูชิงจู้ตามลงมาติดๆ
"คุณลั่ว?" เย่เฟยเดินเข้ามาในร้าน ทันใดนั้นสายตาของเเขาก็สังเกตเห็นเฉินหลัว!
ปกติเฉินหลัวจะแต่งกายสบายๆ แต่วันนี้เขาแต่งตัวเป็นพิเศษ ทั้งยังใส่เยลเซ็ตผม ทำให้ดูหล่อเหลากว่าปกติ
เฉินหลัวเองก็สังเกตเห็นเย่เฟยแล้วเช่นกัน
วินาทีที่เย่เฟยเข้าประตูมา สายตาของเฉินหลัวก็หรี่ลงขณะกวาดตามองประเมินเย่เฟยอย่างรวดเร็ว
เฉินหลัวเป็นคนฉลาด เพียงแวบเดียวเขาก็สังเกตเสื้อผ้าที่เย่เฟยสวมและเดาได้คร่าวๆว่าชายหนุ่มที่เบื้องหน้านี้ไม่ใช่คนธรรมดา ไม่เพียงแต่จะรวยเท่านั้น แต่บรรยากาศรอบตัวเขายังแตกต่างจากพวกคุณชายเสเพลคนละโลก
ดูเหมือนว่าจะเป็นปัญหาซะแล้ว
เย่เฟยมองประเมินเฉินหลัวครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันไปมองลั่วเว่ยหยู
ทันทีที่เห็นเย่เฟย ในดวงตาที่สดใสราวกับคริสตัลของลั่วเว่ยหยูก็ฉายแววยินดี ราวกับพบที่พึ่งพิง "คุณเย่!"
นอกจากเฉินหลัวและลั่วเว่ยหยูแล้ว ยังมีอีกคนที่อยู่ภายในร้านขายดอกไม้ นั่นก็คือ เฮยอู่
"คุณลั่ว" เย่เฟยยืนอยู่ข้างหน้าลั่วเว่ยหยูและวางมือลงบนไหล่ของเธออย่างนุ่มนวลเป็นการปลอบโยน
หัวใจที่วิตกกังวลของลั่วเว่ยหยูพลันผ่อนคาลยลง
"เกิดอะไรขึ้น?" เย่เฟยขมวดคิ้วเบาๆพลางถามขึ้น