ผมอะตัวร้ายในโนเวล ตอนที่ 23

ผมอะตัวร้ายในโนเวล ตอนที่ 23

เย่เฟยปลูกกล้วยไม้ในกระถางที่สวยงามกว่าเดิมและวางเอาไว้บนขอบหน้าต่าง

ขอบหน้าต่างกลับมาสว่างสดใสอีกครั้ง เฉกเช่นเดียวกับอารมณ์ของลั่วเว่ยหยูในตอนนี้

เย่เฟยรดน้ำให้ต้นกล้วยไม้อย่างเอาใจใส่ จากนั้นเขาจึงยิ้มถามว่า "หลังจากฝังเข็มในวันนี้แล้ว คุณรู้สึกยังไงบ้าง?"

ลั่วเว่ยหยูตอบอย่างนุ่มนวล "ขาของฉันดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้มากกว่าเดิม ตอนนี้ เมื่อใช้ไม้ค้ำคอยช่วย ฉันก็ไม่ไม่ทุลักทุเลเหมือนเดิมแล้วค่ะ ดูเหมือนการฝังเข็มจะช่วยได้มากทีเดียว"

"ดีแล้วครับ" เย่เฟยยิ้มบาง "ศัลยแพทย์ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญจะทำการผ่าตัดให้คุณในอีกห้าวัน ด้วยการใช้วิธีรักษาของทางตะวันตกร่วมกับการฝังเข็มของแพทย์แผนจีน ตราบใดที่ผ่านไปได้ด้วยดี คุณก็จะฟื้นตัวได้เต็มที่ภายในสองเดือน"

เย่เฟยมั่นใจอย่างน้อย 90% ว่าลั่วเว่ยหยูจะสามารถฟื้นตัวได้ภายในสองเดือน

ถึงอย่างนั้น ต่อให้เลวร้ายที่สุด ก็เพียงยืดระยะเวลาพักฟื้นไปอีกหนึ่งเดือน

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฟย ลั่วเว่ยหยูก็รู้สึกโล่งใจ เธอยิ้มบาง ดวงตาที่ใสกระจ่างของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวังต่ออนาคต

นี่เป็นความคาดหวังที่เย่เฟยได้มอบให้เธอ

"หลังจากขาของคุณหายดีแล้ว คุณอยากทำอะไรเหรอ?" เย่เฟยถามด้วยความสงสัย

หลังจากขาหายดีแล้วจะทำอะไรต่อ?

ประโยคนี้ทำให้ลั่วเว่ยหยูเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน

แต่หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่ ลั่วเว่ยหยูก็เอียงศีรษะครุ่นคิด จากนั้นจึงตอบอย่างจริงจังว่า "ฉันอยากจะไปที่สวนสนุกค่ะ"

"สวนสนุก?"

ลั่วเว่ยหยูยิ้มอย่างนุ่มนวลและตอบว่า "ค่ะ ตั้งแต่ที่ขาของฉันเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่ได้ไปที่สวนสนุกอีกเลย ฉันอยากนั่งม้าหมุน อยากจะนั่งรถไฟเหาะ...."

ดวงตาของลั่วเว่ยหยูเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เย่เฟยนิ่งเงียบ

หลังจากลั่วเว่ยหยูได้รับบาดเจ็บที่ขา อย่าว่าแต่สวนสนุกเลย แม้แต่การใช้ชีวิตของคนธรรมดาก็กลายเป็นความฝันที่เกินจริงสำหรับเธอ

อุบัติเหตุในครั้งนั้นไม่เพียงแต่ทำให้ขาของเธอพิการ แต่ยังพรากชีวิตของพ่อและแม่เธอไปด้วย

อย่างไรก็ตาม หัวใจของเธอก็เต็มไปด้วยความสดใส ความสงบ และความอ่อนโยนอยู่เสมอ

เย่เฟยพยักหน้าแล้วจึงตอบว่า "ตกลง เมื่อขาของคุณหายดี พวกเราจะไปที่สวนสนุกกัน"

เขาใช้คำว่า 'พวกเรา' ซึ่งหมายถึงตัวเองและลั่วเว่ยหยู

เธอไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ที่ตอบกลับมามีเพียงรอยยิ้มพึงพอใจซึ่งปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ

ไปสวนสนุกด้วยกัน

ประโยคนี้ทำให้ระยะห่างระหว่างลั่วเว่ยหยูและเย่เฟยหดแคบลง

เมื่อผู้หญิงเต็มใจไปสวนสนุกกับคุณโดยลำพัง เช่นนั้นก็ยินดีด้วย คุณมีโอกาสสำเร็จสูงทีเดียว

จู่ๆลั่วเว่ยหยูก็ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ แก้มของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง ก่ำ เธอมองเย่เฟยแล้วจึงพูดขึ้นว่า "คุณเย่ ตอนที่คุณดูแลกล้วยไม้ มีคราบเปื้อนเล็กน้อยติดอยู่บนใบหน้าของคุณค่ะ"

"งั้นเหรอ?" เย่เฟยยกมือแตะสัมผัสใบหน้าโดยไม่รู้ตัว แต่เขาก็ไม่รู้สึกถึงอะไรเลย

ลั่วเว่ยหยูพูดขึ้นว่า "ไม่ได้อยู่ตรงนั้นค่ะ ก้มหัวลงมาหน่อยค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยเช็ดให้"

"อ้อ ได้" เย่เฟยไม่ได้สงสัยอะไร ดังนั้นจึงโน้มตัวลงไป

ลั่วเว่ยหยู่นั่งอยู่บนรถเข็น มีเพียงต้องก้มลงไปเท่านั้นเธอถึงจะเอื้อมมือถึง

"ก้มลงมาอีกนิดค่ะ" เสียงของลั่วเว่ยหยูเต็มไปด้วยความนุ่มนวล จนเย่เฟยรู้สึกร้อนที่หลังหูขึ้นมานิดหน่อย

เย่เฟยโน้มตัวลงอีกครั้ง

ทันใดนั้น เย่เฟยก็รู้สึกว่ามีอะไรอุ่นๆมากระทบแก้มเขาเบาๆพร้อมกับความหอมละมุน

เขาโดนจุ๊บแก้ม!

แม้จะได้สัมผัสความนุ่มเพียงชั่วแวบ แต่หัวใจของเย่เฟยก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น

คิดไม่ถึงเลยว่าลั่วเว่ยหยูจะเป็นฝ่ายรุกเข้าหาก่อน เธอใช้อุบายเล็กน้อยเพียงแกล้งเย่เฟย

เย่เฟยจ้องมองลั่วเว่ยหยูที่ขณะนี้ก้มหน้างุดอย่างเขินอาย เวลานี้ทั่วทั้งใบหน้าของเธอกำลังแดงสดใส หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัว

"ฉะ...ฉัน ขอบคุณมากค่ะ...." เสียงของลั่วเว่ยหยูยิ่งมายิ่งเบาลง

เมื่อเห็นลั่วเว่ยหยูอายจนเอาแต่ก้มหน้า เย่เฟยก็พลันนึกถึงกลอนบทหนึ่งของสูจื้อโหมว[1]

โค้งคำนับนุ่มนวล

เหนียมอายดั่งดอกบัวที่มิอาจต้องลม!

[ 1 《沙扬娜拉》 กลอนบอกลาแด่หญิงสาวชาวญี่ปุ่น
แสดงถึงความงามของกิริยาและความงามของความรู้สึกที่เกิดจากความรัก
มีทั้งหมดด้วยกัน 5 บรรทัด คือ
最是那一低头的温柔，โค้งคำนับนุ่มนวล
象一朵水莲花不胜凉风的娇羞，เหนียมอายดั่งดอกบัวที่มิอาจต้องลม
道一声珍重，道一声珍重，พูดออกมาที่รัก พูดออกมา
那一声珍重里有蜜甜的忧愁── เศร้าปนหวานในน้ำเสียง──
沙扬娜拉！ซาโยนาระ! ]

ลั่วเว่ยหยูมักจะอ่อนโยนและนุ่มนวลอยู่เสมอ แม้จะได้รับบาดเจ็บที่ขา แต่เธอก็ไม่ได้ท้อแท้ในชะตา แสดงให้เห็นถึงบุคลิกที่แนวแน่วและแข้มเแข็งของหญิงสาว

ทว่าตอนนี้ใบหน้านั้นกำลังแดงก่ำด้วยความขวยเขิน ช่างเป็นภาพที่น่าสนใจจริงๆ

หลังจากเย่เฟยอยู่ดูแลลั่วเว่ยหยูอีกสักพัก ลั่วเว่ยหยูก็รีบทำตัวเป็นปกติ หากแต่สายตาที่ใช้มองดูเย่เฟยนั้นได้เพิ่มความนุ่ลนวลขึ้นมาอีกหลายส่วน

...............

ตอนเย็น หลังจากเย่เฟยส่งลั่วเว่ยหยูกลับบ้านแล้ว เขาก็กลับไปที่วิลล่าส่วนตัว

ตอนนี้เอง ระบบก็ชวนเย่เฟยคุยอย่างอดไม่ได้ [ โฮสต์! วันนี้คุณทำได้ดีมาก ได้รับประการณ์มากถึง 400 ในวันเดียว! ]

เย่เฟยยักไหล่ ที่จริงนั้นค่าประสบการณ์เป็นเพียงเรื่องรอง ที่เขากังวลที่สุดก็คือค่าความสัมพันธ์ระหว่างซูชิงจู้และลั่วเว่ยหยูกับเฉินหลัวต่างหาก ซึ่งวันนี้เขาก็ได้ตัดทำลายโอกาสนั้นไปแล้วเรียบร้อย!

ความประทับใจของซูชิงจู้และลั่วเว่ยหยูที่มีต่อเฉินหลัวได้ลดลงจนกลายเป็นความไม่พอใจ

[ อย่างไรก็ตาม โฮสต์เป็นฝ่ายไปเริ่มสร้างความบาดหมางกับเฉินหลัวและเปิดเผยตัวแบบนี้ โฮสต์ไม่รู้สึกกังวลบ้างเหรอ? ] ระบบเอ่ยถาม

เย่เฟยตอบอย่างมั่นใจ "ถึงฉันไม่เริ่มลงมือกับเฉินหลัวก่อน ยังไงเขาก็ต้องเกิดความขัดแย้งกับฉันอยู่ดี"

ในเมื่อภารกิจของเย่เฟยคือการแย่งชิงโชคชะตาของตัวเอก เขาก็ย่อมไม่กลัวว่าจะเกิดความขัดแย้งกับเฉินหลัวอยู่แล้ว!

[ แต่ทันทีที่เฉินหลัวมาถึงเหยียนจิง โฮสต์ก็มีความขัดแย้งกับเขาเลยแบบนี้ มันจะดูสมเหตุสมผลหรือไม่? นอกจากนี้ เขายังถูกคุมขังไว้เพียงสิบวัน และมันก็ไม่ได้เป็นอันตรายใดๆกับเฉินหลัวเลย ] ระบบเอ่ย

เย่เฟยพูดขึ้นว่า "งั้น เธอก็ยังไม่เข้าใจสินะ"

[ ฉันไม่เข้าใจอะไร? ] ระบบรู้สึกว่าเธอกำลังถูกท้าทายระดับไอคิว

เย่เฟยพูดเสริมขึ้นว่า "เธอก็รู้ว่าในนิยายนั้น เฉินหลัวไม่ได้ถูกขังคุกสิบวันเหมือนตอนนี้ เธอคิดว่ามันเรียบง่ายเหมือนเป็นแค่การกลั่นแกล้งเขางั้นเหรอ?"

"อย่าลืมว่า เหตุการณ์แรกที่สร้างชื่อเสียงให้กับเฉินหลัวนั้น เกิดขึ้นเพราะเขาพบเจอบุคคลสำคัญคนหนึ่งหลังจากมาถึงเหยียนจิงได้เพียงไม่กี่วัน จากนั้นเขาจึงค่อยมีชื่อเสียงขึ้นมา" เย่เฟยพูดอธิบาย

[ เข้าใจแล้ว ด้วยวิธีนี้ เขาจะพลาดโอกาสที่จะได้รับชื่อเสียง ] ระบบเริ่มเข้าใจบ้างแล้ว

เย่เฟยพยักหน้า "ใช่ ฉันแค่อยากให้เขาพลาดโอกาสที่จะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า!"

[ ถ้างั้น โฮสต์ก็ทำได้ดีมากๆ! ]

เย่เฟยพูดขึ้นอีกว่า "แต่ก่อนหน้านั้น ฉันจะต้องเพิ่มค่าสถานะและทักษะของฉันซะก่อนล่ะนะ"