ท่านไซตามะช่วยข้าด้วย

หัวหน้าโจรหันหลังสับเกียร์หมาอย่างเร็วรี่ แต่มีหรือจะหนีหลินฮันที่ใช้ออกด้วยท่าเท้าอัสนีกระโดดถีบขาคู่

ย๊ากกก ตุ๊บ....

หัวหน้าโจรโดนแรงถีบของหลินฮัน มันกระเด็นออกไปไกลจนชนกับต้นไม้ใหญ่ มันรีบคนหาของในแหวนมิติอย่างรวดเร็ว

พรึบ! ทันใดนั้นตราหยกที่มีสัญลักษณ์รูปเมฆปรากฏอยู่ในมือ มันเค้นพลังเฮือกสุดท้าย บีบตราหยกให้แตกออกอย่างรวดเร็ว

“ฮ่าฮ่าฮ่า..........ข้าได้ส่งสัญญาณเรียกอาจารย์ของข้ามาแล้ว เจ้าไม่มีทางรอดไปได้อย่างแน่นอน ข้าจะให้โอกาศเจ้าตายอย่างไม่ทรมาน จงสังหารตนเองต่อหน้าข้าบัดเดี๋ยวนี้”

หัวหน้าโจรมันหัวเราะราวกับคนบ้า ความจริงแล้วมันเป็นคนของสำนักเมฆาแห่งอาณาจักรเมฆา ชื่อว่าโจวห่าว มันได้ตามอาจารย์ของมันมาทำภารกิจในอาณาจักรเซียนกระบี่ เพื่อสำรวจอารยธรรมโบราณที่จะปรากฏในอาณาจักรนี้ขึ้นในอีก 1 เดือนข้างหน้า

มันได้เจอหญิงสาวคนหนึ่งในโรงเตี๊ยมที่เมืองหลวง มันสืบจนทราบว่านางเป็นลูกสาวหัวหน้าคาราวานการค้ากลุ่มนี้ซึ่งถูกใจมันนัก มันจึงคิดแผนปล้นและชิงหญิงสาวมาเป็นของตนเอง แต่ไม่คิดว่าจะเจอกับหลินฮันที่เป็นราชันขั้น 3 เข้า จึงทำให้แผนเสวยสุขของมันพังไม่เป็นท่า

หลินฮันตอบกลับไปอย่างไม่เกรงกลัวว่า “เจ้าโจรกระจอกจะตายอยู่แล้วยังจะพูดมากอีก ขอบใจนะสำหรับ EXP หรอมๆ ตายซะเพลงกระบี่ปราบมาร” ชั่วะๆ โจวห่าวได้สิ้นใจลงไปในทันใด โดยที่มันไม่เข้าใจเลยว่าคำที่มันได้ยิน EXP หรอมๆ คืออันใด มันเคยมีของพวกนั้นด้วยรึ

ติ่ง! ติ่ง! ติ่ง! ติ่ง! ติ่ง! ติ่ง! ติ่ง! ติ่ง!

[ท่านได้สังหารตัวตนระดับราชัน EXP+20,000,000]

[ท่านได้รับทักษะระดับราชัน เพลงดาบพยัคฆ์ x1]

[ท่านได้รับแหวนมิติขั้นต่ำ x1]

[ท่านได้รับเม็ดยาพื้นฟูลมปราณขั้นสูง x100]

........................................................................!

หลินฮันกระโดกยาฟื้นฟูลมปราณทันที

[ท่านได้ทำการกินเม็ดยาฟื้นฟูลมปราณขั้นสูง EXP+10,000]

“กะกะกินเม็ดยาก็ได้ EXP ด้วย! หรอมๆเลย” หลินฮันยิ้มราวกับคนได้ของรักมาอย่างไรอย่างนั้น โดยที่ลืมไปว่าผู้คนของขบวนการค้าที่อยู่ด้านหลังมันนั้นกำลังมองมันอยู่

“เอ่อ..ท่านจอมยุทธ ข้าขอทราบนามของท่านได้หรือไม่” หัวหน้าคาราวานเกล่าวออกมาขณะที่หลินฮันยืนยิ้มอยู่นั้น

“ข้าชื่อหลินฮัน เป็นศิษย์สายในสำนักเทพกระบี่” หลินฮันเกล่าว

“ขอบคุณท่านยิ่งนักที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือพวกข้าน้อย ข้าชิงส่วย เป็นหัวหน้าตระกูลชิงแห่งเมืองหลวง ตัวข้านั้นได้รับบาดเจ็บจากสัตว์อสูรที่โจมตีขบวนคาราวานการค้าก่อนหน้านี้ไม่นาน พวกเราไม่เหลือของที่จะตอบแทนท่านได้เนื่องจากถูกพวกโจรเผาทำลายไปหมดสิ้น หากท่านไม่รังเกียจเชิญท่านไปพักยังตระกูลชิงของข้าน้อยที่เมืองหลวง ให้ข้าน้อยได้ตอบแทนท่านอย่างเต็มที่ได้หรือไม่ขอรับ นี่ลูกสาวข้าชิงเหยี่ยน เหยี่ยนเอ๋อ รีบทำความเคารพท่านจอมยุทธเร็วเข้า” หัวหน้าคาราวานการค้าเอ่ยออกมา

“ข้าน้อยชิงเหยี่ยน ขอบคุณท่านจอมยุทธที่ช่วยเหลือ” “แม่นางช่างงดงามยิ่งนัก ข้าจะไปเยี่ยมเยียนตระกูลชิงแน่นอน พวกท่านเดินทางกลับไปก่อนเถิดข้าจะอยู่ตรวจสอบให้แน่ใจว่าจักมิมีเหตุอันใดตามมาทีหลัง”

เนื่องจากมันระแวงคำพูดของหัวหน้าโจรโจวห่าวที่ได้พูดไว้ก่อนตาย “หวังว่าคงไม่มีอันใดนะ”

หลังจากนั้นขบวนคาราวารการค้าตระกูลชิงก็จากไปอย่างรวดเร็ว

“จงออกมาดาบพยัคฆ์อัสนี” หลินฮันสำรวจดาบพยัคฆ์ที่ได้รับมาจากการสังหารพยัคฆ์อัสนี่ในหุบเหวทันที เป็นดาบที่ดีจริงด้ามจับหัวพยัคฆ์ ใบดาบสีดำขนาดพอเหมาะ แผ่ความน่าเกรงขามออกมา

“เพลงดาบพยัคฆ์” ตูม บึมๆๆๆๆ “รุนแรงดีจริงๆ ฮาฮ่าฮา” หลินฮันกำลังยิ้มได้ไม่นานก็สังเกตเห็นเมฆสีดำขนาดใหญ่ลอยมายังบริเวณศพของโจวห่าวหัวหน้าโจรทันที

“ผู้ใดสังหารศิษย์ข้า”!!

ผู้มาใหม่ปล่อยแรงกดดันระดับจักพรรดิขั้น 9 อีกครึ่งก้าวก็จะขึ้นสู่ราชันจักรพรรดิ บนตัวปรากฏออร่าสีดำทมิฬ เสียงที่มันปล่อยออกมีความกดดันยิ่งนัก มันมีนามว่าหวั่ง ซู เป็นผู้อาวุโสของสำนักเมฆาและเป็นอาจารย์ของโจวห่าว

หลินฮันเริ่มหน้าซีดเป็นไก่ต้ม “ไม่ได้การแล้วไม่นึกว่าเจ้าโจรนั่นจะพูดความจริง ข้าต้องรีบหนี”

แต่แรงกดดันทำให้หลินฮันขยับตัวไม่ได้เลยสักนิด แม้หายใจยังยากลำบาก หลินฮันพยายามทำใจดีสู้เสือ “ท่านผู้สูงส่งข้ามิรู้ว่าศิษย์ของท่านคือผู้ใด ข้าเป็นศิษย์ของสำนักเทพกระบี่ พึ่งออกมาจากขุนเขามรณะ พอข้าออกมาก็เจอศพเขานอนตายอยู่ตรงนี้แล้ว” หลินฮันกล่าวออกมาอย่างหน้าด้าน ทั้งๆที่มันเป็นคนสังหารเองแท้ๆ

หวั่งซู ตวาดด้วยความโกรธ มันไม่ได้โง่เกินจะหลงเชื่อคำพูดของหลินฮัน มันคิดจะสังหารหลินฮันให้ตายตกไปตามศิษย์ของมันแม้จะเป็นศิษย์สำนักเทพกระบี่ก็ตาม คนตายพูดไม่ได้ ใครจะรู้

“เจ้าจงตายไปเป็นเครื่องสังเวยศิษย์ข้าซะ เจ้ามดปลวก” มันกำลังจะซัดฝ่ามือที่มีไอเปลวเพลิงสีดำออกมา แต่ทันใดนั้นมันก็ได้ยินเสียงหลินฮันพูดออกมาอย่างกึกก้องว่า

“ท่านไซตามะช่วยข้าด้วย” หลินฮันตะโกนอย่างสุดกำลัง

หวั่งซู ถึงกับชะงักฝ่ามือที่กำลังจะปล่อยออกไป มันนึกในใจเป็นนามผู้ใด เหตุใดไม่เคยได้ยินมาก่อน

ตอนนี้ละ

“จงออกมา..........”