ก้านมะยมพลังปราณ

หลินฮันและหลินต่งเดินออกมาจากตำหนักวิชายุทธ ก็ได้พบเห็นผู้อาวุโสซุนเหวยกำลังพุ่งหลังอย่างขยันขันแข็ง มิว่าศิษย์หรือผู้อาวุโสคนใดผ่านมาเห็นก็ต้องมองดูด้วยความประหลาดใจ

“นายน้อยข้าได้เจอทักษะวิชาง้าวเล่มหนึ่งนะขอรับ แต่ข้าจดจำได้สองในสี่ส่วนเท่านั้น เวลาเพียง 3 ชั่วยามมันน้อยเกินไปจริงๆนะขอรับ ข้าละอิจฉาพวกศิษย์หลักเหลือเกิน”

“มิต้องกังวลพี่ต่ง ข้ามีวิชาที่จะมอบให้พี่แล้วละ รับรองฟินเวอร์แน่นอน”

“ตะกี้นายน้อยพูดว่าวิชาฟินอันใดนะขอรับ ข้าฟังไม่ทัน”

“เอ่อ เดี๋ยวกลับที่บ้านพักก็รู้เองละ”

หลินฮันและหลินต่งเดินทางกลับมายังบ้านพัก หลินฮันได้มอบวิชาง้าวโลหิตพิชิตสวรรค์ที่ระบบประมวลผลไว้แล้วนั้นให้หลินต่งทันที หลินต่งได้อ่านเพียงหน้าแรกก็จำต้องตกตะลึง นายน้อยของมันมีวิชาพวกนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน ร้ายกาจนักยังนัก ข้าต้องรีบฝึกเพื่อเป็นกำลังให้นายน้อย

ยามราตรีมาเยือน หลินฮันรู้สึกว่าวันนี้ตัวมันช่างอ่อนล้ายิ่งนัก ร่างกายหนักอึ้งยังไงแปลกๆ

ติ่ง!

[ท่านได้รับพิษดอกบุบผาทมิฬ ท่านจะหลับใหลใน 5 วินาที เริ่มนับถอยหลัง 5..4..]

หลินฮันหาเม็ดยาแก้พิษทรหดในแหวนมิติ ที่หลอมกลั่นได้โดยบังเอิญยัดเข้าปากในทันที

ติ่ง!

[สถานะติดพิษได้รับการแก้ไข ร่างกายเข้าสู้สภาวะปกติ]

“มันเป็นผู้ใดที่ลอบทำร้ายข้า เล่นตามน้ำไปก่อนแล้วกัน”

หลินฮันเริ่มทำท่าหลับแบบเอาเป็นเอาตาย ทำเสียงกรนดังสนั่นหวั่นไหว วิชาการแสดงของหลินฮันอย่างกับหนังฮอลลีวูด

ไม่นานก็ปรากฏร่างบุรุษหน้ากากสีขาวในห้องของหลินฮัน มิรู้ว่ามันเข้ามาด้วยวิธีการใดการเคลื่อนไหวของมันช่างรวดเร็วยิ่งนัก มองเห็นหลินฮันที่กำลังนอนหลับอย่างเอาเป็นเอาตายนั้น มันแสยะยิ้มอย่างสบายอารมณ์ “งานหมูๆ” มันยื่นมือออกไปหมายจะจับตัวหลินฮันกลับไปสำนักมารเมฆา

หลินฮันพลันลืมตา ระเบิดพลังลมปราณ ปลดปล่อยกลิ่นอายระดับจักรพรรดิขั้น 5 อย่างไม่ปราณี

ชายหน้ากากถึงกับคุกเข่าในทันที ถึงแม้ตัวมันจักได้รับการขนานนามว่าเป็นนักฆ่าอันดับ 1 ของสำนักมารเมฆา แต่พลังของมันนั้นเป็นเพียงระดับจักรพรรดิขั้น 1 ยังห่างไกลจากจักรพรรดิขั้น 5 นัก

“เจ้าเป็นผู้ใด เหตุใดจึงต้องมาทำร้ายข้า” หลินฮันตะโกนด้วยพลังปราณอันเกรี้ยวกราด สะเทือนไปทั่วสำนัก”

สุ่ยเทียนเหอกัดฟัน มือง้างดาบหมายจะปลิดชีพตนเองแต่มีหรือที่หลินฮันจักยอม หลินฮันล็อคข้อมือข้อมันไว้ พลางนำเหล็กเสียบไก่อเนกประสงค์ แทงไปที่ฝ่ามือและฝ่าเท้าของมันอย่างรวดเร็ว ยึดมันติดผนังไว้ด้วยเอฟเฟคยืดหดตามใจนึกพร้อมล็อคเนื้อมิให้ขยับของเหล็กเสียบไก่อเนกประสงค์

แม้การเสียบฝ่ามือและฝ่าเท้านั้นจะเจ็บปวดอย่างมาก ถึงจะเป็นผู้บ่มเบาะพลังขั้นสูง ความเจ็บปวดนี้ก็มิอาจจัดได้ว่าธรรมดาเลยสักนิดแต่สุ่ยเทียนเหอมิเอ่ยปากร้องเลยสักแอะ

“เจ้าเป็นผู้ใด ตอบข้ามา” หลินฮันทำเสียงดุดัน ราวจะกลืนกินมันในทันที

สุ่ยเทียนเหอ เงียบกริบ

หลินฮันเดินไปถอดหน้ากากสีขาวของมันออกมา ปรากฎชายหัวโล้นใบหน้าของมันมีรอยสัก ดูดุดันยิ่งนัก

“จะสังหารก็จงรีบทำ ถึงอยากไรข้าก็จักมิมีวันบอกเจ้า”

“มิมีวันบอกงั้นหรือ มา ข้าอยากจะรู้นักเจ้าจักทนทายาทสักแค่ไหน”

หลินฮันพลางเดินไปถอนเกราะส่วนบนของมันออก นิ้วมือทั้งห้าข้างขวาจิ้มไปตรงบริเวณรอบสะดือ

“ผันแปรหยินหยาง”

ทันใดนั้นก้อนกลมๆบริเวณลำคอของมันพลันยุบเข้าไปอย่างรวดเร็ว หน้าอกขยายขนาด ผมเริ่มผุดขึ้นมาจากหัวโล้นๆของมัน ส่วนลับเริ่มหดกลับเข้าร่างกาย

หลินฮันตกตะลึงไปแล้วเรียบร้อย

“เจ้าทำอันใดข้า เสียงของยายแก่ร้องออกมาอย่างตกใจ” มันรู้สึกว่าเสียงของมันแปรเปลี่ยนไปเป็นเสียงสตรี อวัยวะส่วนบนขยายขนาด ร่างกายส่วนล่างมิอาจรับรู้ความรู้สึกได้”

“นี่มันมนุษย์ยาย แถวบ้านตูนี่หว่า อุจาดตาชะมัด” หลินฮันเริ่มทนดูไม่ไหว คิดจักทรมานผู้อื่นแต่ดูเหมือนเป็นมันเองที่มาทรมานแทน

“เปลี่ยนกลับได้ป่าววะ ผันแปรหยินหยาง พรึบ!”

ร่างกายของสุ่ยเทียนเหอ เริ่มกลับมาเป็นชายดังเดิม

“เห้อ..ค่อยยังชั่ว”

หลินฮันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น.......

ณ ขุนเขาเจ้าสำนักแห่งสำนักเทพกระบี่ ชายชราร่างกายกำยำ กำลังนั่งบ่มเพาะพลังพลันลืมตา

“พลังระดับนี้ ของผู้ใดกัน”

เหตุการณ์นี้ต่างเกิดขึ้นเช่นเดียวกันไม่ว่าจะเป็นประมุขขุนเขาเซียนกระบี่ ประมุขขุนเขายุทธภัณฑ์ ประมุขขุนเขาโอสถ ผู้พิทักษ์ขุนเขาศิษย์ฝ่ายนอกและผู้พิทักษ์ขุนเขาศิษย์ฝ่ายใน พวกมันต่างเร่งเดินทางมายังจุดที่เกิดการระเบิดของพลังลมปราณซึ่งเป็นบ้านพักของหลินฮันในทันที

ตัดมาที่หลินฮันที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น “ข้านึกออกแล้ว วิธีที่จักทรมานเจ้า”

ในมือหลินฮันปรากฏพลังปราณสายหนึ่ง รูปร่างคล้ายกิ่งไม้ขนาดเล็ก

“เจอก้านมะยมพลังปราณหน่อยเป็นไง”

หลินฮันเริ่มฟาดเข้าใส่ร่างกายสุ่ยเทียนเหออย่างรวดเร็ว เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!.......................

จากที่สุ่ยเทียนเหอมิได้ร้องสักแอะ มันเริ่มครวญครางเบาๆ จากนั้นไม่นาน

“โอ๊ย อุย อุ๊บ อา” เอฟเฟคทักษะพลังแห่งอาจารย์เริ่มทำงาน ตัวสุ่ยเทียนเหอนั้นเริ่มคิดในใจ “ข้าเหตุใดจึงเลวระยำนัก สังหารผู้คนมากมายเพียงเพื่ออันใด เพื่อระบายความคับแค้นใจเช่นนั้นหรือ”

ตัวสุ่ยเทียนเหอนั้นเกิดในอาณาจักรทรายโลหิต เป็นถึงคุณชายสามแห่งตระกูลสุ่ยอันเกรียงไกร ผู้ที่มีพรสวรรค์ในการฝึกยุทธมากที่สุดของรุ่นเยาว์ในตระกูลสุ่ย ตอนมันอายุ15ปี ในคืนนั้นบิดามารดาของมันถูกสังหาร มันถูกไล่ล่าจากผู้คนที่มิรู้ว่าเป็นผู้ใด ต้องหนีหัวซุกหัวซุนเข้าสู่อาณาจักรเมฆา ที่ตั้งสำนักมารเพียงแห่งเดียวที่ผู้คนมิกล้าย่างกราย มันจำเหตุการณ์ครั้งนั้นได้อย่างขึ้นใจ จากจิตใจที่ดีงามเริ่มแปรเปลี่ยน จากคนที่ยิ้มแย้มกลายเป็นเคร่งขรึม มันไต่เต้าจากศิษย์ตัวเล็กๆของสำนักมารเมฆาเข้าสู่เส้นทางแห่งการฆ่าฟัน เป็นนักฆ่าอันดับ 1 ของสำนักมารเมฆา

ไม่นานจิตใจที่หยาบกระด้างของมันเริ่มอ่อนโยน มันนึกถึงสิ่งที่ดีงามอย่างที่มันเคยเป็นก่อนเข้าสู่สำนักมาร นึกถึงใบหน้าอันอ่อนโยนของบิดามารดาแต่เหตุใดใบหน้าของหลินฮันถึงปรากฎขึ้นในใจของมัน ทั้งที่เป็นผู้เฆี่ยนตีมัน ทำร้ายร่างกายมันแต่เหตุใดข้าถึงมีความสุขยิ่งนัก

“เฆี่ยนตีข้า เฆี่ยนตีข้าอีก อย่าได้หยุด” มันนึกร้องในใจพลันส่งเสียงร้องคราง โอ๊ย อุย อุ๊บ อา......”

เจ้าสำนักและบรรดาเจ้าขุนเขาทั้งหลายที่มาถึงหน้าบ้านของหลินฮันนั้นพลันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงครวญครางของสุ่นเทียนเหอ “พวกเรามาถูกที่แล้วใช่หรือไม่”