กลับออกมา

“ข้าน้อยต้าเซิ่น เป็นผู้รับใช้แห่งเทพบรรพกาล ขอท่านอย่าได้ถือโกรธที่ข้าล่วงเกิน ข้าเพียงเพราะต้องการทดสอบจิตใจของท่านเท่านั้น” ต้าเซิ่นกล่าวออกมา

หยดโลหิตของหลินฮันนั้นสามารถเรียกมันออกมาจากแท่นบูชา ก็แสดงว่าหลินฮันมีสายเลือดแห่งเทพบรรพกาลหลินฟ่านเจ้านายของมัน เพียงแต่มันต้องการทดสอบหลินฮันเท่านั้น จึงกล่าวอุบายให้หลินฮันสังหารสหายของตน หากหลินฮันทำเช่นนั้น มันก็จะสังหารคนทั้งคู่ทิ้งทันที แต่คิดมิถึงหลินฮันถึงกับยอมสละตนเองเพียงเพราะสหาย มันจึงนับถือจิตใจของหลินฮันยิ่งนัก จักมีสักกี่คนที่สังหารตนเองโดยมิลังเลเลยแม้แต่น้อยเพียงเพราะสหาย

หลินฮันกล่าวขึ้นว่า “แล้วข้าจักออกจากโลกสีขาวแห่งนี้ได้เช่นไร”

ต้าเซิ่นเพียงสะบัดมือเบาๆ หลินฮันก็พบว่าตนเองได้อยู่ในห้องก่อนหน้านี้ ข้างๆตัวมันมีหยางจื่อที่กำลังนอนหลับใหล

“ผู้คนที่เข้ามาในที่แห่งนี้กับข้า พวกเขาอยู่ที่ใด เจ้าพาพวกเขาออกไปด้วยได้หรือไม่” หลินฮันกล่าวถาม

“ที่แห่งนี้เป็นดั่งวงกตที่มีค่ายกลนานับประการ ท่านมีความสามารถยิ่งนักที่มาถึงส่วนที่ลึกที่สุดที่ข้าสถิตอยู่นี้ได้โดยมิเป็นอันใดแม้แต่น้อย ตอนนี้พวกเขากำลังผจญกับดักและเหล่าอสูรเทียม ท่านมิต้องเป็นห่วงพวกเขานับว่ามีฝีมือนักยังมิมีผู้ใดสิ้นชีวีแลยแม้แต่น้อย ข้าสามาถใช้พลังส่งพวกเขาออกไปได้ทันที”ต้าเซิ้นกล่าว

“แล้วผู้ใดเป็นผู้สร้างที่แห่งนี้ เหตุใดถึงกว้างใหญ่และมีกับดักมากมายนัก” หลินฮันกล่าวถาม

“ที่แห่งนี้เป็นผลงานทำเล่นยามว่างของเทพแห่งการสรรสร้างเท่านั้น นายท่านหลินฟ่านได้รับมันมาเมื่อนานมาแล้วจึงมอบให้ข้าเก็บรักษา การจักเข้ามานั้นต้องใช้โลหิตของเผ่าพันธุ์ชั้นสูงเป็นเครื่องสังเวย ข้ามิทราบว่าเกิดเหตุอันใดในกาลก่อนนั้น นายท่านหลินฟ่านใช้พลังส่งหยาดโลหิตหยุดสุดท้ายของตนเองมาให้ข้า ให้รอผู้มีสายเลือดแห่งเทพบรรพกาลหากเป็นผู้มีจิตใจดีงามจึงมอบหยาดโลหิตนี้ให้ ไม่นานข้าถูกลอบสังหารจนร่างกายมิอาจคงอยู่ ข้าจึงได้สละกายของตนใช้จิตวิญญาณสิงสถิตแท่นบูชาในวงกตแล้วใช้พลังควบคุมหลบหนีมาในดินแดนที่มิอาจรู้จัก จนมีวาสนาได้พบพานกับท่าน คงเป็นสวรรค์ลิขิตกระมังถึงทำให้ข้าได้พบกับท่านโดยบังเอิญเช่นนี้” ต้าเซิ่นบอกเล่าให้หลินฮันฟัง

“เรื่องราวซับซ้อนนักข้าปวดหัวไปหมดแล้ว แล้วเจ้าจักไปกับข้าได้เช่นไร” หลินฮันกล่าวถาม

ต้าเซิ่นจึงกล่าวว่า “ท่านมีสิ่งของระดับเทวะขึ้นไปที่ยังมิได้มีจิตวิญญาณหรือไม่ ข้าสามารถย้ายจิตวิญญาณออกจากแท่นบูชาไปสิงสถิตที่ของสิ่งนั้นได้” เพราะแท่นบูชานั้นได้ปรับแต่งให้เป็นส่วนหนึ่งกับวงกตแห่งนี้ มันจึงถือเป็นใจกลางในการควบคุมไปแล้ว มิสามารถย้ายออกไปได้หากมิยกไปทั้งวงกต หลินฮันเดินเข้าไปหาแท่นบูชาแล้วส่งพลังระดับสู่เทวะขั้น 1 เข้าไปโดยพลัน

ติ่ง! [ท่านได้ค้นพบแท่นบูชาแห่งเทพ สถานะ:ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ แตกสลายทันทีหากไร้จิตวิญญาณควบคุม]

ติ่ง [ท่านมีโบนัสการสุ่ม 1 ครั้ง จะใช้เลยหรือไม่]

จริงสิ ข้ามีโบนัส 1 ครั้งนี่นา

สุ่ม!

ติ่ง! [ท่านได้รับแหวนบริวาลแห่งเทพ ยักษาเพลิงโลกันตร์]

[ยักษาเพลิงโลกันตร์ระดับพื้นฐานขั้น 1 ท่านสามารถเรียกใช้งานอสูรยักษาเพลิงโลกันตร์ได้ไม่จำกัดเวลา EXP ของท่านและยักษาเพลิงโลกันตร์จะเพิ่มตามสิ่งที่สังหาร]

“เอ้ยนี่มัน เจ้ายักษ์ที่หยางจื่อสังหารไป ระบบมีของแบบนี้ด้วย สนุกละ แต่ว่าว่าเจ้าแท่นบูชานี่มันเคลื่อนย้ายมิได้ เอาไงดีหว่า” หลินฮันคิดอยู่นานจึงหยิบดาบแห่งราชันมังกรขึ้นมา “ก่อนอื่นเจ้าส่งทุกคนออกไปจากที่แห่งนี้ไปก่อน”

“ได้ขอรับ”ต้าเซิ่นกล่าวตอบ ทันใดนั้นทุกคนที่อยู่ในวงกตโดนส่งตัวออกมาภายนอกทันทีรวมถึงหลงจางลี่ที่ถูกกระจกปีศาจควบคุมด้วย

“ทีนี้เจ้าย้ายจิตวิญญาณของเจ้า มาสถิตอยู่ในดาบเล่มนี้” หลินฮันชูดาบให้ต้าเซิ่นดูทันที

“นะนะนั่นมันอาวุธระดับตำนาน นายท่านจะให้ข้าเป็นจิตวิญญาณของของสิ่งนี้จริงหรือ ข้าน้อยซึ้งใจยิ่งนัก” ต้าเซิ่นกล่าวออกด้วยความตื้นตันใจ นั่นมันดาบระดับตำนานเชียวนะ หากได้สถิตอยู่ในดาบเล่มนั้นเกรงว่าแม้แต่จะตัดผ่าโลกมนุษย์เป็นสองส่วนคงทำได้โดยง่ายดาย

“เจ้านี่พูดมากนัก รีบย้ายจิตวิญญาณมาเร็วเข้า”หลินฮันกล่าวเร่ง

“ขอรับ”

ดาบแห่งราชันมังกรส่องสว่างขึ้นในทันที มันลอยอยู่เหนือศีรษะของหลินฮัน ไม่นานก็ค่อยๆลอยเข้ามาอยู่ในมือของหลินฮัน

“นายท่าน ข้าได้มาสถิตอยู่ในดาบแล้วขอรับ”ต้าเซิ่นกล่าวขึ้นมา

ห้องเริ่มสั่นในบัลดล แท่นบูชาแห่งเทพเริ่มมีรอยแตกร้าวอย่างเห็นได้ชัดเพดานเริ่มสั่นสะเทือนเป็นสัญญาณแห่งการพังทลายของที่แห่งนี้

หลินฮันเดินไปอุ้มหยางจื่อแล้วกล่าวว่า “พวกเราจะออกไปเช่นไร ที่แห่งนี้จักพังทลายแล้ว”

ต้าเซิ่นได้ยินดังนั้นมันก็ลอยมาเบื้องหน้าของหลินฮัน เพียงสะบัดปลายดาบเบาๆเกิดช่องว่างมิติในทันที “นายท่านรีบออกไปเถิดขอรับ”

ได้ยินดังนั้นหลินฮันกระโจนออกไปทันที ตัวของมันปรากฏอยู่ตรงหน้าสมรภูมิก่อนหน้า ด้านหน้ามีผู้คนยืนเรียงรายตั้งท่าสู้รบกับหลงจางลี่ที่มีดวงตาสำดำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง

หยางจื่อที่กำลังหลับใหลมิได้สติพลันฟื้นขึ้นมา นางมองเห็นดวงหน้าของหลินฮันดวงตาเริ่มเปียกชื้น

“ข้าตายตามเจ้ามาแล้วใช่หรือไม่เจ้าขุนเขาหลิน ดียิ่งนักที่ข้าได้พบเจ้าอีกครั้ง”

ผู้คนที่กำลังตั้งท่าสู้รบกับหลงจางลี่อยู่นั้นหันมันสนใจหลินฮันและหยางจื่อกันทุกคนพลันได้ยินเสียงกล่าวของหลงจางลี่

“คุคุคุ ลาก่อนเจ้าพวกหน้าโง่ทั้งหลาย”

เมื่อหันหน้ากลับมาอีกทีก็มิได้พบนางแล้ว