หลินต่ง

“ศิษย์น้องนี่ข้าเอง ไม่ใช่ผี ทำไมเจ้าถึงบอกข้าเป็นผีแล้วละ”

“ศิษย์พี่เป็นท่านจริงๆงั้นหรือ ก็ในสำนักมีข่าวลือว่าท่านตายไปแล้ว”

“ข้ายังไม่ได้ตาย ข้าเพียงกลับมาช้าเท่านั้นเอง อีกทั้งชุดศิษย์สายในของข้ายังขาดวิ่นหมดป้ายสัญลักษณ์ก็หาย”

“เช่นนั้นเชิญท่านเข้าไปด้านในเพื่อรายงานตัวที่สำนักภารกิจก่อน”

“ขอบใจพวกเจ้ามาก”

หลินฮันรีบเดินไปยังสำนักภารกิจในทันที เพื่อยืนยันตัวตน รับตราสัญลักษณ์และชุดศิษย์สายใน ในระหว่างการเดินไปนั้นศิษย์หลายคนต่างมองมาที่มันอย่างประหลาดใจ โดยเฉพาะศิษย์หญิง

“คุณชายคนนั้นเป็นใครกัน หล่อยิ่งนัก นั่นเขามองมาทางข้าด้วย”

ศิษย์หญิงบางคนพูดออกมาอย่างตื่นเต้น พวกมันล้วนไม่คิดว่านั่นคือหลินฮันศิษย์ปลายแถวแห่งขุนเขาศิษย์สายใน

หลินฮันเดินมาถึงอาคารขนาดใหญ่ที่อยู่ภายใต้ขุนเขาศิษย์ฝ่ายใน ก็มองเห็นหวู่เฉินที่เป็นผู้อาวุโสประจำสำนักภารกิจ หลินฮันสนิทสนมกับผู้อาวุโสคนนี้ไม่น้อย

“ท่านผู้อาวุโสหวู่เฉิน ข้าน้อยหลินฮันกลับมาจากทำภารกิจที่ขุนเขามรณะ มารายงานตัวขอรับ”

หวู่เฉินเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่มาใหม่ ด้วยความตกใจ ไม่นานสีหน้าก็สงบลง

“เจ้ากลับมาแล้วงั้นรึ ดีดีดี กลับมาได้อย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว เจ้ารอข้าสักครู่ข้าต้องแจ้งนายทะเบียนว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ เพราะเจ้าจากไปนานหลายเดือนจนทุกคนคิดว่าเจ้าตายอีกอย่างยังได้ส่งข่าวไปบอกตระกูลของเจ้าตั้งแต่เดือนที่แล้ว จริงสิเจ้าทำภารกิจสำเร็จหรือไม่” หวู่เฉินบอกเล่าเรื่องราวต่างๆให้กับหลินฮัน

“ข้าทำภารกิจไม่สำเร็จขอรับท่าน เพราะระหว่างทางข้าได้พบกับพยัคฆ์อัสนีจึงมิได้มีโอกาสตามหาแรดสายฟ้าเลยขอรับ” หลินฮันกล่าว

“เจ้ารอดมาได้อย่างไร พยัคฆ์อัสนีพลังของมันอยู่ระดับราชันขั้น 3 เป็นอย่างน้อย เจ้ามีพลังเพียงหลอมรวมขั้น 7 อย่ามาโกหกข้า” หวู่เฉินตวาดเสียงดัง ถึงแม้มันจะสนิทกับหลินฮันเล็กน้อยแต่มันก็เป็นเพียงเด็กน้อย ไม่ควรมาโกหกผู้อาวุโสเช่นนี้

หลินฮันเอาแก่นอสูรของพยัคฆ์อัสนี มาวางตรงหน้าหวู่เฉิน

พรึม! แก่นอสูรสีเหลืองแวววาวมีขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือปรากฏตรงหน้าหวู่เฉิน

“ข้าสามารถใช้สิ่งนี้ยืนยันได้หรือไม่ขอรับ และข้าต้องการใช้มันแลกแต้มภารกิจของสำนัก”

หวูเฉินถึงกับงุนงง

“นั่นมันแก่นอสูรของพยัคฆ์อัสนีจริงๆ อีกทั้งยังเป็นแก่นราชันระดับ 3 เจ้าสังหารมันได้อย่างไร”

“พอดีมีจอมยุทธผ่านมาแล้วช่วยข้าสังหารมันนะขอรับ เขาได้ยกแก่นอสูรให้ข้า” หลินฮันเลือกที่จะไม่บอกความจริงออกไป

“เจ้ารับไป 50,000 แต้ม เข้าสามารถแลกสิ่งของใดๆก็ได้ตามที่แต้มของเจ้าสามารถแลกได้ เจ้าต้องการจะแลกเลยหรือไม่ข้าจะให้คนนำไป”

“ข้าต้องการเก็บแต้มไว้ก่อนขอรับ” หลินฮันพลางคิดในใจ พวกสมุนไพรและแร่เหล็กก็น่าสนใจ มันจำได้ว่ามันได้ปลดล็อคอาชีพนักหลอมโอสถและช่างตีเหล็กไปแล้ว แต่ตอนนี้ต้องรีบกลับไปหาหลินต่ง

พอได้รับชุดและตราสัญลักษณ์แล้วมันก็ออกจากตำหนักภารกิจไปยังบ้านพักของมันในทันที

เมื่อหลินฮันเดินมาถึงที่พัก หน้าก็เครงขรึมในทันทีเมื่อเห็นร่องรอยการต่อสู้ มันรีบสาวท้าวเดินเข้าไปด้านในบ้านทันที

เมื่อเดินเข้ามาในบ้านพัก มันพบกับหลินต่ง คนรับใช้ของมันนอนอยู่ที่พื้น

“พี่ต่ง”

หลินฮันรีบเดินเข้าไปประคองหลินต่งพร้อมทั้งถ่ายเทพลังปราณเข้าไปในร่างกายของมันทันที ไม่นานหลินต่งก็มีอาการดีขึ้น หากมันมาช้ากว่านี้เเม้เเค่เพียงนิดเเดียวหลินต่งต้องตายอย่างเเน่นอน

หลินต่งพยายามจะเอ่ยปากพูด

"นานะนายน้อย"

"พี่ต่งอย่าพึ่งพูดอันใดนอกพักก่อนเถิด"

หลินฮันนำยาฟื้นฟูลมปราณระดับสูงใส่ปากของมันอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักมันก็หลับไป หลินฮันมิทราบว่าใครมาทำเช่นนี้กับหลินต่ง เเต่ในเมื่อมันกลับมาเเล้วมันย่อมล้างเเค้นเเน่นอน เพียงเเค่รอให้หลินต่งฟื้นขึ้นมาก่อนเท่านั้น

ผ่านไปเพียง 1 ก้านธูป มีเสียงระเบิดพลังลมปราณดังขึ้นภายในบ้านพักของหลินฮัน

เป็นหลินต่งนั่นเอง ตัวมันนั้นติดตามรับใช้หลินฮันมาตั้งเเต่วัยเยาว์ มันเป็นเด็กกำพร้าต้องขอทานอยู่ข้างถนนตั้งเเต่จำความได้ พ่อของหลินฮันผ่านมาเห็นมันเข้าจึงรับเข้าตระกูลพร้อมทั้งตั้งชื่อให้มัน

ตอนนี้มันอายุ 20 ปี มากกว่าหลินฮันเพียง 3 ปีเท่านั้น มันติดอยู่ในขั้นพื้นฐานระดับ 9 มานานถึง 5 ปี หลินต่งไม่คิดเลยว่ามันจะได้เลื่อนขั้นพลังเข้าสู่ระดับก่อเกิดได้เร็วขนาดนี้

การเลื่อนระดับพลังของหลินต่งไม่ได้หยุดอยู่เพียงก่อเกิดขั้นที่ 1 เท่านั้น มันยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ 2…3 ไปจนถึงก่อเกิดขั้นที่ 4 ตัวมันเริ่มส่งกลิ่นเหม็นฟุ้งกระจายทั่วบริเวณ

"นายน้อยให้ข้ากินยาอันใดหรือขอรับช่างวิเศษยิ่งนัก ตอนนี้ข้าสามารถทะลวงเข้าสู่ขั้นก่อเกิดขั้น 4 เเล้วขอรับ ช่างวิเศษเหลือเกิน"

"ยาฟื้นฟูลมปราณขั้นสูงนะ หลินฮันเอายาออกมาเคียวเล่นต่อหน้าหลินต่งเหมือนเป็นลูกกวาดซะอย่างั้น เจ้าไปอาบน้ำก่อนเถิด" หลินฮันกล่าว

หลินต่งเห็นหลินฮันนำยาออกมาเคี้ยวเล่นเเบบนั้นก็นึกเสียดายมิได้ นั่นมันยาฟื้นฟูลมปราณขั้นสูงเชียวนะ ในสำนักนี้มีเพียงเจ้าสำนักและเจ้าขุนเขาเท่านั้นที่สามารถใช้ได้ อีกทั้งความเข้มข้นตัวยายังมากถึง 7/10ส่วน

แม้มันจะไม่ทราบว่าหลินฮันมียาพวกนี้ได้อย่างไร แต่มันก็มิคิดที่จะถามให้มากความ ยอมไปอาบน้ำโดยง่าย

หากมันรู้ว่าหลินฮันมียาพวกนี้ถึงขนาดถมบ้านที่มันอาศัยอยู่ได้ อีกทั้งความเข้มข้น 10/10 ส่วน มิรู้ว่ามันจะทำหน้าตาเช่นไร

บริเวณขุนเขาศิษย์ฝ่ายในต่างก็มีข่าวพูดกันอย่างสนุกสนานว่าหลินฮันได้กลับมาเเล้ว พร้อมทั้งได้รับคะแนนภาระกิจอีก 50,000 เเต้ม ข่าวนี้รวดเร็วเหมือนไฟลามทุ่งก็ไม่ปาน

หลินฮันนั่งอยู่ในบ้านพลางเคี้ยวเม็ดยางึบๆโดยไม่ทราบเลยเเม่เเต่น้อย

ติ่ง [EXP+1,000]......

เสียงเเจ้งเตือนดังขึ้นในหัวเป็นระยะๆ

หลังจากหลินต่งชำระล้างร่างกายเสร็จ ก็ได้บอกเล่าเรื่องราวต่างๆ แน่นอนว่าผู้ที่มาทำร้ายหลินต่งคือหลี่เหิงซูและสมุนของมันนั่นเอง

หลังจากนั้นเพียงครึ่งชั่วยาม

“เจ้ากระจอกหลินฮันอยู่ในบ้านหรือไม่ออกมาพบหน้าพ่อเจ้าบัดเดี๋ยวนี้” เสียงคนตะโกนอย่างกึกก้องอยู่ภายนอกบ้านพักของหลินฮัน

ตอนก่อน

จบบทที่ หลินต่ง

ตอนถัดไป