เกินความคาดหมาย

“แอฟริกา”

ชายร่างยักษ์ตอบอย่างเย็นชา ก่อนจะมัดมือมัดเท้าของ จู เซิ่งคัง อย่างแน่นหนา

“อะไรนะ… แอฟ…ริ…กา…”

จู เซิ่งคัง ถึงกับงงสุดขีด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องไปแอฟริกา ไม่! เขาไม่อยากไปแอฟริกา! เครือข่าย และเพื่อนต่างชาติของเขาล้วนอยู่ในโลกตะวันตก ผู้สนับสนุนของเขาก็เช่นกัน

ถ้าเขาต้องไปอยู่ในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ชีวิตของเขาอาจตกอยู่ในอันตราย ถ้าให้เลือก เขายอมเป็น ‘หมาข้างถนน’ ในประเทศตัวเองเสียยังดีกว่า

“พวกแกเป็นใคร?! ทำไมต้องส่งฉันไปแอฟริกา?!”

จู เซิ่งคัง ตะโกนถามอย่างสิ้นหวัง

“ใครส่งพวกแกมา?!”

ชายร่างยักษ์ตอบเสียงเรียบ :

“แกไม่รู้เหรอว่าตัวเองไปทำให้ใครไม่พอใจ? ยังจะถามเราอีก?”

ไปทำให้ใครไม่พอใจ?

จู เซิ่งคัง ตกอยู่ในภวังค์ เขาเคยสร้างศัตรูไว้มากมายก็จริง แต่คนเหล่านั้นไม่มีอิทธิพลมากพอจะจัดการเขาได้ขนาดนี้ ถ้าหากใครสักคนคิดจะเล่นงานเขา ก็คงทำไปนานแล้ว ไม่ต้องรอถึงวันนี้

ถ้างั้นต้องเป็นคนที่ฉันเพิ่งไปมีปัญหากับเขาเร็วๆ นี้…

ทันใดนั้น ภาพของ เย่เฉิน ก็ผุดขึ้นมาในหัวของ จู เซิ่งคัง คนคนเดียวที่ฉันเพิ่งไปมีปัญหาด้วยก็คือ ..เย่เฉิน

บ้าเอ๊ย! เย่เฉิน มีอำนาจมากถึงขนาดนี้เลยเหรอ?!?! นี่มันมีอิทธิพลถึงระดับนานาชาติแล้วงั้นเหรอ?!

จู เซิ่งคัง ถึงกับตาค้าง เขาคิดว่า เย่เฉิน แค่มีอิทธิพลในประเทศพอที่จะปิดกั้นเขาได้ แต่ไม่คิดเลยว่า เย่เฉิน จะมีเครือข่าย และอำนาจในต่างประเทศด้วย

แผนการของเขาที่จะตัดต่อวิดีโอใส่ร้าย เย่เฉิน ยังไม่เสร็จ

เขาเพิ่งมาถึงต่างประเทศ ยังไม่ทันได้เริ่มใช้คอนเนกชันในต่างชาติเลยด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ เขากำลังจะถูกส่งไปแอฟริกา?!

“ไม่… ไม่… ไม่! ฉันไม่ไปแอฟริกา!!”

จู เซิ่งคัง ส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะติดสินบนชายร่างยักษ์เหล่านั้น แต่ก็ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

“ถ้าฉันถูกส่งไปที่ที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ฉันจะทำยังไงล่ะ?!”

จู เซิ่งคัง เริ่มตื่นตระหนกสุดขีด

ชายร่างยักษ์ถึงกับยก ‘ยิ้ม’ แล้วตอบอย่างเยือกเย็น :

“ไม่ต้องห่วง ที่ที่แกจะไปปลอดภัย ไม่มีสงครามหรอก”

“เฮ้อ..”

ไม่มีสงคราม?

จู เซิ่งคัง รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย อย่างน้อยชีวิตของเขาก็น่าจะปลอดภัย และไม่ต้องไปเสี่ยงตายในเขตสงคราม

แต่คำพูดถัดไปของชายร่างยักษ์ ทำให้เขาถึงกับหมดหวังอีกครั้ง :

“แต่..แกแค่ไปขุดเหมืองเท่านั้นเอง”

หา? ขุดเหมือง?!!

ฉันจะต้องไปขุดเหมืองที่แอฟริกา?!

ทุกคนรู้ดีว่า สภาพแวดล้อมของเหมืองในแอฟริกานั้นโหดร้ายแค่ไหน จู เซิ่งคัง ถึงกับสติหลุด เขาพยายามอ้าปากร้องตะโกน แต่สุดท้ายก็ถูกอุดปากจนทำอะไรไม่ได้อีก

ความสิ้นหวังเข้าครอบงำหัวใจของเขา แผนการทั้งหมดของเขา… อนาคตอันสดใสของเขา… ยังไม่ทันเริ่มเลยด้วยซ้ำ แต่มันกลับจบลงเสียแล้ว!

เขาเสียใจจริงๆ เขาไม่ควรไปหาเรื่อง เย่เฉิน เลย ไม่ควรพยายามเอาใจชาวต่างชาติ ถ้าเขาอยู่เงียบๆ เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยอย่างซื่อสัตย์ ป่านนี้คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้

แต่ตอนนี้…มันสายเกินไปแล้ว

เวลาผ่านอย่างรวดเร็ว และในที่สุด วันสอบปลายภาคที่นักศึกษาทุกคน ‘เฝ้ารอ’ ก็มาถึง

ข้อสอบวิชาแรกถูกแจกจ่าย เย่เฉิน นั่งลงตอบคำถามอย่างตั้งใจ เทอมที่แล้ว เขาส่งกระดาษข้อสอบเร็วเกินไปจนทำให้อาจารย์คุมสอบสงสัย ครั้งนี้เขาตั้งใจจะทำให้ช้าลงหน่อย

แต่เมื่อเขาวางปากกาแล้วเหลือบดูนาฬิกา Patek Philippe บนข้อมือ…เย่เฉิน ถึงกับรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เพราะเวลาที่ผ่านไปตั้งแต่เริ่มสอบ… มันยังไม่ถึง 20 นาทีเลยด้วยซ้ำ!

‘เฮ้อ... ตอบคำถามเสร็จเร็วเกินไปอีกแล้ว เร็วกว่าครั้งที่แล้วซะอีก’

เย่เฉิน ถอนหายใจเล็กน้อย แม้จะตั้งใจทำให้ช้าลง แต่สุดท้ายก็ยังเร็วเกินไปอยู่ดี

แต่ในเมื่อทำเสร็จแล้วก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องนั่งรออีก เย่เฉิน ลุกขึ้นยืน เตรียมจะส่งกระดาษข้อสอบ

ครั้งนี้ แม้ว่าเขาจะส่งเร็วกว่าเดิม แต่อาจารย์ผู้คุมสอบกลับไม่แม้แต่จะขัดขวาง

“เพื่อนนักเรียน เย่ เสร็จแล้วใช่ไหม? สามารถส่งแล้วออกไปได้เลยนะ”

อาจารย์ผู้คุมสอบรับข้อสอบอย่างสุภาพ พร้อมทั้งเดินไปส่ง เย่เฉิน ถึงประตูห้องสอบอีกด้วย

ชัดเจนว่าอาจารย์ผู้คุมสอบจดจำ เย่เฉิน ได้ดี และรู้ถึงความสามารถระดับอัจฉริยะของเขา จึงไม่มีการตั้งคำถามใดๆ กับ เย่เฉิน

หลังจากสอบวิชาแรกเสร็จ เย่เฉิน เดินไปที่ลานจอดรถด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย ระหว่างทาง เขาได้รับโทรศัพท์จากสำนักงานนักสืบเอกชน ‘เทียนเซี่ยอู๋จง’

ก่อนหน้านี้ เย่เฉิน ได้มอบหมายให้สำนักงานนี้สืบเรื่องนักข่าวลึกลับคนนั้น เดิมที เย่เฉิน คิดว่าพวกเขาน่าจะได้ข้อมูลสำคัญ แต่สิ่งแรกที่หัวหน้าสำนักงานทำคือขอโทษด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดสุดๆ :

“บอสครับ เราล้มเหลวในการทำงาน โปรดลงโทษพวกเราด้วย”

“พวกคุณหาเบาะแสของเขาไม่ได้เลยงั้นเหรอ?”

เย่เฉิน ขมวดคิ้วเล็กน้อย การที่สำนักงานนักสืบระดับนี้ยังสืบไม่ได้ มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย

“บอส... อีกฝ่ายคราวนี้เป็นสุดยอดนักสืบฝีมือฉกาจ ฝีมือของเขาเหนือกว่าทีมนักสืบที่เก่งที่สุดของเราซะอีก เขาไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย”

“ข้อมูลเดียวที่เรารู้คือ ตอนนี้เขาอยู่ในปักกิ่ง”

หัวหน้าสำนักงานอธิบายว่า แม้สำนักงานนักสืบเอกชน ‘เทียนเซี่ยอู๋จง’ ของพวกเขาจะถือว่าเป็นหนึ่งในสำนักงานนักสืบชั้นนำของประเทศ แต่ก็ยังไม่ใช่ระดับ ‘ท็อป’ ที่สุด

และนักข่าวลึกลับคนนั้นอาจเป็น นักสืบระดับท็อปของโลก

ตามการประเมินของหัวหน้าสำนักงานนักสืบเอกชน ‘เทียนเซี่ยอู๋จง’ ฝีมือของเขาไม่เพียงแค่เก่งในประเทศ แต่ในระดับนานาชาติก็ถือว่าอยู่ระดับแถวหน้าด้วย

แม้จะส่งนักสืบที่เก่งที่สุดของสำนักงานนักสืบเอกชน ‘เทียนเซี่ยอู๋จง’ ตามไปจนขึ้นเครื่องบินไปปักกิ่งด้วยกัน

แต่ทันทีที่ถึงปักกิ่ง นักข่าวลึกลับคนนั้นกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พวกเขาหาข้อมูลจากสายการบินก็แล้ว ตรวจสอบกล้องวงจรปิดก็แล้ว แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยใดๆ

“เป็นสุดยอดนักสืบงั้นเหรอ…?”

เย่เฉิน พึมพำกับตัวเอง

“ใช่ครับ บอส เขาไม่ใช่นักข่าวธรรมดา แต่เป็นนักสืบตัวจริงที่มีความสามารถเหนือกว่าเรามาก”

หัวหน้าสำนักงานนักสืบเอกชน ‘เทียนเซี่ยอู๋จง’ ยืนยันอย่างมั่นใจ

“งั้นพวกคุณสืบต่อไป”

เย่เฉิน ตอบหลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง จริงๆ แล้วเขาก็เคยสงสัยว่านักข่าวลึกลับคนนั้นอาจไม่ใช่นักข่าวจริงๆ แต่เป็นแค่การปลอมตัว และคำพูดของหัวหน้าสำนักงานนักสืบเอกชน ‘เทียนเซี่ยอู๋จง’ ก็ได้ยืนยันความสงสัยของเขาแล้ว

หลังจากวางสาย เย่เฉิน ก็เริ่มใช้ เครือข่ายคนรู้จักของตัวเอง เขาสั่งให้คนอื่นช่วยสืบในหลายๆ ทาง รวมถึงใช้เงินมหาศาล เพื่อจ้างนักสืบที่เก่งที่สุดในประเทศมาทำงานนี้โดยเฉพาะ

แม้จะรู้สึกสงสัยในตัวตน และจุดประสงค์ของอีกฝ่าย แต่ เย่เฉิน ก็ไม่ได้กังวลมากนัก เพราะเขายังมี ไพ่ลับ ที่ซ่อนไว้อยู่!!!

อย่าลืมว่า เย่เฉิน เคยได้ [การ์ดเตือนภัยแผนการร้ายระดับกลาง] จากเกม และเขาได้ใช้มันทันทีหลังจากได้รับมา

การ์ดใบนี้สามารถเตือนภัยล่วงหน้าสองครั้งในกรณีที่เกิดวิกฤตร้ายแรง กับเขา หากมีเหตุการณ์ใหญ่เกิดขึ้น เกมจะส่งสัญญาณเตือนล่วงหน้าทันที

แต่จนถึงตอนนี้ เกมก็ยังไม่ส่งคำเตือนใดๆ แปลว่า มันไม่ใช่วิกฤตใหญ่ที่ถึงขั้นต้องกังวล แค่ระวังตัวไว้ก็พอ

‘ถ้าเกมๆ นี้ใจดีสร้างการ์ดที่สามารถตรวจสอบตัวตนของบุคคลอื่นได้ก็คงจะดีไม่น้อย จะได้ไม่ต้องเสียเวลาสืบหาเองแบบนี้’

เย่เฉิน คิดอย่างขำๆ

หลังจากการสอบผ่านไปหลายวัน เย่เฉิน สามารถทำข้อสอบเสร็จภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงในทุกวิชา บางวิชาเขาทำเสร็จภายในแค่ 10 นาทีแรกด้วยซ้ำ!

เย่เฉิน เดินออกจากห้องสอบอย่างสบายๆ

และแน่นอนว่า...ในเมื่อเขาควบคุมคะแนนตัวเองได้ เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องญาติๆ จะถามผลสอบของเขาช่วงปีใหม่(ตรุษจีน)เลยแม้แต่น้อย

หลังสอบเสร็จ เย่เฉิน มุ่งหน้าไปที่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ เพื่อไปหา ซู หนิงซวง เขามีบางเรื่องสำคัญที่ต้องพูดคุยกับเธอ…