เวลานั้นก็คือวันที่จะกลับไปยังตระกูลเย่ และทวงคืนทุกสิ่ง!

ในขณะที่ เย่เฉิน มองด้วยความประหลาดใจ เอฟเวอเรตต์ ค่อยๆ หยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋าถือของเขา

“คุณเย่ โปรดอย่าปฏิเสธ…”

เอฟเวอเรตต์ พูดพลางยื่นเอกสารฉบับนั้นให้กับ เย่เฉิน

เย่เฉิน รับเอกสารมาอย่างสงสัย และก้มลงมองดู

บนเอกสารมีตัวอักษรระบุว่า ‘สัญญาโอนกรรมสิทธิ์โรงบ่มไวน์ Château Le Bocage’ (ชาโต เลอ โบคาจ *ไม่รู้ว่าอ่านผิดไหมนะ)

“โรงบ่มไวน์ Château Le Bocage?”

เย่เฉิน เอ่ยขึ้น เขาไม่เคยได้ยินชื่อโรงบ่มไวน์ Château Le Bocage นี้มาก่อน

เย่เฉิน ไม่ค่อยดื่มไวน์ ดังนั้นเขาจึงไม่คุ้นเคยกับโรงบ่มไวน์ในต่างประเทศ

“คุณเย่ โรงบ่มไวน์ Château Le Bocage มีประวัติยาวนานหลายศตวรรษ และเป็นหนึ่งในสิบโรงบ่มไวน์ที่ดีที่สุดของโลกในปัจจุบัน”

เอฟเวอเรตต์ อธิบายให้ เย่เฉิน ฟัง

“ครอบครัวของเราได้ครอบครองกรรมสิทธิ์ 1 ใน 5 ของโรงบ่มไวน์ Château Le Bocage จากเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด เพื่อเป็นการแสดงความขอโทษสำหรับเรื่องก่อนหน้านี้ ผมขอมอบมันให้คุณ คุณเย่ โปรดรับไว้ด้วยเถอะครับ”

จริงๆ แล้ว กรรมสิทธิ์เพียงหนึ่งในห้าของโรงบ่มไวน์ Château Le Bocage อาจไม่ได้มีมูลค่าสูงมากนัก

แต่การเป็นเจ้าของโรงบ่มไวน์ Château Le Bocage นี้ถือเป็นสัญลักษณ์ของสถานะ และเกียรติยศ เพราะมันเป็นหนึ่งในสิบโรงบ่มไวน์ชั้นนำของโลก และมีประวัติศาสตร์ยาวนานมาก

“ถ้า คุณเย่ ไม่รับ ผมจะไม่ลุกขึ้นยืน…”

เอฟเวอเรตต์ กล่าว

ในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของ Kering Group เขาไม่สามารถเสี่ยงให้ คุณเย่ เกิดความไม่พอใจได้จริงๆ

หาก คุณเย่ ไม่รับของขวัญชิ้นนี้ เขาคงจะอยู่ไม่เป็นสุขกระสับกระส่ายไปทุกวัน เพราะกังวลว่า คุณเย่ จะหาทางเอาคืนเขา

ในท้ายที่สุด ภายใต้การรบเร้าอย่างหนักของ เอฟเวอเรตต์ เย่เฉิน จึงรับกรรมสิทธิ์ 1 ใน 5 ของโรงบ่มไวน์ Château Le Bocage นี้ไว้

เมื่อเห็นเช่นนั้น เอฟเวอเรตต์ ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกไปในที่สุด

หลังจากอยู่พูดคุยกันอีกเล็กน้อย เอฟเวอเรตต์ ก็ได้ขอตัวจากไป

เย่เฉิน เก็บเอกสารนั้นไว้เรียบร้อยแล้วก็เริ่มเก็บสัมภาระ วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่พวกเขาอยู่ในตะวันออกกลาง

เย่เฉิน บอก ซู หนิงซวง และคนอื่นๆ ว่าพรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทางไปเยี่ยมชมเกาะส่วนตัวเล็กๆ ที่ เย่เฉิน เพิ่งได้รับมา

นี่เป็นครั้งแรกที่ เย่เฉิน ได้เป็นเจ้าของเกาะส่วนตัว ดังนั้นเขาจึงอยากเห็นกับตาว่าเกาะเหล่านั้นมีลักษณะเป็นอย่างไร

ซู หนิงซวง และคนอื่นๆ ก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน พวกเธอจึงรู้สึกตื่นเต้น และอยากรู้อย่างเห็นมากเช่นกัน

ตอนนี้สถาปนิกได้รออยู่ที่เกาะเหล่านั้นแล้ว

เนื่องจากเจ้าของคนก่อนแทบไม่ได้ไปเยือนเลย โครงสร้างพื้นฐานของเกาะจึงค่อนข้างแย่ และยังไม่เหมาะสำหรับการพักผ่อนนัก

เมื่อ เย่เฉิน ไปถึง เขาจะระบุความต้องการของตนเอง

จากนั้นสถาปนิกจะออกแบบแผนใหม่เพื่อปรับปรุง และสร้างเกาะใหม่ทั้งหมด ตามที่ เย่เฉิน ได้กล่าวขึ้นมา

เมื่อ เย่เฉิน กลับมาในครั้งหน้า ทุกสิ่งทุกอย่างจะถูกสร้างเสร็จ เขาจะสามารถมาพักผ่อนบนเกาะเหล่านี้ได้อย่างสบายใจ

ก่อนออกเดินทาง เย่เฉิน ยังแวะไปตรวจสอบบ่อน้ำมันแห่งใหม่ของเขา

ขณะนี้บ่อน้ำมันทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี ตามที่คาดไว้สมกับเป็นบ่อน้ำมันขนาดใหญ่ ปริมาณน้ำมันที่ขุดขึ้นมาได้มีเพิ่มขึ้นทุกวัน

บ่อน้ำมันแห่งนี้เปรียบเสมือนเครื่องพิมพ์ธนบัตรขนาดมหึมา ที่สามารถสร้างกระแสเงินสดให้ เย่เฉิน ได้อย่างไม่สิ้นสุด

ความสำคัญของกระแสเงินสด ไม่ต้องพูดถึงทุกคนก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้ว…

ในส่วน ‘สัตว์เลี้ยงตัวน้อย’ ที่ มอยเซส มอบให้ เย่เฉิน ไม่มีทางนำกลับประเทศได้ ดังนั้นเขาจึงต้องปล่อยให้มันอยู่ที่นี่ไปก่อน

ทริปพักผ่อนที่ตะวันออกกลางครั้งนี้ เย่เฉิน ถือว่ากวาดโกยผลประโยชน์มาได้อย่างมหาศาล!

จากโรงแรมเอมิเรตส์พาเลซ ในอาบูดาบี ไปจนถึงหกเกาะเล็กๆ ในหมู่เกาะเอกีนาดส์ ไปจนถึงแหล่งน้ำมันขนาดใหญ่ ไปจนถึงหุ้นของ Kering Group และอื่นๆ...

มูลค่าทรัพย์สิน อิทธิพล และเครือข่ายของ เย่เฉิน ล้วนกำลังเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว!

ตอนนี้ เย่เฉิน มีความมั่นใจมากขึ้นในการเผชิญหน้ากับตระกูลเย่ในปักกิ่ง!

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเวลาผ่านไป วันเกิดครบรอบแปดสิบปีของ เย่ หวยชาง ซึ่งเป็นวันที่เขาจะประกาศทายาทคนต่อไปของตระกูลเย่ในปักกิ่ง ..ก็กำลังใกล้เข้ามาแล้ว!

เมื่อถึงเวลานั้น เย่เฉิน จะมอบ ‘ของขวัญสุดช็อกโลก’ ให้กับ เย่ หวยชาง อย่างแน่นอน!!!

และวันนั้น ..จะเป็นวันที่เขา กับคุณปู่ของเขาจะกลับไปยังตระกูลเย่ และทวงคืนทุกสิ่ง!!!

วันรุ่งขึ้น เย่เฉิน, ซู หนิงซวง และคนอื่นๆ ขึ้นเครื่องบินเดินทางมุ่งหน้ามาถึงสนามบินที่ใกล้กับหกเกาะส่วนตัวของเขามากที่สุด

หลังจากออกจากสนามบิน พวกเขาก็ขึ้นเรือยอชต์ที่เตรียมไว้แล้ว มุ่งหน้าสู่หมู่เกาะเอกีนาดส์

เย่เฉิน เดินทางไปยังเกาะที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาหกเกาะเล็กๆ ของเขาก่อน

เนื่องจากไม่ค่อยมีคนมาเยือนที่นี่ ทำให้แม้ว่าโครงสร้างพื้นฐานจะยังไม่สมบูรณ์ แต่ทัศนียภาพกลับงดงามอย่างมาก แสงแดด ชายหาด ท้องฟ้าสีคราม และน้ำทะเลสีฟ้าใส...

นอกจากนี้ พืชพรรณบนเกาะก็ยังอุดมสมบูรณ์ เขียวชอุ่ม และเต็มไปด้วยชีวิตชีวาอีกด้วย

“ที่นี่สวยจังเลย”

“ฉันว่าที่นี่เหมาะกับการอาบแดดในอนาคต ไม่มีใครมารบกวนแน่นอน…”

เหล่าสาวๆ ต่างหลงใหลในวิวทิวทัศน์ของเกาะ และเริ่มพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น

ทันใดนั้น จู่ๆ เย่เฉิน ก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ และรีบหันไปถามผู้ดูแลเกาะซึ่งอยู่ข้างๆ เขาว่า :

“บนเกาะแห่งนี้ไม่มีสัตว์ป่าขนาดใหญ่ใช่ไหม?”

ทันใดนั้น สาวๆ ทุกคนก็หันไปมองผู้ดูแลเช่นกัน

เรื่องนี้ถือเป็นคำถามที่สำคัญมากจริงๆ

เพราะในอนาคตเกาะแห่งนี้จะใช้เป็นสถานที่สำหรับพักผ่อน หากมีสัตว์ขนาดใหญ่ โดยเฉพาะพวกสัตว์ตระกูลแมวขนาดใหญ่ ผลลัพธ์อาจเลวร้ายเกินกว่าที่จะคาดคิด...

อันตรายของสัตว์ป่าขนาดใหญ่ ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ

“เจ้านายโปรดวางใจได้ครับ ไม่ว่าจะเป็นเกาะนี้ หรือเกาะอื่นๆ ของคุณ เราได้สำรวจอย่างละเอียดแล้ว และไม่พบสัตว์ป่าใดๆ ทั้งสัตว์กินพืช หรือสัตว์กินเนื้อ”

ผู้ดูแลให้คำมั่น

ตั้งแต่เมื่อ เย่เฉิน อยู่ที่ตะวันออกกลาง พวกเขาได้ตรวจสอบหกเกาะส่วนตัวของเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว

เพราะขนาดของเกาะเหล่านี้เล็กเกินไป และไม่มีแหล่งอาหารเพียงพอ สัตว์ป่าขนาดใหญ่จึงไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ดังนั้นประเด็นนี้จึงไม่ต้องกังวล

“งั้นก็ดีแล้ว”

เย่เฉิน พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“เจ้านาย โปรดตามผมมาทางนี้…”

ผู้ดูแลเดินนำ และแนะนำพื้นที่ของเกาะให้ เย่เฉิน และคนอื่นๆ ได้รู้จัก

หลังจากเดินสำรวจรอบเกาะ เย่เฉิน พึงพอใจกับทิวทัศน์ของเกาะ และในด้านอื่นๆ มากทีเดียว แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ เย่เฉิน รู้สึกเสียดายนั่นก็คือ ขนาดของเกาะนี้ยังเล็กไปหน่อย

ทำให้แนวคิดบางอย่างของ เย่เฉิน ไม่สามารถนำมาใช้กับที่นี่ได้

ซึ่งมันจะทำให้การพักผ่อนของเขาดูเหมือนจะยังไม่สมบูรณ์แบบ

แม้ว่าเขาจะมีเกาะส่วนตัวที่นี่ถึงหกแห่ง แต่แต่ละแห่งก็อยู่ห่างกันมาก และไม่สามารถเชื่อมต่อกันได้

“ดูเหมือนว่าฉันต้องหาซื้อเกาะส่วนตัวที่ใหญ่กว่านี้อีกสักแห่ง”

เย่เฉิน พึมพำเบาๆ กับตัวเอง

คำพูดที่ฟังดูสบายๆ นี้ของเขา ทำให้ผู้ดูแล และเจ้าหน้าที่ที่อยู่โดยรอบๆ ตกตะลึงทันที!

เจ้านายรวยเกินไปแล้ว!!!

ในสายตาของพวกเขา เกาะแห่งนี้ดีมากอยู่แล้ว และขนาดก็พอเหมาะ หากมีการพัฒนาอย่างเหมาะสม ที่นี่จะกลายเป็นสรวงสวรรค์แห่งการพักผ่อนที่เทียบเท่ากับ ‘มัลดีฟส์’ ขนาดย่อมได้เลยทีเดียว

แต่เกาะที่พวกเขามองว่าเป็น ‘สรวงสวรรค์แห่งการพักผ่อน’ กลับถูกเจ้านายของพวกเขามองว่า ยัง ‘เล็กเกินไป’??...

ขณะที่ เย่เฉิน กำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ซู หลิงเอ๋อร์ ก็เดินเข้ามาหา ดูเหมือนว่าเธอมีอะไรบางอย่างที่อยากจะพูด...