อธิการบดีไม่กล้าแตะนักศึกษา?
“โห พี่ชาย! พี่ขับ Koenigsegg เหรอเนี่ย?!”
ชายหนุ่มคนหนึ่งตกใจอย่างมากเมื่อเห็นรถของ เย่เฉิน
“อืม ทำไมเหรอ?”
เย่เฉิน ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ขับ Koenigsegg แล้วมันมีปัญหาอะไรหรือ?
“สุดยอดเลยพี่ชาย ไม่สิ ต้องเรียกว่าพี่ใหญ่แล้ว!”
ชายหนุ่มคนนั้นพูดด้วยความตื่นเต้น
เพื่อนชายอีกสองสามคนที่อยู่รอบๆ ก็สังเกตเห็นรถของ เย่เฉิน เช่นกัน เมื่อเห็นว่าเป็น Koenigsegg พวกเขาก็รีบเดินเข้ามาล้อมด้วยสายตาชื่นชม
“รถคันนี้แม่งเท่เกินไปแล้ว!”
“ใช่เลย Koenigsegg คันนี้น่าจะติดอันดับต้นๆ ของรถซูเปอร์คาร์ในมหาวิทยาลัยเราเลยนะ!”
พวกเขาพูดอย่างตื่นเต้น แม้ว่าพวกเขาเองก็ขับรถซูเปอร์คาร์ แต่เมื่อเทียบกับ Koenigsegg แล้วก็ต่างกันลิบลับ
“พี่ใหญ่! ผมชื่อ เอี๋ยน หลิ่งรุ่ย นะครับ! ถ้าพี่มีอะไรให้ช่วย บอกผมได้เลย!”
ชายหนุ่มคนแรกรีบแนะนำตัว พร้อมทำท่าจะสมัครเป็นลูกน้องของ เย่เฉิน ทันที
เย่เฉิน ได้ยินบทสนทนาเหล่านี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตลกอยู่ในใจ
ดูเหมือนว่า... รถที่ ‘ธรรมดาที่สุด’ ในโรงจอดรถของฉันก็ยังดูเว่อร์เกินไปอยู่ดี...
เย่เฉิน จัดการพูดคุยกับคนพวกนั้นพอเป็นพิธี แล้วก็รีบเดินออกไปตรงไปยังอาคารสำนักงานของอธิการบดีของมหาวิทยาลัยนานาชาติเอลตันทันที
ประมาณเจ็ดถึงแปดนาทีต่อมา เย่เฉิน ก็มาถึงชั้นที่ตั้งของสำนักงานอธิการบดี
จากระยะไกล เย่เฉิน ก็สังเกตเห็นว่า ประตูห้องทำงานของอธิการบดีเปิดอยู่ ดูเหมือนจะมีคนอยู่ข้างใน?
มีคนรอฉันอยู่เหรอ?
ด้วยความอยากรู้ เย่เฉิน จึงรีบเดินเข้าไป
แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องทำงานของอธิการบดี เย่เฉิน ก็ถึงกับยืนอึ้ง
ไม่ใช่แค่ ‘มีคน’ แต่ที่นี่มีนักศึกษาอยู่เต็มไปหมด! เย่เฉิน กวาดตามองคร่าวๆ มีอยู่เจ็ดถึงแปดคนเลยทีเดียวในห้องทำงาน
และที่สำคัญ ห้องทำงานของอธิการบดีนี้แตกต่างจากที่อื่นโดยสิ้นเชิง นี่มันไม่ใช่ ‘สำนักงาน’ แล้ว แต่เหมือน ‘ห้องรับแขก’ อันหรูขนาดใหญ่โตมากกว่า
ภายในห้องกว้างขวาง มีโซฟาเดี่ยวราคาแพงอยู่สิบกว่าตัว นอกจากโต๊ะทำงานของอธิการบดีที่มีแท่นยกขึ้นจากพื้นเล็กน้อยแล้ว ที่เหลือก็เหมือนห้องนั่งเล่นของเศรษฐี
ตอนนี้ โซฟาด้านหน้าสุดเจ็ดถึงแปดตัว มีคนนั่งเต็ม ยกเว้นตัวแรกที่ว่างอยู่ นักศึกษาเหล่านี้น่าจะอายุประมาณยี่สิบต้นๆ ดูอย่างไรก็เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยนานาชาติเอลตัน ..พวกเขาดูเหมือนกำลังรออธิการบดีมาจัดการเรื่องบางอย่าง
ในหมู่นักศึกษาเหล่านี้ แต่ละคนล้วนมีท่าทางเหลิงๆ เหมือนลูกเศรษฐีที่ไม่เอาไหน บางคนนั่งไขว่ห้างอย่างเท่ห์ ท่าทางราวกับพวกเด็กเสเพล บางคนสูบบุหรี่ควันโขมง พื้นใต้เท้ามีแต่ก้นบุหรี่
บางคนหลับตานั่งพักผ่อน ด้านหลังยังมีผู้ติดตามคอยนวดไหล่ให้อย่างสบายใจ
เย่เฉิน มองภาพตรงหน้าแล้วอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว
นี่มันไม่ใช่ ‘นักศึกษารอพบอธิการบดี’ แล้วล่ะ แต่มันเหมือนภาพ ‘ผู้บริหารรอพนักงาน’ มากกว่า!
ในขณะที่ เย่เฉิน กำลังประเมินพวกเขา นักศึกษาเหล่านั้นก็เห็นเขาเช่นกัน แต่พวกเขาแค่ปรายตามองนิดหน่อยเท่านั้น แล้วก็ไม่สนใจอะไรอีก
เย่เฉิน ตั้งใจจะเดินผ่านพวกเขา ไปนั่งที่เก้าอี้อธิการบดีด้านหน้า
แต่ทันใดนั้น กลุ่มนักศึกษาที่นั่งรออยู่ก็เริ่มแสดงความไม่พอใจทันที
“เฮ้ นายจะทำอะไรน่ะ?”
“มาก่อนมาหลัง ไม่รู้จักหรือไง ไอ้น้อง!”
“เก้าอี้ข้างหน้าเนี่ย นายไม่มีสิทธิ์นั่งหรอก! ไปนั่งข้างหลังแล้วรอดีๆ รอให้อธิการบดีมาจัดการเรื่องของพวกเราก่อน ค่อยถึงคิวนาย!”
พวกเขาเริ่มพูดขึ้นทีละคนสองคน ชี้บอกให้ เย่เฉิน ไปนั่งรอข้างหลังเหมือนคนอื่นๆ
เย่เฉิน กำลังจะอธิบาย แต่ในขณะนั้น ชายหนุ่มท่าทางเจ้าสำราญคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ
“คุณชายหานมาแล้ว! เชิญนั่งครับ!”
“คุณชายหาน! เราเก็บโซฟาตัวแรกไว้ให้คุณเลยนะครับ เชิญๆ เดี๋ยวอธิการบดีมา เราจะให้เขาช่วยจัดการเรื่องของคุณก่อนเลย!”
เมื่อเห็นชายคนนั้นเข้ามา เด็กหนุ่มที่ดูหยิ่งยโสเมื่อครู่ กลับรีบยิ้มแย้ม และพูดประจบประแจง ก่อนจะพาเขาไปยังโซฟาตัวหน้าสุดทันที
“อืม...”
คุณชายหาน พยักหน้าเบาๆ แล้วก็เดินตรงไปด้านหน้า...
แต่ยังไม่ทันที่ คุณชายหาน จะเดินไปนั่ง ก็เกิดเรื่องที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึง ชายคนหนึ่งเดินผ่านเขาไปตรงๆ มุ่งหน้าไปยังด้านหน้าสุดของห้อง
และคนคนนั้น...มิใช่ใครอื่น แต่คือ เย่เฉิน!
คุณชายหาน และคนอื่นๆ คิดว่า เย่เฉิน จะไปแย่งนั่งโซฟาตัวแรก จึงเริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจ
แต่ในวินาทีถัดมา เย่เฉิน กลับเดินตรงไปนั่งลงที่ ‘เก้าอี้อธิการบดี’ โดยตรง!
ทุกคนในห้องถึงกับอึ้งตาค้าง
“เพื่อน นายกล้านั่งตรงนั้นเหรอ?”
มีคนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อสายตา
“ถึงเราจะไม่เคารพ ‘ลุงหลี่’ เท่าไหร่ แต่ยังไงเขาก็เป็นอธิการบดี เราเป็นนักศึกษา อย่างน้อยต้องให้เกียรติกันบ้าง นายแม่งเล่นไปนั่งเก้าอี้เขาเลย แบบนี้มันเกินไปแล้วมั้ง?”
‘ลุงหลี่’ ที่พวกเขาพูดถึงก็คืออธิการบดีคนก่อนของมหาวิทยาลัยนานาชาติเอลตัน
“ใช่! พวกเรานั่งรอกันอยู่ข้างล่าง ยังไม่กล้านั่งตรงนั้น นายเป็นใครมาจากไหน กล้าดียังไง!”
ชายหนุ่มที่สูบบุหรี่อยู่เมื่อครู่ลุกขึ้นมาพูดเสียงแข็ง พร้อมจ้องเขม็งใส่ เย่เฉิน
เย่เฉิน ยังคงนั่งอย่างนิ่งสงบ พร้อมตอบกลับเรียบๆ ไปว่า :
“จะให้ฉันลุกลงไปนั่งข้างล่างทำไม?”
“ทำไมงั้นเหรอ? นายเป็นใครถึงกล้านั่งตำแหน่งนั้น?!”
ชายหนุ่มที่สูบบุหรี่พูดเสียงดัง
เย่เฉิน ยิ้มบางๆ ไปแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า :
“ฉันเป็นใคร? ฉันคืออธิการบดีของมหาวิทยาลัยนานาชาติเอลตัน”
ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดจากปาก ทุกคนในห้องถึงกับเงียบกริบ ราวกับเสียงทั้งหมดถูกตัดหายไปในพริบตา!
แต่ละคนจ้องมองไปที่ เย่เฉิน ด้วยสีหน้าตกตะลึง
“นายเป็นอธิการบดี? ล้อเล่นหรือเปล่า?”
“ใช่! นายอายุแค่นี้ จะมาเป็นอธิการบดีของพวกเราได้ยังไง?”
“เพื่อน คิดว่าเราโง่รึไง?”
ไม่มีใครเชื่อเขาเลยสักคน คนที่อายุไล่เลี่ยกันกับพวกเขา จะมาเป็น ‘อธิการบดี’ ได้อย่างไร? มันไม่มีทางเป็นไปได้!!!
นี่ล้อกันเล่นอยู่ใช่ไหม?!
ที่สำคัญ อธิการบดีของมหาวิทยาลัยนานาชาติเอลตันก็คือ ‘ลุงหลี่’ นี่นา พวกเราเพิ่งเจอเขามาหยกๆ!
ชายหนุ่มที่สูบบุหรี่อยู่เมื่อครู่ไม่อยากเสียเวลา เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหา เย่เฉิน เขาตั้งใจจะใช้ความได้เปรียบด้านร่างกาย ดึง เย่เฉิน ออกมาจากเก้าอี้นั่งของอธิการบดีให้ได้
แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือ ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ
ชายวัยกลางคนคนนี้เขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น ‘ลู่ เซี่ยงจิน’ รองอธิการบดีของมหาวิทยาลัย!
“ท่านอธิการบดีเย่! ทำไมท่านถึงมาเร็วจังครับ!”
ทันทีที่เห็น เย่เฉิน ลู่ เซี่ยงจิน ก็รีบเข้ามาทักทายเขาด้วยความเคารพ เขากำลังจะจัดพิธีต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ให้ เย่เฉิน อยู่พอดี ไม่คิดว่า เย่เฉิน จะมาถึงก่อนแล้ว แถมยังตรงมาที่ห้องทำงานเองด้วย
เขาเป็นอธิการบดีจริงๆ เหรอ?!!
เสียงของรองอธิการบดีทำให้ชายที่กำลังจะลงมือชะงักกลางอากาศ เขาชะงักทันที สีหน้าของชายหนุ่มที่สูบบุหรี่เต็มไปด้วยความตกใจ และอับอายสุดขีด
นักศึกษาคนอื่นๆ ในห้องก็หันมามองหน้ากันอย่างงุนงง และอึ้งสุดๆ พวกเขาไม่คิดเลยว่า ที่ เย่เฉิน พูดนั้น... จะเป็นความจริง!
รองอธิการบดี ลู่ เซี่ยงจิน หันไปมองนักศึกษาในห้อง โดยเฉพาะ คุณชายหาน แล้วรีบเดินเข้าไปหา เย่เฉิน ก่อนจะพูดเสียงเบาอย่างระมัดระวังว่า :
“ท่านอธิการบดีเย่... นักศึกษาพวกนี้ล้วนมีแบ็คใหญ่ โดยเฉพาะคนนามสกุลหานนั่น เบื้องหลังเขา... พวกเราแตะต้องไม่ได้ครับ”
“เดี๋ยวถ้าเขามีคำขออะไร... ท่านก็แค่ตอบตกลงตามๆ ไปเหมือนที่ท่านอธิการบดีหลี่คนก่อนเคยทำก็พอครับ”
“แตะต้องไม่ได้งั้นเหรอ?”
เย่เฉิน ได้ยินแล้วก็หัวเราะในลำคอเบาๆ
ฉัน เย่เฉิน... จะกลัวพวกนี้งั้นเหรอ? ฮึ!
ในขณะเดียวกัน นักศึกษาหลายคนที่ตกใจเมื่อครู่ก็เริ่มได้สติกลับมา พวกเขาหันมาสบตากัน และคุณชายหาน ก็ส่งสัญญาณด้วยสายตาให้ชายหนุ่มอีกคนที่นั่งหลับตาอยู่ก่อนหน้านี้
ชายหนุ่มคนนั้นพยักหน้าเบาๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ มุ่งตรงไปหา เย่เฉิน เตรียมพร้อมจะเปิดศึก!!!