แดนทรายทรพิษ

ทันทีที่ประตูเปิดขึ้นก็ยังมิมีผู้ใดกล้าเดินเข้าไป ผ่านไปไม่นานเจ้าสำนักโลหิตหนุ่มฟงสืออี้ ก็ค่อยๆก้าวเดินเข้าไปเป็นอันดับแรก ตามมาด้วยกลุ่มของผู้อาวุโสสูงสุดฉีเย่วและศิษย์ทั้งหลาย แต่หลินฮันนั้นยังมิได้ขยับตัวตามไปแต่อย่างใด

“จวินเอ๋อ อารยธรรมโบราณนี้จะเปิดเพียง 3 เดือน ด้านในมีทุกสิ่งทุกอย่างที่มิอาจคาดคิดได้ เจ้าจงระวังตัวให้ดี ฝากเจ้าดูแลผู้อาวุโสและศิษย์ทั้งหลายด้วยแล้วกัน ข้าจะไปเยี่ยมสหายเก่าสักหน่อย” จางหยูพูดกับลั่วจวินแล้วตัวมันก็เหาะหายไปในทันที ไม่คิดที่จะปล่อยให้ลั่วจวินกล่าวคำอันใด

“ตาแกบัดซบ ทิ้งภาระให้ข้าซะอย่างงั้น ข้ามิใช้เจ้าสำนักสักหน่อย” ลั่วจวินสบถออกมาพลางมองไปยังจากหยูที่เหาะหายไปในอากาศ

ผู้อาวุโสของสำนักสราณรมย์พลันกล่าวขึ้นมาว่า “ถึงท่านมิใช้เจ้าสำนักแต่ท่านก็เป็นรองเจ้าสำนักนะขอรับ”

“แล้วอย่าไรเล่า มิใช้เจ้าสำนักสักหน่อย เหอะ ข้าละเบื่อจริงๆ” ลั่วจวินตอบทันควัน

ผู้อาวุโสสำนักสราณรมย์ถึงกับพูดไม่ออก ช่างดื้อรั้นยิ่งนัก นิสัยเช่นเดียวกันกับท่านเจ้าสำนักจางหยูเมื่อวัยหนุ่มมิมีผิด ไม่นานนักพวกมันก็เดินเข้าไปในประตู

หลินฮันที่ฟังการสนทนาของลั่วจวินกับจางหยูก็เข้าใจได้ในทันที 3 เดือนเพียงเท่านั้น พลังปราณในแดนมนุษย์เบาบางกว่าแดนเทพมากนัก คือสาเหตุที่ทำให้ประตูเทพสวรรค์แปรเปลี่ยนสามารถเปิดได้เพียงทุก 300 ปี เป็นเวลา 3 เดือนเท่านั้น

เมื่อทุกคนเข้าไปทั้งหมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นคนของสำนักใหญ่ทั้ง 3 หรือจอมยุทธอื่นๆหลินฮันจึงกล่าวขึ้นกับศิษย์ทั้ง 3 ว่า

“พวกเจ้าพร้อมแล้วหรือไม่ จำไว้ว่าการเข้าไปครานี้ ข้าจะไม่ช่วยเหลือพวกเจ้าเป็นอันขาด พวกเจ้าทั้ง 3 จักต้องพึ่งพาตนเอง” หลินฮันกล่าวออกมาอย่างมิใยดี มันอยากให้คนทั้ง 3 นี้มีประสบการณ์ถึงขีดสุด หากมิมีเหตุการณ์ใดที่ถึงชีวิตพวกมันจริงๆ หลินฮันจะไม่ลงมือช่วยเป็นอันขาด

“ขอรับนายท่าน เจ้าคะท่านอาจารย์” ทั้งสามตอบรับอย่างหนักแน่น

เมื่อเดินเข้าไปในประตู ด้านในปรากฏทะเลทรายสีดำอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา มิได้มีพืชสีเขียวขึ้นเต็มไปทั่วบริเวณดังเช่นผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวเลยแม้แต่น้อย จากคำกล่าวของหลินหง ภายในประตูเทพสวรรค์แปรเปลี่ยนนี้มีหลายมิติ เช่นนั้นตอนนี้พวกมันได้อยู่มิติใดกันแน่

“ค่าสถานะ หลินฮันพึมพำ”

[ข้อมูลผู้ใช้: หลิงฮัน]

[อายุ: 17 ปี]

[พลังบ่มเพาะ: ราชันจักรพรรดิขั้น 4 EXP 2,477,236/1,000,266,500,000]

[สถานะ: ผู้ปกครองขุนเขาเดียวดายสำนักเทพกระบี่]

[ทักษะ:ภูษาสวรรค์,เคล็ดดาบประกายแสง,ง้าวโลหิตพิชิตสวรรค์,ทักษะบ่มเพาะอัสนีพิโรธ,ท่าเท้าอัสนีไหวกาย,เพลงดาบพยัคฆ์,กายาเทวะระดับจักรพรรดิขั้น 9,เพลิงมารทมิฬ,ผันแปรหยินหยาง,ลิงขโมยลูกท้อ,ขยายส่วนลับขั้นต้น,ซ่อนเร้นพลังปราณ,เคล็ดจิตสมุทร,เพลงดาบร้อยแปลเปลี่ยน,คาถาฟ้าบัญชาสวรรค์]

[ตำแหน่งปัจจุบัน: แดนทรายทรพิษ (ประตูเทพสวรรค์แปรเปลี่ยน)]

“แดนทรายทรพิษ เช่นนั้นรึ มิน่าเล่าทรายพวกนี้ถึงมีกลิ่นอายน่าสะอิดสะเอียนนัก” หลินฮันกล่าวออกมา

“ท่านอาจารย์ เราอยู่ดินแดนทรายทรพิษหรือเจ้าคะ แล้วเราจะเอาอย่างไรดี ทรายพวกนี้ ตั้งแต่ข้าเหยียบรู้สึกคันๆฝ่าเท้ายังไงชอบกล” หลงซินซินกล่าวออกมา

หลินต่งได้ยินดังนั้นจึงกล่าวเสริม “ใช่ขอรับนายน้อย รู้สึกอย่างที่ซินซินกล่าว”

“รู้สึกอันใดอันใดงั้นรึ ข้ามิเห็นเป็นอันใด” ไอ้โล้นกล่าวพลางหยิบทรายสีดำขึ้นมาโยนเล่น หลินต่งที่อยู่ข้างๆมันพลันกระชับฝ่ามือ กระโดดฟาดเข้ากลางกระบานมันเน้นๆ

เพี๊ยะ!

“เจ้ามันเป็นถึงระดับจักรพรรดิส่วนข้ากับซินซินเป็นเพียงระดับราชัน แถมร่างกายเจ้ายังสูงใหญ่ เจ้ายังจะพูดมากอีก” หลินต่งกล่าวพลางลูบฝ่ามือที่เริ่มแดง ไอ้โล้นบ้านี่หัวแข็งอย่างกับหิน มันคิดในใจ

ไอ้โล้นยืนเกาหัวงึกๆ “มีพลังระดับจักรพรรดิก็ผิดด้วยหรือ มันมิเข้าใจความคิดลูกพี่มันจริงๆ”

หลินฮันเห็นดังนั้นจึงนำแหวนมิติออกมาแจกจ่ายพวกมันคนละวง ในนั้นมีเม็ดยาแก้พิษและเม็ดยาคืนสภาพจำนวนมาก

“พวกเจ้ากินเม็ดยาแก้พิษทรหด คนละเม็ดอาการคันจากทรายพวกนี้ก็จะหายไป ส่วนเม็ดยาคืนสภาพเอาไว้ใช้ยามบาดเจ็บ”

เมื่อกินเม็ดยาแก้พิษทรหดของหลินฮันแล้ว อาการคันตามฝ่าเท้าก็หายไปทันที พวกมันจึงเร่งเดินสำรวจไปรอบๆบริเวณ ไม่นานนักก็เจอศิษย์และผู้อาวุโสของสำนักเทพกระบี่นอนโอดครวญกันเป็นแถบ พวกมันล้วนถูกพิษจากทรายสีดำพวกนี้ทั้งสิ้น หลินฮันจึงให้หลงซินซิน หลินต่งและไอ้โล้นนำเม็ดยาแก้พิษไปแจกจ่าย ส่วนตัวมันนั้นเดินไปหาผู้อาวุโสสูงสุดที่กำลังนั่งอย่างหมดกำลังเนื่องจากพิษของทรายดำนี้

แม้นางจะเป็นถึงจักรพรรดิระดับ 9 แต่ร่างกายของนางนั้นมิได้แข็งแกร่งเฉกเช่นพลังบ่มเพาะที่มี เพราะนางได้นำพลังหลายส่วนมาคงสภาพร่างกายด้วยวิชาบางอย่างจึงทำให้ดูมีอายุราว 20-30 ปีเท่านั้น แต่แท้จริงแล้วนางมีอายุมากถึง 440 ปี อีกเพียง 60 ปี หากมิสามารถทะลวงผ่านขั้นราชันจักรพรรดิได้นางก็จะสิ้นอายุขัยทันที

“ท่านผู้อาวุโสสูงสุดกินเม็ดยานี้ก่อนเถิด” หลินฮันยื่นเม็ดยาแก้พิษให้

ผู้อาวุโสสูงสุดรับเม็ดยาแล้วจึงสังเกตเม็ดยาอย่างถีถ้วน แล้วกล่าวขึ้นด้วยความสงสัยว่า “เม็ดยาแก้พิษนี้เจ้าหลอมขึ้นมาเช่นนั้นรึ เหตุใดมันจึงมีความเข้มข้นเต็มถึง 10 ส่วนได้” นางกล่าวเสร็จก็กลืนเม็ดยาลงไปในทันที

“ใช่แล้วขอรับ เม็ดยาพวกนี้ข้าหลอมขึ้นมาเองกับมือ” ว่าแต่ท่านเถอะเหตุใดถึงอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้

ผู้อาวุโสสูงสุดฉีเย่วถึงกับกล่าวอันใดมิออก จะให้นางกล่าวได้อย่างไรว่านางเอาพลังมาคงสภาพร่างกายไว้ด้วยวิชาของนางจึงทำให้ร่างกายอ่อนแอต่อพิษ ช่างน่าอายเกินไป