ผมอะตัวร้ายในโนเวล ตอนที่ 20

ผมอะตัวร้ายในโนเวล ตอนที่ 20

เฉินหลัวเป็นฝ่ายเปิดปากพูดขึ้นก่อน แม้ในใจจะเหยียดหยาม กระนั้นบนใบหน้ายังคงแสดงความจริงใจ "สหาย ฉันคิดว่านี่คงเป็นการเข้าใจผิดกัน ฉันอยากจะช่วยคุณหนูท่านนี้ด้วยความจริงใจ ฉันเป็นหมอ ฉันแค่อยากจะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บที่ขาของเธอก็เท่านั้น แต่เธอเกิดเข้าใจผิดน่ะ"

น้ำเสียงของเฉินหลัวนั้นดูจริงใจอย่างมาก เมื่อรวมกับรอยยิ้มบนใบหน้า ก็ทำให้เขาดูเป็นชายหนุ่มที่เป็นมิตร

นี่คือลักษณะนิสัยของเฉินหลัวในนิยาย เขาเก่งกาจในการปกปิดความความคิดเอาไว้ภายใน

ต่อให้ในใจของเขาจะเต็มไปด้วยความรังเกียจและเหยียดหยามเจ้าลูกคุณหนูที่เบื้องหน้า แต่บนใบหน้าก็ยังยิ้มแย้มอย่างสุภาพ

"งั้นเหรอ?" เย่เฟยถาม

เฉินหลัวพยักหน้า "เป็นเพียงแค่การเข้าใจผิดกันจริงๆ สุภาพบุรุษท่านนี้คงเป็นบอดี้การ์ดของคุณสินะ เขาคงคิดว่าฉันกำลังคุกคามคุณหนูท่านนี้ล่ะมั้ง"

ตอนนี้เอง ซูชิงจู้ที่ยืนอยู่ด้านหลังเย่เฟยก็เดินเข้ามาและได้ยินคำอธิบายของเฉินหลัวพอดี

ซูชิงจู้โล่งอก ดูเหมือนนี่จะเป็นการเข้าใจผิดกัน และอีกฝ่ายก็ดูจริงใจมาก

อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินคำพูดประโยคหลัง ซูชิงจู้ก็สับสน

บอดี้การ์ดของเย่เฟยเพิ่งขัดแย้งกันงั้นเหรอ?

เย่เฟยถึงกับส่งบอดี้การ์ดมาคุ้มครองลั่วเว่ยหยู หรือเขาจะสนใจลั่วเว่ยหยูจริงๆ?

ซูชิงจู้หันไปมองเย่เฟยโดยไม่รู้ตัว

ขณะที่ซูชิงจู้เดินเข้ามาในร้าน เฉินหลัวก็มองเห็นเธอและนิ่งค้างไป

สาวงามน้ำแข็ง!

เมื่อเฉินหลัวได้เห็นซูชิงจู้ สายตาของเขาก็ทอแววประหลาดใจ ในใจยิ่งรู้สึกไม่พอใจเย่เฟยมากยิ่งขึ้น

เฉินหลัวมองออกทันทีว่าซูชิงจู้มากับเย่เฟย

เจ้าหนุ่มเสเพลนี่ถึงกับมีความสัมพันธ์กับสาวสวยถึงสองคน! ทั้งยังเป็นสาวสวยที่ได้คะแนนอย่างน้อยเก้าหรืออาจจะกระทั่งสิบคแะนนเลยด้วย!

ไอ้สารเลวเอ๊ย!

เฉินหลัวก่นด่าในใจ เขารู้สึกอิจฉาเย่เฟยมาก ถึงอย่างนั้นบนใบหน้าของเขาก็ยังคงประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม

เฉินหลัวอธิบายว่า "ถ้าเกิดนนายไม่เชื่อ ลองถามคุณหนูท่านนี้ดูก็ได้ ฉันแค่อยากจะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้เธอจริงๆ"

"งั้นเหรอ? ฟรายเดย์ เกิดอะไรขึ้น?"

เย่เฟยไม่ได้ถามลั่วเว่ยหยู แต่หันไปถามฟรายเดย์โดยตรง

ลั่วเว่ยหยูเป็นคนเงียบๆและอ่อนโยน หากว่าถามเธอ เธอก็คงไม่อยากให้เรื่องราวลุกลามบานปลายจนต้องปะทะกับเฉินหลัวแน่นอน

ไม่ใช่ว่าเธอกลัวเฉินหลัว เพียงแต่เธอกังวลว่าจะเป็นการสร้างปัญหาให้กับเย่เฟย

นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงหันไปถามฟรายเดย์แทน

ฟรายเดย์กุมแขนขวาที่ได้รับบาดเจ็บเอาไว้ อาการบาดเจ็บของเขาไม่ได้ร้ายแรงอะไร เพราะเพิ่งปะทะกันได้ไม่นาน เย่เฟยก็มาถึงแล้ว

ฟรายเดย์ตอบด้วยเสียงแหบต่ำ "ถ้างั้นผมจะอธิบายเองครับ นายน้อยเย่ ตั้งแต่ครั้งก่อนที่มีพวกอันธพาลมาสร้างปัญหาให้คุณลั่ว นายน้อยกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเดิม ดังนั้นจึงให้ผมมาคอยคุ้มครองคุณลั่วเป็นการลับในกรณีที่มีคนมาสร้างปัญหาอีก"

"อืม" เย่เฟยพยักหน้า

ฟรายเดย์อธิบายว่าทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวที่นี่ และอธิบายว่าทำไมถึงเข้าไปขวางเฉินหลัวได้อย่างกระจ่างแจ้ง

นี่นับเป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

ซูชิงจู้โล่งอกอีกครั้ง

หลังจากลั่วเว่ยหยูได้ยิน เธอก็ซาบซึ้งใจอย่างมาก เธอมองเย่เฟยด้วยดวงตาสุกใสเป็นประกาย

ที่แท้เย่เฟยกลับเป็นห่วงเธอมาก

เย่เฟยเป็นคนละเอียดรอบคอบ ไม่เพียงแต่ช่วยเธอจัดการพวกอันธพาล แต่ยังส่งคนมาคอยคุ้มครองเธออย่างลับๆ

ในใจของลั่วเว่ยหยูตอนนี้รู้สึกปลอดภัยอย่างมาก

[ ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับค่าประสบการณ์ 20 แต้ม ]

"เดิมทีนายน้อยไม่ได้ให้ผมปรากฏตัวออกมา เพียงแค่คอยคุ้มครองคุณลั่วอย่างลับๆเท่านั้น แต่ผู้ชายคนนี้มีเจตนาไม่ดี!" ฟรายเดย์ชี้เฉินหลัวและพูดออกมาตรงๆ

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินหลัวพลันแข็งค้าง

ทั้งซูชิงจู้และลั่วเว่ยหยู่ต่างก็ขมวดคิ้วเบาๆ

เย่เฟยพูดขึ้นว่า "อธิบายมา อย่าได้ปรักปรำคนดีมั่วๆ"

เฉินหลัวพยักหน้าเห็นด้วยทันที "ใช่แล้วสหาย นายคงเข้าใจผิดแล้ว"

หากแต่ฟรายเดย์กลับกล่าวยืนยันอย่างหนักแน่น "นายน้อย ผมพูดจริงนะครับ! เขามีเจตนาร้ายจริงๆ!"

แม้ว่าฟรายเดย์จะทั้งตัวใหญ่และกำยำ แต่สีหน้าของเขาดูสัตย์ซื่อ เทียบกับบอดี้การ์ดคนอื่นๆของเย่เฟยแล้ว เขาดูธรรมดาอย่างมาก ดังนั้นคำพูดที่ออกมาจากปากของเขาจึงดูน่าเชื่อถือไม่น้อย

นี่เองจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเย่เฟยถึงเลือกให้ฟรายเดย์มาทำหน้าที่นี้

ฟรายเดย์ยังคงชี้เฉินหลัวขณะพูดว่า "ชายคนนี้มาที่ร้านเมื่อวานและมาเพื่อพบคุณลั่ว!"

"แล้วมีปัญหาอะไรเหรอ?" เย่เฟยถาม ราวกับเขากำลังช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้กับเฉินหลัว

ฟรายเดย์พูดต่อว่า "เมื่อวานนี้ผมเห็นเจ้าหนูนี่มาที่ร้านกับตา เขายังซื้อดอกไม้ไปช่อหนึ่งด้วย แต่หลังจากซื้อดอกไม้แล้ว เขาก็ยังไม่ได้ออกไป แต่เขากลับเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆร้านจนกระทั่งคุณลั่วปิดร้าน"

"เพราะนายน้อยสั่งเอาไว้ว่าห้ามไม่ให้เข้าไปรบกวนคุณลั่ว และเขาเองก็ไม่ได้ทำร้ายคุณลั่ว ดังนั้นผมจึงไม่ได้รายงานต่อนายน้อย"

ทันทีที่หฟรายเดย์กล่าวคำเหล่านี้ออกมา สีหน้าของเฉินหลัวก็พลันมืดมนลงเล็กน้อย

คิดไม่ถึงเลยว่าการกระทำของเขาเมื่อวานนี้จะอยู่ในสายตาของฟรายเดย์!

เมื่อวานนี้ เฉินเห็นหน้าลั่วเว่ยหยูเป็นครั้งแรก ในใจจึงรู้สึกตื่นเต้นสุดขีด หลังออกจากร้านขายดอกไม้ไปแล้ว เขาก็เดินเตร็ดเตร่อยู่แถวๆนี้พลางคิดหาวิธีที่จะดึงดูดความสนใจจากลั่วเว่ยหยูให้หลงเสน่ห์

คิดไม่ถึงเลยว่าการกระทำทั้งหมดจะตกอยุ่ในสายตาของฟรายเดย์มาตลอด

ยิ่งไม่พูดถึงว่า ตอนนี้ทั้งลั่วเว่ยหยูและซูชิงจู้ต่างก็ได้ยินเรื่องนี้ด้วย

ลั่วเว่ยหยูเคยคิดว่าเฉินหลัวก็ดูเป็นคนปกติธรรมดา แต่ตอนนี้เธอกำลังขมวดคิ้วมุ่น อีกทั้งรอยยิ้มบนใบหน้าก็เลือนหายไปด้วย

สีหน้าของซูชิงจู้ยังชัดเจนกว่า!

เธอเป็นโรคกลัวผู้ชาย ดังนั้นเมื่อเห็นใบหน้าของเฉินหลัวและได้ยินคำขอโทษอย่างจริงใจของเขา เธอก็หลงคิดไปว่าเขาเป็นคนจริงใจ

แต่เมื่อได้ยินคำบอกเล่าของฟรายเดย์แล้ว ความประทับใจที่มีต่อเฉินหลัวก็พลันตกฮวบ ที่แท้ผู้ชายคนนี้ก็เป็นคนน่าขยะแขยงนี่เอง!

ผู้ชายคนนี้แกล้งตีหน้าซื่อ และจงใจเข้ามาตีสนิทลั่วเว่ยหยูด้วยข้อแก้ตัวที่ฟังดูมีเหตุผลมากมาย!

[ ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ลั่วเว่ยหยูสูญเสียความประทับใจที่มีต่อตัวเอกเฉินหลัว ได้รับค่าประสบการณ์ 200 แต้ม ]

[ ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ซูชิงจู้สูญเสียความประทับใจที่มีต่อตัวเอกเฉินหลัว ได้รับค่าประสบการณ์ 200 แต้ม ]

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน

ในที่สุดแผนของเย่เฟยก็ผลิดอกออกผลแล้ว!

ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล