ชายใดในโลกหล้าก็มิอาจต้านทาน

“มาแล้วสินะ พี่กำลังรออยู่เลย อิอิอิ๊” หลินฮันหัวเราะอย่างชั่วร้าย

“นายน้อยเราจะทำอย่างไรกันดี พาพะพวกมันมาอีกแล้ว เราต้องรีบหนีแล้วขอรับ” หลินต่งนั้นหวาดกลัวอย่างมากเพราะหลังจากหลินฮันไปทำภารกิจพวกนั้นก็มาหาหลินฮันที่บ้านพัก วันเว้นวันพอพวกมันไม่เห็นหลินฮันก็เป็นหลินต่งที่รับ หมัด เท้า เข่าศอกแทน

“พี่ต่งไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะจัดการมันเอง” หลินฮันพูดพลางเดินมาหน้าบ้าน

“หลี่เหิงซู เจ้าชักจะกำเริบ ไม่รู้จักกาลเทศะ วาจาฟังไม่รู้ความ จิตใจหยาบกระด้าง ไม่มีเมตตาต่อข้าทาสบริวาร ไม่เอาการเอางาน ขี้คร้านตัวเป็นขน……”

หลินฮันพ่นคำด่าทอออกมาเป็นชุด

หลี่เหิงซูถึงกับโกรธจนหน้าแดง “แกปากดียิ่งนัก พลังเพียงแค่หลอมรวมขั้น 7 ยังจะปากดี หลี่ก้าน หลี่ซู จัดการมัน” หลี่เหิงซูได้สั่งลูกสมุนของมันจัดการกับหลินต่ง

หลินฮันทำหน้าตาหวาดกลัว “อย่านะอย่าทำข้าเลย”

“ฮาฮ่าฮ่า ข้าจะกระทืบเจ้าเจ้าจนมารดาจำมิได้เลยทีเดียว” หลี่ก้านและหลี่ซูหัวเราะออกมา พวกมันนั้นมีพลังหลอมรวมขั้น 7 เท่าหลินฮัน ส่วนหลี่เหิงซูอยู่หลอมรวมขั้นที่ 9 ครึ่งก้าวสู่ราชัน เมื่อก่อนนั้นพวกมันฝีมือสูสีหลินฮันแต่ตอนนี้พวกมันมีกันถึง 2 คน มีหรือประเคนฝ่าเท้าให้หลินฮันไม่ได้ เมื่อคิดดังนั้นแล้วพวกมันก็เริมออกกระบวนท่า

“เพลงหมัดเสือดาว เพลงกระบี่สอดประสาน” บึมบึมบึม! พวกมันใช้ออกด้วยท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกมันในทันที

หลินฮันเห็นดังนั้นก็ยกยิ้มขึ้นอย่างยินดี พร้อมทั้งปล่อยให้พวกมันโจมตีโดยมิหลบใดๆทั้งสิ้น

ติ่ง [กายาเทวะบรรพกาล EXP+20]

เมื่อได้เห็น EXP หลินฮันหุบยิ้มลงในทันใด

“กระจอกชะมัด มดฉี่ใส่ตายังได้ EXP เยอะกว่าพวกเอ็งสองคนโจมตีซะอีกพวกเส็งเคร็ง ถึงตาข้างบ้างละ” หลินฮันใช้ออกด้วยท่าเท้าอัสนีไหวกายอ้อมไปด้านหลังโดยที่พวกหลี่ก้านและหลี่ซูมองตามไม่ทัน “เสร็จตูละ”

พรึบ!

“ลิงโขมยลูกท้อ!”

มันใช้ออกด้วยนิ้วมือทั้งห้า บรรจงล้วงเข้าไปในพวงสวรรค์ของหลี่ก้าน พร้อมกับออกแรกกระชากทันที

ขณะที่หลีก้านกำลังมองหาหลินฮันอยู่นั้น ความเจ็บปวดในส่วนลับของมันพลันประทุขึ้นมาอย่างฉับพลัน “ความรู้สึกนี้มันอะไรกันช่างเจ็บปวดยิ่งนัก อยู่มิสู้ตกตาย” มันล้มตัวลงไปนอนกุมส่วนนั้นของมันไว้อย่างเจ็บปวด ใบหน้าเริ่มมีสีเขียวแสดงถึงความเจ็บปวดอันเกินพรรณนา

“หลี่ก้านเจ้าเป็นอันใด” หลี่ซูอุทานออกมาอย่างตกใจ การที่สหายของมันนอนพับจับพวงสวรรค์เช่นนั้น ต้องเป็นฝีมือของหลินฮันเป็นแน่ มันคิดได้ดังนั้น จึงรีบหันหลังกลับแต่ขณะที่กำลังจะก้าวขานั้น มันได้ยินเสียงคำรามทักษะวิชา......

“ลิงโขมยลูกท้อ!” พรึบ! พรึบ!

ในครานี้หลินฮันใช้ออกด้วยวิชาลิงขโมยลูกท้อกับมันถึง 2 ครั้งติดต่อกัน

ความเจ็บปวดเกิดคำบรรยายได้เข้าสู่พวงสวรรค์ของมัน

“อ๊ากกกกกกกกกกกก”

ใบหน้าเขียวปี๋ มันร้องขึ้นมาอย่างเจ็บปวดพลันลงไปนอนดิ้นกุมไข่เหมือนปลาขาดน้ำอย่างไรอย่างนั้น

พอจัดการลูกสมุน 2 คนของหลี่เหิงซูเรียบร้อยแล้ว หลินฮันมองไปทางหลี่เหิงซูด้วยสายตาและใบหน้าอันกวนบาทา

“ไงน้องหลี่น้อย ลูกสมุนของน้องมีปัญญาทำได้แค่นี้เองหรอกหรือ มามะ มาให้พี่ระเบิดไข่เสียดีดีนะน๊องน๊อง”

หลี่เหิงซูได้ยินดังนั้น มันคำรามด้วยความโกรธ มันมิเชื่อว่าตัวมันเป็นถึงครึ่งก้าวสู่ราชันจะไม่สามารถเอาชนะและช่วงชิงแต้มของหลินฮันมาได้

“เจ้าใช้ลูกไม้อันใด ข้ามิสนใจวันนี้จักเป็นวันตายของเจ้า มันนำกระบี่ขั้นราชันระดับต่ำเล่มหนึ่งขึ้นมาจากแหวนมิติ เพลงกระบี่สังหาร ย๊ากกก”

มันใช้ออกด้วยกระบวนท่าสังหารในทันที ตัวมันนั้นเป็นถึงหลานของประมุขแห่งขุนเขายุทธภัณฑ์หลี่กวง การจะสังหารศิษย์สายในปลายแถวสักคนคงมิเป็นปัญหา

หลินฮันปล่อยให้มันโจมตีโดยมิหลบเลี้ยงใดๆทั้งสิ้น หากมันสังเกตดีๆจักต้องเห็นรอยยิ้มอันเป็นสุขบนใบหน้าหลินฮันอย่างแน่นอน

ติ่ง [กายาเทวะบรรพกาล EXP+100]

ติ่ง [กายาเทวะบรรพกาล EXP+90]

ติ่ง [กายาเทวะบรรพกาล EXP+110]

………………………………………………….

หลี่เหิงซูโจมตีใส่หลินฮันอย่างต่อเนื่อง แต่หลินฮันมิมีทีท่าว่าจักเป็นอันใดเลยแม้แต่น้อย

“เจ้ามีปัญญาทำให้แค่นี้หรือ EXP แค่หลักร้อยแน่ใจหรือว่ามันเป็นวิชาสังหาร เห็นทีวันนี้แต้มทั้งหมดของเจ้าจะเป็นของพี่และแหละน้องหลี่” หลินฮันหยับตราสำนักขึ้นมา

“ข้าหลินฮันศิษย์สายในลำดับที่ 52,144 ขอท้าประลองศิษย์สายในลำดับที่ 50 หลี่เหิงซู” หลินฮันหยิบตราหยกขึ้นมาพร้อมประกาศดังไปทั่วขุนเขาศิษย์ฝ่ายใน

ทันใดนั้น ได้มีศิษย์จำนวนไม่น้อยรีบเดินทางมาเพื่อชมความสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้น

พี่จักแสดงวิชาสังหารให้เจ้าดูเป็นบุญตา อะฮิฮิฮิ” หลินฮันกล่าวเยาะเย้ย พลางใช้วิชาท่าเท้าอัสนีไหวกายเคลื่อนที่ไปอยู่ด้านหลังของหลี่เหิงซูอย่างรวดเร็ว

“ลิงโขมยลูกท้อ!” พรึบ!พรึบ!พรึบ!พรึบ!พรึบ!พรึบ!..........................!

หลินฮันจู่โจมพวงสวรรค์ของมันอย่างไร้ปราณี ตัวมันได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดอันสุดพรรณนา มันไม่ว่าจักล้มไปทางซ้ายหรือขวาหลินฮันก็จักประคองมันมิให้ล้ม พลางใช้วิชาบัดซบนี่อย่างต่อเนื่อง ใบหน้ามันเขียวปูดโปนจากความเจ็บปวด พวงสวรรค์ของบวมเป่ง

“อ๊ากกก พวงสวรรค์ของข้า”

“นี่แหละคือวิชาสังหารที่แท้จริง ต่อให้เป็นชายใดในโลกหล้าก็มิอาจต้านทานวิชาของข้าได้ ฮาฮ่าฮ่าอะฮิฮิฮิ” หลินฮันกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

“เจ้าจักยอมรับความพ่ายแพ้หรือไม่”

หลี่เหิงซูถึงกับพูดไม่ออกตัวมันในสภาพนี้คงมิอาจต่อสู้กับหลินฮันได้ เห็นทีคลานี้ ตัวมันเสียอันดับ 50 ของสำนักเป็นแน่

ตอนก่อน

จบบทที่ ชายใดในโลกหล้าก็มิอาจต้านทาน

ตอนถัดไป