กลับสำนัก

หลินฮันเดินทางเพียงครึ่งวันก็ถึงเมืองหลวงแห่งอาณาจักรเซียนกระบี่ จากปกติต้องใช้เวลาถึง 10 วัน หากเปรียบเทียบกับตอนที่มันเดินทางไปยังขุนเขามรณะ

“ข้าต้องหาชุดใหม่ สภาพเสื้อผ้าของข้าตอนนี้ช่างน่าเวทนานัก”

หลินฮันทะยานเข้าไปยังหน้าประตูเมืองอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งใช้วิชาซ่อนเร้นพลังปราณ ให้เหลือขั้นพลังเพียงหลอมรวมขั้น 7 เช่นเดิม แต่การเปลี่ยนแปลงท่างร่างกายของมันมิอาจปิดบังได้ มัดกล้ามเนื้อที่ใหญ่ขึ้น ผิวขาวเนียนปานทารก หน้าตาหล่อเหลา เส้นผมปลิวไสวหยอกล้อสายลม

“หยุดอยู่ตรงนั้นเจ้าคนมาใหม่ หากจะเข้าในมืองต้องจ่ายค่าผ่านทาง 10 เหรียญทอง” ยามเฝ้าประตูเมืองกล่าวขึ้น เนื่องจากมันไม่คุ้นหน้าตาของคนผู้นี้ อีกทั้งเสื้อผ้ายังขาดวิ่น อาจจะเป็นผู้คนของอาณาจักรอื่นก็เป็นได้ ตัวมันอยู่ระดับพลังก่อนเกิดขั้น 5 ยังมิอาจสัมผัสพลังปราณ ใดๆ จากชายหนุ่มผู้นี้ได้เลย มีเพียง 2 อย่างคือคนผู้นี้พลังสูงส่งกว่ามัน หรือไม่ก็เป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น แต่หากสังเกตุจากเสื้อผ้าที่สวมใส่ก็พอจะเดาออกได้ว่าเป็นเพียงคนธรรมดา แต่รูปร่างมันช่างกำยำผิวกายขาวสะอาดยิ่งนัก

หลินฮันที่กำลังจะเดินเข้าเมืองถึงกับชะงักฝีเท้า “พี่ชาย ข้าไม่มีเหรียญทองเลยแม้แต่น้อย ข้าใช้สิ่งนี้แทนได้หรือไม่”

พรึบ หินลมปราณขั้นต่ำปรากฎบนฝ่ามือของมันอย่างรวดเร็ว มันยื่นหินลมปราณไปยังยามคนนั้นทันที

ยามถึงกับตาโตเป็นไข่ห่าน มันรีบเก็บหินลมปราณอย่างรวดเร็วพร้อมกับพูดว่า “พี่ชายข้าไม่มีเหรียญทองพอที่จะทอนท่านหรอกนะ”

โลกนี้ มีสกุลเงินคือ

เหรียญทองแดง 100 เหรียญเท่ากับ 1 เหรียญเงิน

เหรียญเงิน 100 เหรียญเท่ากับ 1 เหรียญทอง

เหรียญทอง 100 เหรียญเท่ากับ 1 หินลมปราณขั้นต่ำ

หินลมปราณขั้นต่ำ 100 ก้อน เท่ากับ 1 หินลมปราณขั้นกลาง

หินลมปราณขั้นกลาง 100 ก้อน เท่ากับ 1 หินลมปราณขั้นสูง

หลินฮันยิ้มรับพลางตอบว่า “ไม่เป็นไรพี่ชาย ข้ามิต้องการเงินทอน ข้าขอถามอะไรสักอย่างจากพี่ชายได้หรือไม่” หลินฮันถามข้อมูลต่างๆจากยามเป็นจำนวนมาก หลินฮันพึ่งรู้ว่าได้ออกไปทำภารกิจที่ขุนเขามรณะนานเกิน 3 เดือนอีกทั้งในอีก 1 เดือนจะมีการเปิดขึ้นของอารยธรรมโบราณในรอบ300ปี ทางสำนักคงคิดว่ามันตายแล้วเป็นแน่ ป่านนี้คงจะแจ้งข่าวการตายของมันไปยังท่านพ่อท่านแม่ที่เมืองเขียวอรุณแล้ว

หลินฮันคิดได้ดังนั้นจึงรีบเร่งเข้าเมืองเพื่อหาซื้อเสื้อผ้าอาภรณ์แล้วตรงดิ่งไปยังสำนักเทพกระบี่ทันที หลินฮันจ่ายออกด้วยหินลมปราณระดับต่ำอย่างง่ายดายราวกับมันเป็นเพียงขยะในสายตามันเท่านั้น

สำนักเทพกระบี่ เพียงชื่อนี้ผู้ใดได้ยินก็ต้องหวั่นเกรง ภายในสำนักมี 7 ขุนเขา ได้แก่

1.ขุนเขาศิษย์ฝ่ายนอก เป็นขุนเขาที่ต่ำที่สุดมีพลังปราณน้อยอย่างยิ่ง

2.ขุนเขาศิษย์ฝ่ายใน เป็นขุนเขาระดับกลางซึ่งเป็นที่อาศัยของศิษย์ฝ่ายใน

3.ขุนเขาโอสถ เป็นขุนเขาสูงใหญ่ดินแดนวิเศษสำหรับเซียนโอสถทำหน้าที่ปรุงโอสถให้แก่สำนัก

4.ขุนเขายุทธภัณฑ์ อยู่ในส่วนลึกของสำนัก ภายในขุนเขามีลาวาร้อนระอุ ทำหน้าที่ผลิตยุทธภัณฑ์ให้แก่ศิษย์ในสำนัก

5.ขุนเขาเจ้าสำนัก เป็นขุนเอาตั้งตรงสูงเสียดฟ้าพลังปราณหนาแน่นที่สุดเป็นที่อยู่อาศัยของเจ้าสำนักและศิษย์หลักทั้งหลาย

6.ขุนเขาเซียนกระบี่ เป็นยอดเขาสูงเป็นอันดับ 2 รองจากขุนเขาของเจ้าสำนักมีแต่พลังปราณหนาแน่นไม่แพ้กันเป็นที่อยู่ของผู้อาวุโสสูงสุดและผู้อาวุโสทั้งหลายในสำนัก

7.ขุนเขาเดียวดาย เป็นขุนเขาที่ทิ้งร้างมาหลายสิบปีพลังปราณเบาบางยิ่งนักจึงมิมีผู้ใดคิดไปอาศัยอยู่

ตัวมันคนเก่านั้นเป็นศิษย์สายในที่ไม่ได้มีพรสวรรค์อะไรนักทำได้เพียงอยู่บริเวณด้านล่างของขุนเขาศิษย์ฝ่ายในเท่านั้น หลินฮันเข้าสำนักตั้งแต่อายุ 12 ขวบ ด้วยพรสวรรค์อันดับ 1 ของเมืองเขียวอรุณ แต่พอมาอยู่ในสำนักเทพกระบี่ พรสวรรค์อันดับหนึ่งแห่งเมืองเขียวอรุณก็เป็นเพียงศิษย์ธรรมดาเท่านั้น จึงทำให้ไม่มีผู้อาวุโสคนใดรับหลินฮันเป็นศิษย์เพื่อไปยังขุนเอาอื่นๆเลยแม้สักคนเดียว

การจะเป็นศิษย์สายในได้นั้นต้องมีพลังระดับหลอมรวมขั้น 5 ขึ้นไป ตัวหลินฮันคนเก่ามีพลังหลอมรวมขั้น 7 เท่านั้น จึงเป็นเพียงศิษย์สายในปลายแถวของสำนัก ถูกกดดันต่างๆนาๆ

ล่าสุด หลินฮันถูกศิษย์ฝ่ายในอันดับ 50 หลี่เหิงซู รังแกซ้ำยังบังคับท้าประลองเพื่อยึดแต้มของมันไป

ทางสำนักจะมีแต้มให้ศิษย์สายในเดือนละ 100 แต้มเท่านั้น แต่ละคนสามารถท้าประลองได้ไม่จำกัดครั้งเพื่อช่วงชิงแต้ม นำไปแลกทรัพยากรในการบ่มเพาะฝึกฝนพลังได้ ตัวหลินฮันนั้นไม่มีคนสนับสนุนดังเช่นคนอื่นเพื่อนแท้ก็มีเพียงคนรับใช้ หลินต่ง ที่เปรียบเสมือนพี่น้องที่ติดตามมันมาจากตระกูลหลิน

หากเป็นเช่นนี้ต่อไปมันคงต้องถูกรังแก โดนดูถูกต่อไปเป็นแน่ มันจึงตัดสินใจรับภารกิจเสี่ยงตายออกล่าแรดสายฟ้าที่อยู่ในขุนเขามรณะเพื่อมาแลกแต้มภาระกิจ 5000 แต้ม ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นเรื่องราวของหลินฮันคนปัจจุบันนั่นเอง

“มิรู้ว่าป่านนี้หลินต่งจะเป็นอย่างไรบ้าง” หลินฮันเดินไปคิดไป ไม่นานก็ถึงหน้าประตูสำนัก

“หยุด..เจ้าเป็นผู้ใดเหตุใดจึงเดินทางมายังสำนักเทพกระบี่” ศิษย์ฝ่ายนอกสองคนที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูสอบถามหลินฮันอย่างรวดเร็ว พวกมันรู้สึกคุ้นหน้าคนผู้นี้นักแต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก

“ข้าคือหลินฮัน ศิษย์สายในลำดับที่ 52,144 ข้าใด้ทำป้ายประจำตัวหายขณะทำภารกิจ เดินทางกลับมาสำนักเพื่อรายงานตัว”

ผีหลอกกกกกกกกกกกกก!!!!!!! ศิษย์สายนอกทั้ง 2 คนที่เฝ้าประตูร้องตะโกนมาอย่างตกใจ