เย่เฉิน เป็นหมาจรจัดงั้นหรือ?
สีหน้าของ โรดริเกซ และพรรคพวกเปลี่ยนเป็นดำคล้ำ พวกเขาโกรธจริงๆ แล้ว
พวกเขาแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมา อยากให้เจ้าเด็กต่างชาตินี่ได้รู้ซึ้งถึงความน่าสะพรึงกลัวของความโกรธของเหล่าขาใหญ่แห่งปารีส ..ว่ามันน่ากลัวแค่ไหน!!!
“ไอ้หนู แก…”
โรดริเกซ ชี้ไปที่ เย่เฉิน เตรียมจะก่นด่าออกมา
แต่ยังไม่ทันที่ โรดริเกซ จะพูดจบ จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาจากด้านนอก
“นายท่านครับ ข่าวดี! ข่าวดี!”
ขณะที่เขากำลังพูดอยู่ ชายหนุ่มคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยความเร่งรีบ
ท่าทางของชายหนุ่มข้ารับใช้คนนี้ทำให้ โรดริเกซ โกรธขึ้นไปอีก แค่บ่าวรับใช้คนหนึ่ง กล้าขัดจังหวะฉันงั้นเหรอ?!
เขาเตรียมจะหันไปตั้งท่าจะด่าชายหนุ่มคนนั้นให้สาสม
อย่างไรก็ตาม พอเขาเห็นใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นชัดๆ คำด่าของ โรดริเกซ กลับถูกกลืนลงคอลงกระเพาะไปในพริบตาเดียว
ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง แทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น
ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น แม้แต่ ฟรานซิส และพวกพ้องก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจเช่นกัน
เซดริก.. เซดริก แร็กแลน?!
เหตุใด คุณชายเซดริก ถึงมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?!
“นายท่านครับ ผมจะรายงานให้ทราบเกี่ยวกับแผนจัดการกับบริษัท ชาร์เลอมาญ นิว เอเนอร์จี้ กรุ๊ป…”
เซดริก ก้าวเดินเข้ามา และรายงานความคืบหน้าในการจัดการกับ ชาร์เลอมาญ นิว เอเนอร์จี้ กรุ๊ปต่อ เย่เฉิน ด้วยท่าทีเคารพ
แต่พูดไปได้ครึ่งทางเท่านั้น เซดริก ก็สังเกตเห็นว่ามีคนมากมายจ้องมองมาที่เขา เขาจึงหยุดพูดเรื่องนี้ในทันที
เรื่องที่เหลือเป็นความลับ ไม่สามารถให้คนอื่นล่วงรู้ได้
นายท่านครับ?!
นายท่านงั้นเหรอ?!!!
เมื่อสังเกตเห็นว่า เซดริก เรียก เย่เฉิน ว่า ‘นายท่าน’ โรดริเกซ และพรรคพวกถึงกับอึ้งเป็นไก่ตาแตกมากขึ้น
‘นายท่าน’ เป็นคำที่บ่าวรับใช้ใช้เรียกเจ้านายของพวกเขา
แล้วทำไม...เหตุใด คุณชายเซดริก ถึงเรียก เย่เฉิน ว่า ‘นายท่าน’ กันล่ะ?!
นี่มันไม่ถูกต้องเลย!
เซดริก เป็นทายาทสายตรงของตระกูลแร็กแลน
ตระกูลแร็กแลนเป็นถึงตระกูลชั้นนำที่มีชื่อเสียงไปทั่วทั้งยุโรป เป็นตระกูลชั้นสูงระดับต้นๆ ส่วนพวกเขาเป็นแค่เจ้าพ่อในพื้นที่เท่านั้น
เมื่อเทียบกับตระกูลแร็กแลนแล้ว พวกเขาก็เป็นเพียงแม่น้ำสายเล็กๆ ที่ไม่มีวันเทียบเท่าได้กับมหาสมุทร…
“อ๊ะ นี่มัน บารอนฟรานซิส ไม่ใช่เหรอ? ท่านมาอยู่ในปราสาทของ นายท่านเย่ ได้ยังไง?”
ในบรรดาแขกคนอื่นๆ เซดริก จำ ฟรานซิส ได้ทันที
ฟรานซิส เองก็เป็นขุนนาง แต่เป็นขุนนางระดับล่างสุด แค่บารอน เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับตระกูลแร็กแลน ที่เคยมีมาร์ควิสมาหลายต่อหลายรุ่นแล้ว ฟรานซิส ถือว่าเป็นอะไรที่ห่างไกลลิบลับ
“คุณชายเซดริก พวกเรามีธุระจะพูดคุยกับ คุณเย่”
ฟรานซิส ตอบกลับ
“แต่ผมเห็นว่าท่านเรียก คุณเย่ ว่า ‘นายท่าน’ หรือว่า…”
หลังจากอธิบายเสร็จ ฟรานซิส ก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย
“ใช่ ฉันเป็นข้ารับใช้ของ นายท่านเย่ แน่นอนว่าฉันต้องเรียก นายท่านเย่ ว่า ‘นายท่าน’ มีอะไรผิดงั้นเหรอ?”
เซดริก ตอบกลับด้วยน้ำเสียงธรรมดาๆ ราวกับสิ่งที่เขาพูดอยู่นั้นเป็นเรื่องปกติ
ข้ารับใช้?!!
คุณชายเซดริก เป็นข้ารับใช้ของ เย่เฉิน?!
โอ้ พระเจ้า!!!
ในวินาทีนั้น โลกทั้งใบของพวกเขาเหมือนจะพังทลายลง
ทายาทสายตรงของตระกูลแร็กแลน กลับเป็นข้ารับใช้ของ เย่เฉิน?!
ถ้าพวกเขานำเรื่องนี้ไปบอกใคร คงไม่มีใครเชื่อแน่ๆ
โลกนี้มันบ้าไปแล้วหรือไง?!!!
เย่เฉิน มันเก่งกาจถึงขนาดนี้เลยเหรอ?!!!
โดยปกติ คนทั่วไปต่างแย่งกันเพื่อขอเป็นข้ารับใช้ของตระกูลแร็กแลนเสมอ แต่พวกเขาไม่เคยเห็นเลยว่าคนจากตระกูลแร็กแลนจะไปเป็นข้ารับใช้ของใครมาก่อนเลย!!!
นี่มัน..นี่มันฉันกำลังฝันไปหรือเปล่า?
“พวกคุณกลับไปบอก อันโตนิโอ ให้ทำตัวดีๆ เสียตั้งแต่ตอนนี้ ไม่อย่างนั้น ..จะไม่มีใครช่วยเขาได้อีก!!!”
เย่เฉิน พูดขึ้น
เขาสั่งให้ โรดริเกซ และพวกพ้องกลับไปเตือน อันโตนิโอ ให้วางตัวดีๆ
ในตอนแรก โรดริเกซ และพรรคพวกยังคงอยู่ในอาการตกตะลึงจนตอบสนองต่อคำพูดของ เย่เฉิน ไม่ทัน แต่เพียงหลังจากนั้น…
“ได้ๆ เราจะกลับไปบอกเขาแน่นอน”
“โปรดวางใจได้เลย คุณเย่ พวกเราจะถ่ายทอดคำพูดของคุณไปให้เขาแน่นอน”
พวกเขาพยักหน้ารัวๆ ซ้ำๆ รับปากอย่างไม่ลังเล
“จริงสิ คุณเย่ เมื่อกี้พวกเราผิดไปแล้ว พวกเราดันไปเป็นปากเป็นเสียงให้ อันโตนิโอ พวกเรารู้สึกเสียใจมาก ได้โปรดให้อภัยพวกเราด้วย”
“ใช่ๆ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของพวกเราเอง…”
ก่อนจะเดินจากไป พวกเขาเปลี่ยนท่าทีจากที่เคยหยิ่งยโส กลายเป็นก้มหัวขอโทษ เย่เฉิน อย่างนอบน้อมสุดชีวิต
เพราะคนที่สามารถทำให้ทายาทสายตรงของตระกูลแร็กแลนเป็นเพียงข้ารับใช้ได้... พลังของ เย่เฉิน คนนี้นั้นน่ากลัวเกินไป พวกเขาไม่กล้าคิดเลยด้วยซ้ำ
เย่เฉิน โบกมือ ไม่อยากเสียเวลาเห็นหน้าพวกเขาอีกต่อไป
ภายใต้เสียงขอโทษอย่างต่อเนื่อง ในที่สุด โรดริเกซ และพวกพ้องของเขาก็จากไป
“บริษัท ชาร์เลอมาญ นิว เอเนอร์จี้ กรุ๊ปเป็นยังไงบ้าง?”
หลังจากที่คนพวกนั้นออกไปจนหมด เย่เฉิน จึงถาม เซดริก
“นายท่าน ชาร์เลอมาญ นิว เอเนอร์จี้ กรุ๊ปใกล้จะจบเห่แล้ว”
“คาดว่าช้าสุดพรุ่งนี้เช้า ชาร์เลอมาญ นิว เอเนอร์จี้ กรุ๊ป พวกเขาจะต้องเลือกสองทาง ระหว่างล้มละลาย และเป็นหนี้ก้อนโต หรือยอมขายกิจการให้ท่านในราคาถูก”
เซดริก รายงาน
สองทางเลือกนี้ ไม่จำเป็นต้องคิดให้มากก็รู้ว่า..ทางไหนดีกว่ากัน
“เร็วขนาดนี้เลย?”
เย่เฉิน รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
เขาคิดว่าการกลืนกินบริษัท ชาร์เลอมาญ นิว เอเนอร์จี้ กรุ๊ปจะใช้เวลาอีกสองถึงสามวัน แต่กลับกลายเป็นว่าพรุ่งนี้ก็เรียบร้อยแล้ว
ดูเหมือนว่าเพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา ตระกูลแร็กแลนจะลงมือจัดการอย่างหนัก ใช้ทั้งทรัพยากร และเครือข่ายมากมาย
การที่ตระกูลแร็กแลนเลือกเข้าหาเขาก่อน เรื่องนี้ เย่เฉิน จะจดจำเอาไว้
สำหรับศัตรูนั้น เย่เฉิน ไม่เคยปรานี…
แต่สำหรับพันธมิตร เย่เฉิน จะไม่ตระหนี่ หากตระกูลแร็กแลนต้องการความช่วยเหลือในอนาคต เขาจะช่วยเต็มที่แน่นอน
วันรุ่งขึ้น กรุงปักกิ่ง คฤหาสน์ตระกูลเย่
เย่ หวยชาง ยังคงพักฟื้นอยู่ห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาล ส่วนบรรดาลูกๆ ของเขากำลังรวมตัวกันพูดคุยกันอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเย่
ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน พวกเขาเริ่มพูดวกเข้าเรื่องของ ‘เย่ หวยหมิน’
“พวกนายเคยได้ยินไหมว่าท่านพ่อยังมีน้องชายคนที่สี่ที่ชื่อ เย่ หวยหมิน?”
ทันใดนั้น จู่ๆ บุตรชายคนที่สามของ เย่ หวยชาง ก็เอ่ยถามขึ้นมาด้วยเสียงเบาๆ
เนื่องจากพวกเขาเป็นสายเลือดโดยตรงของ เย่ หวยชาง เป็นแกนหลักสำคัญของตระกูลเย่ ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ความลับมากกว่าคนอื่นๆ และเข้าใจเรื่องราวในอดีตอยู่บ้าง
“พวกนายคิดว่าการที่ท่านพ่อประสบอุบัติเหตุในครั้งนี้ อาจเป็นฝีมือของ เย่ หวยหมิน หรือไม่ก็ลูกหลานของเขาที่กลับมาแก้แค้นหรือเปล่า?”
บุตรชายคนที่สามเดาสุ่ม
“นั่นเป็นไปไม่ได้หรอก”
“ตอนนั้นท่านพ่อส่งคนไปตามหาเขาทุกที่ แต่ก็ไม่เจอ แสดงว่าแปดส่วนสิบเขาคงตายไปแล้ว การที่เด็กคนหนึ่งหนีออกจากตระกูลเย่โดยไม่มีที่พึ่ง มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะรอดชีวิตมาได้”
พวกเขาวิเคราะห์กันอย่างละเอียด
แต่จู่ๆ เย่ รุ่ยห่าว ก็ลุกขึ้นยืน พร้อมกับพูดด้วยความโกรธแค้น :
“ฉันไม่สนใจว่าเป็น เย่ หวยหมิน หรือว่าลูกหลานของมันที่กลับมาแก้แค้น ต่อให้มันมาแล้วไง? ไม่ว่าใครก็ตามที่กล้าท้าทายตระกูลเย่ ฉันจะทำให้มันเสียใจไปตลอดชีวิต!!”
“เย่ หวยหมิน และลูกหลานของมันเป็นแค่พวกขยะ พวกมันเป็นแค่เศษสวะที่พ่ายแพ้ให้กับท่านพ่อ และกลายเป็นหมาจรจัดที่หนีออกจากตระกูลเย่ พวกมันมีสิทธิ์อะไรมาสู้กับเรา?!”
“ถุย!”