ผมอะตัวร้ายในโนเวล ตอนที่ 27

ผมอะตัวร้ายในโนเวล ตอนที่ 27

[ โฮสต์ เป้าหมายตั้งแต่แรกของคุณคือการพบมู่จื่อจิน? ] ระบบถาม

\"ใช่\" เย่เฟยตอบ

เมื่อได้ยินว่าเฉินหลัวได้พบกับลั่วเว่ยหยูแล้ว เขาก็ใช้เวลาอันสั้นร่างแผนการขึ้นมา

จับเฉินหลัวเข้าคุกไปสิบวัน แค่นั้นก็เพียงพอให้เขาทำได้หลายสิ่งหลายอย่าง

ดำเนินแผนการไปทีละขั้น!

ระบบเตือนด้วยความหวังดี [ มู่จื่อจินไม่ใช่ผู้หญิงที่หลงใหลคนที่หน้าตา แม้ว่าโฮสต์จะเพิ่มค่าเสน่ห์ขึ้นอีกมาก แต่ก็อาจจะไม่ได้ผลกับเธอ ]

\"เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้ว ดังนั้นตอนที่พบกันครั้งแรก ฉันจึงอยากจะทิ้งความประทับใจที่ดีเอาไว้ก่อน\" เย่เฟยตอบ

เขาเป็นคนที่สามารถอดทนเพื่อความสำเร็จ

ก่อนอื่นเลย ถึงเวลาที่จะแทนที่เฉินหลัวแล้ว!

.........................

สองวันต่อมา

เย่เฟยที่สวมเสื้อกันลมสีน้ำเงินเข้มและกางเกงสีฟ้าอ่อนกำลังเดินไปที่ห้างสรรพสินค้าที่ถนนหงฮวน

ดวงตาของเขาสุขุมลุ่มลึก คิ้วที่คมเข้มดุจกระบี่และแววตาที่คล้ายดวงดาวบนท้องฟ้า เมื่อรวมทุกองค์ประกอบเข้าด้วยกัน เขาก็ดูมีเสน่ห์อย่างมาก

เย่เฟยเดินเข้าไปในห้าง

เมื่อเขาเดินผ่านไปทางใด ผู้หญิงหลายคนก็จะลอบชำเลืองมองเย่เฟย บางคนหน้าแดงแสร้งเป็นกำลังดูสิ่งของต่างๆที่อยู่รอบตัว ขณะที่บางคนก็จ้องมองเย่เฟยตรงๆอย่างไม่เขินอาย

แน่นอนว่ามีหญิงสาวที่ใจกล้าบางคนเป็นฝ่ายเริ่มเข้ามาหาเขาเพื่อชวนคุย!

แต่หญิงสาวเหล่านั้นก็ถูกเย่เฟยปฏิเสธไป

หลังจากเดินอยู่สักพัก เย่เฟยก็หาที่นั่งพัก มุมปากของเขายกขึ้น ดูเหมือนค่าเสน่ห์ของเขาจะทำงานได้เป็นอย่างดี

แม้ว่าเดิมทีเย่เฟยจะหล่ออยู่แล้ว แต่ยังไม่ถึงขั้นที่หญิงสาวแทบจะเหลียวมองกันทุกคนแบบนี้

จากนั้นเย่เฟยจึงก้มมองนาฬิกา ที่เขาสวมอยู่คือนาฬิกา วาเชอรอนคอนสแตนตินรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น เข็มนาฬิกาที่หรูหรากำลังเดินบอกเวลา

16.30 น.

\"อีกครึ่งชั่วโมง\"

ตรงตำแหน่งที่เย่เฟยที่นั่งอยู่นั้นสามารถมองเห็นถนนเส้นหน้าทางเข้าห้างสรรพสินค้าได้อย่างแจ่มชัด

และร้านทองจินอี้ก็อยู่หัวมุมถนนฝั่งตรงข้าม

จินอี้เป็นร้านทองขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่หลายร้อยตารางเมตร ภายนอกได้รับการตกแต่งหน้าร้านอย่างดงาม ดูหรูหรา ภายในมีเคาน์เตอร์อยู่สิบกว่าเคาน์เตอร์ มีเครื่องประดับที่ทำจากทองคำ เงิน เพชร และหยกที่หลากหลายให้เลือก

ที่หน้าเคาท์เตอร์มีผู้คนมาจับจ่ายใช้สอยกันตลอดเวลา

เย่เฟยรู้ล่วงหน้าว่าอีกราวครึ่งชั่วโมงจะมีโจรกลุ่มหนึ่งบุกมาทำการปล้นร้าน

ในนิยายนั้น โจรกลุ่มนี้เป็นอันธพาลร้านถิ่นขนานแท้ และในกลุ่มมีอยู่ถึงสองคนที่เคยมีข้อหาฆ่าคนตาย

คนกลุ่มนี้เป็นกากเดนที่ไม่กลัวตาย!

ซึ่งเหตุผลก็เป็นที่เข้าใจได้ หากว่าคนเหล่านี้กลัวตาย พวกเขาจะกล้าทำการปล้นอย่างอุกอาจหรือ?

หลังจากได้สติกลับมา เย่เฟยก็มองไปที่ร้ายจินอี้อย่างสงบ

[ โฮสต์! มู่จื่อจินอยู่ทางขวาของคุณ ตรงลิฟต์ที่หัวมุม ] ตอนนี้เอง ระบบก็พลันแจ้งเตือนต่อเย่เฟย

หัวใจของเย่เฟยพลันเต้นเร็วขึ้น เมื่อนึกถึงว่าโอกาสทีเคยเป็นของเฉินหลัวมาถึงแล้ว!

เขามองไปตามทิศทางที่ระบบบอกและเห็นผู้หญิงสองคนกำลังเดินอยู่ด้วยกัน

หนึ่งในนั้นเพียงกล่าวได้ว่ามีหน้าตางดงาม ไม่ได้ดูน่ารักสดใส

เย่เฟยจำเธอได้ทันที เธอก็คือตัวประกอบในนิยาย เพื่อนสนิทของมู่จื่อจิน เหวินเสี่ยวถิง

ส่วนผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านข้างก็คือมู่จื่อจิน

มู่จื่อจินถือเป็นหญิงสาวที่ค่อนข้างสูง อย่างน้อยก็ 1.7 เมตร มีช่วงขาที่เรียวยาว

เธอแต่งตัวเรียบง่าย สบายๆ เป็นชุดกีฬาที่ค่อนข้างรัดรูป เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าอันงดงามได้รูป

นอกจากนี้เธอยังสวมเครื่องประดับเล็กน้อย ที่ข้อมือของเธอมีกำไลที่มีลวดลายน่ารัก

นอกจากน้อยแล้วก็ไม่มีสร้อยคอหรือต่างหูแต่อย่างใด

ใบหน้าของเธองดงาม แม้จะไม่ได้แต่งหน้า

ที่น่าทึ่งก็คือ ผิวของเธอเรียบเนียนราวกับหยก แม้จะไม่ได้แต่งหน้า แต่ก็งดงามไร้ตำหนิราวกับตุ๊กตากระเบื้องคลือบ

ตรงตามคำบรรยายในนิยาย!

เย่เฟยมองดูมู่จื่อจินก่อนจะถอนหายใจเบาๆ \"เธอเป็นคนเรียบง่ายจริงๆ แม้แต่เครื่องสำอางยังไม่ใช่ ต่างหูหรือสร้อยคอก็ไม่ใส่\"

นับเรื่องที่แปลกประหลาดจริงๆ

มู่จื่อจินและเหวินเสี่ยวถิงกำลังเดินเล่นอยู่ภายในห้าง

เหวินเสี่ยวถิงบ่นขึ้นกับเพื่อนสนิทของเธอ \"ฉันว่านะจื่อจิน พวกเราก็เดินดูมาสิบกว่าร้านแล้ว แต่เธอจะไม่ซื้อของสักชิ้นเลยเหรอ?\"

ศัตรูตามธรรมชาติของผู้ชายก็คือ ห้างสรรพสินค้า

ผู้หญิงส่วนใหญ่จะแสดงพลังต่อสู้อันน่าทึ่งออกมาก็เมื่อตอนที่ไปช็อปปิ้งในห้าง!

ดังเช่นเหวินเสี่ยวถิงในตอนนี้

เธอหิ้วถุงน้อยใหญ่มากมายอยู่ในมือ อย่างน้อยก็มีห้าหกถุงได้ ทั้งหมดเป็นน้ำหอม เสื้อผ้า และรองเท้าที่เธอซื้อมา

แตกต่างกับมู่จื่อจินที่ไม่ได้ซื้ออะไรมาเลยสักชิ้น

เหวินเสี่ยวถิงรู้สึกจนใจ ทุกครั้งที่เธอออกมาช้อปปิ้งกับเพื่อนสนิทของเธอ เธอจะเป็นฝ่ายช้อปแหลก ขณะที่เพื่อนของเธอไม่ได้ซื้ออะไรแม้แต่อย่างเดียว

มู่จื่อจินยิ้มก่อนจะส่ายหน้า \"ฉันไม่รู้จะซื้ออะไร เสื้อผ้าฉันก็มีพอแล้ว\"

\"พองั้นเหรอ?! ผู้หญิงอย่างเราเคยมีเสื้อผ้าพอซะที่ไหนกัน!\" เหวินเสี่ยวถิงจ้องมู่จื่อจินก่อนจะบ่นออกมา

มู่จื่อจิน \"ไม่เป็นไร!\"

\"ช่างเถอะ ไม่ทะเลาะกับเธอแล้ว ทำไมพวกเราไม่ไปดูเครื่องประดับสักหน่อยล่ะ? ดูเหมือนว่าฝั่งตรงข้ามจะมีร้านทองใหญ่ๆอยู่นะ\" เหวินเสี่ยวถิงพลันเปลี่ยนหัวข้อ

มู่จื่อจินส่ายหน้า \"เอ่อ....ไม่ดีกว่า...\"

\"มู่จื่อจิน! มาช้อปกับเธอนี่น่าเบื่อจริงๆ!\" เหวินเสี่ยวถิงโอดครวญด้วยสีหน้าขุ่นเคือง \'ต่อไปนี้จะไม่มากับเธอแล้ว ฮึ่ม\'

มู่จื่อจินไม่ได้โกรธ เธอเพียงยิ้ม

เมื่อเห็นฉากนี้ที่ด้านหน้า เย่เฟยก็จมอยู่ในความคิด

มู่จื่อจินมีนิสัยเหมือนในนิยายเด๊ะ เธอเป็นผู้หญิงที่จริงจังและเรียบง่าย ไม่แต่งหน้า ไม่ใช้น้ำหอม และไม่ค่อยสนใจพวกเครื่องประดับ

ผู้หญิงคนนี้ไม่ต้องการอะไรเลย ไม่แปลกที่แม้แต่ตัวเอกอย่างเฉินหลัวก็ยังรู้สึกจนปัญญา

แน่นอนว่าเฉินหลัวเคยตามจีบมู่จื่อจินอยู่ แต่เธอก็มักจะปฏิเสธอย่างนุ่มนวล และหลังจากถูกปฏิเสะอบ่อยครั้งเข้า เฉินหลัวจึงเลือกที่จะยอมแพ้

เพราะเฉินหลัวรู้ว่าหากเขายังตามตื้อเธอต่อไป บางทีพวกเขาอาจจะเป็นไม่ได้แม้แต่เพื่อน

เย่เฟยทำการวิเคราะห์และไตร่ตรองแผนการอย่างใจเย็น เป็นเวลาเดียวกับที่เหวินเสี่ยวถิงและมู่จื่อจินกำลังเดินมาที่ทางเข้าห้าง ในทิศทางที่เย่เฟยกำลังนั่งอยู่

สายตาของเหวินเสี่ยวถิงกวาดผ่านเย่เฟยโดยไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นเธอก็ชะงักอยู่กับที่ ปากเล็กๆของเธอเปิดอ้าขึ้น ขณะที่ดวงตาก็เบิกกว้าง เธอรีบกระตุกเสื้อของมู่จื่อจิน พยายามระงับความตื่นเต้นเอาไว้ก่อนจะลดเสียงลงพูดว่า \"จื่อจินๆ ดูนั่น! ผู้ชายคนนั้นหล่อมาก!\"