บทลงโทษที่ยากจะรับไหว!

“ใครแพ้... ต้องวิ่งรอบมหาวิทยาลัยปักกิ่งสามรอบ พร้อมตะโกนว่า ‘ฉัน ชื่อ... เป็นคนไร้ค่า!’ แบบนั้นเป็นยังไง?”

เย่เฉิน พูดขึ้นมา

บทลงโทษที่ เย่เฉิน ตั้งขึ้นมาแบบนี้ สำหรับพวกอัจฉริยะที่เย่อหยิ่งในความสามารถของตัวเอง มันถือเป็นความเจ็บปวดอย่างที่สุด

บทลงโทษเช่นนี้มันสามารถทำลายศักดิ์ศรี และความมั่นใจของคนพวกนี้ได้อย่างรุนแรง ทำให้พวกเขาที่เคยโดดเด่นกลายเป็นตัวตลก

อีกทั้งมันยังจะกลายเป็นจุดด่างพร้อยครั้งใหญ่ในชีวิต และอาจทำให้เส้นทางอาชีพในอนาคตของเขาพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า

“นี่มัน…”

จริงดังคาด เมื่อ เย่เฉิน พูดจบ ไต้ ลี่เทา ชายหนุ่มผมยาวผู้ซึ่งกังวลมากเกี่ยวกับชื่อเสียงของตนก็ถึงกับลังเลทันที

บทลงโทษแบบนี้มันรุนแรงเกินไป

มันก็เหมือนกับให้คนที่รักเงินมากๆ เอาทรัพย์สินทั้งหมดของตัวเองไปทิ้ง มันเจ็บปวดขนาดนั้นเลยล่ะ

ถ้าฉันทำอย่างนั้นจริงๆ เส้นทางในวงการศิลปะของฉันก็คงจบเห่แน่นอน!

“กลัวเหรอ?”

“ถ้ากลัวล่ะก็ ตอนนี้ตะโกนสิบครั้งว่า ‘ฉัน ไต้ ลี่เทา เป็นคนไร้ค่า’ ก็ได้นะ”

เย่เฉิน พูดพร้อมใช้จิตวิทยาเพื่อมากดดันอีกฝ่าย

“กลัวเหรอ?”

“ฉันน่ะเป็นนักศึกษาระดับหัวกะทิของภาควิชาศิลปะ ลูกศิษย์คนสุดท้ายของอาจารย์ฟาง เต๋อหง เชียวนะ จะไปกลัวได้ยังไง?!”

ชายหนุ่มผมยาวตอบกลับด้วยความดื้อรั้น

ในฐานะศิษย์ของอาจารย์ฟาง เต๋อหง เขาไม่มีวันยอมแพ้ให้เป็นที่ขายหน้าของอาจารย์ของเขาแน่นอน

“ตกลง ฉันรับคำท้า!”

ชายหนุ่มผมยาวกัดฟันตอบตกลง

“จริงสิ เราเพิ่มของเดิมพันอีกสักนิดดีกว่า ฉันมีพาหนะคันหนึ่ง Lamborghini Huracán รุ่นท็อป ราคาไม่แพง แค่ห้า หรือหกล้านหยวนเอง”

เย่เฉิน พูดพลางหยิบกุญแจรถออกมา

รถคันนี้ไม่ใช่ เย่เฉิน ซื้อมาเอง แต่เป็นรถที่มีอยู่ในโรงรถของคฤหาสน์สไตล์โบราณสุดหรูในปักกิ่งของ เย่เฉิน ตอนเขามาที่ปักกิ่งยังไม่มีพาหนะ เลยเอาคันนี้มาใช้ชั่วคราวโดยไม่เรื่องมาก

Lamborghini Huracán รุ่นท็อป ราคา 5-6 ล้านหยวน?!

นี่เรียกว่า ‘ไม่แพง’ งั้นเหรอ?!

แม้แต่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยปักกิ่งก็ยังถือว่ารถคันนี้เป็นรถหรูเลย!

เมื่อมองไปยังกุญแจรถในมือของ เย่เฉิน ดวงตาของชายหนุ่มผมยาวก็เปล่งประกาย

“ฉันไม่มีรถระดับนั้น แต่ฉันมีภาพวาดสะสมหลายภาพ รวมถึงภาพที่อาจารย์ของฉันวาดให้เป็นพิเศษ ถ้านำไปขาย อย่างน้อยก็ได้สักสองถึงสามล้าน รวมกับภาพอื่นๆ และเงินเก็บทั้งหมด ก็น่าจะพอห้าหกล้านเหมือนกัน!”

“ฉันขอเดิมพันทั้งหมดนี้กับนาย!!!”

ชายหนุ่มผมยาวรู้สึกว่าคราวนี้เขาได้เปรียบแน่นอน

เขาที่เป็นถึงนักศึกษาระดับหัวกะทิของภาควิชาศิลปะ อัจฉริยะด้านศิลป์ และยังเป็นศิษย์คนสุดท้ายของอาจารย์ศิลป์ระดับประเทศอย่าง ฟาง เต๋อหง

แน่นอนว่าฝีมือของฉันย่อมเหนือกว่าไอ้เด็กนี่อยู่แล้ว

ยิ่งกว่านั้น ภาพที่พวกเขาจะวาดคือ ‘เจดีย์ปั๋วหญ่า(博雅塔)’ ที่อยู่ด้านหน้าตอนนี้ ซึ่ง ไต้ ลี่เทา ได้วาดมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน นับว่าเขามีประสบการณ์เต็มเปี่ยม

ทั้งในแง่ของฝีมือ ทั้งในแง่ของประสบการณ์ ฉันมีความได้เปรียบในทุกทาง ไม่ว่าจะมองดูจากมุมไหน ฉันก็มั่นใจว่าเรื่องชนะมันเป็นที่แน่นอนอยู่แล้ว!

“ตกลง”

เย่เฉิน พยักหน้า

แต่ เย่เฉิน ไม่มีอุปกรณ์การวาดภาพอยู่ในมือ

“ฉันมีนะ แต่เป็นพู่กันจีนกับอุปกรณ์วาดภาพจีน ไม่รู้ว่าใช้ได้ไหม?”

ขณะนั้นเอง มีคนแถวนั้นยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ เขากำลังจะไปที่สตูดิโอพอดีเลยพกอุปกรณ์มาด้วย

“อุปกรณ์วาดภาพจีน? ยิ่งดีเลย”

“ขอบคุณมากนะ”

เย่เฉิน กล่าวขอบคุณอีกฝ่าย

เย่เฉิน ไม่เรื่องมากอยู่แล้ว ไม่ว่าอุปกรณ์จะเป็นแบบไหน พอมาอยู่ในมือของเขา มันก็กลายเป็น ‘อาวุธ’ ไว้ถล่มชายหนุ่มผมยาวคนนี้ได้อยู่ดี

“ฉันช่วยคุณเอง”

ซู หนิงซวง เดินเข้ามา ช่วย เย่เฉิน จัดเตรียมอุปกรณ์วาดภาพให้เรียบร้อย

เมื่อเห็นฉากนี้ ชายหนุ่มผมยาวที่เตรียมตัวมาพร้อมแล้วก็กัดฟันด้วยความอิจฉาจนแทบขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว การแข่งขันเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ

ชายหนุ่มผมยาวใช้การวาดเส้นดินสอ(สเก็ตช์) ส่วน เย่เฉิน ใช้พู่กันวาดภาพจีนแบบดั้งเดิม(จีนโบราณ) ทั้งสองจดจ่อกับผลงานของตัวเองอย่างเต็มที่ ผู้คนที่มุงดูรอบๆ ถึงกับไม่กล้าหายใจแรง กลัวจะรบกวนพวกเขา

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า เย่เฉิน เป็นคนแรกที่วางพู่กันในมือลง และไม่นานนัก ชายหนุ่มผมยาวผู้มีประสบการณ์ก็วางปากกาในมือของเขาลงเช่นกัน

ผู้ชมรอบข้างกรูกันเข้าไปดูผลงานของทั้งคู่

แทบจะในวินาทีที่เห็น ก็รู้ได้ทันทีว่าใครแพ้ใครชนะ

ระดับของผลงานทั้งสองนั้น ไม่อยู่ในระดับเดียวกันเลย ผลงานของชายหนุ่มผมยาว แม้จะจัดว่าเป็นระดับแนวหน้าของนักศึกษา หรือแม้กระทั่งเหนือกว่าครูอาจารย์สอนศิลปะบางท่าน

แต่ภาพวาดของ เย่เฉิน นั้น กลับสามารถเทียบชั้นกับศาสตราจารย์ของภาควิชาศิลปะได้เลย หรืออาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ

เมื่อเปรียบกับชายหนุ่มผมยาวแล้ว เย่เฉิน ราวกับกำลัง ‘ถล่ม’ อีกฝ่ายอยู่ข้างเดียวอย่างไร้ความปรานี

บรรดาผู้ชมหลายคนในที่นั้นก็เป็นนักศึกษาภาควิชาศิลปะ การจะตัดสินว่าใครเหนือกว่า พวกเขามองออกได้ทันที

“รุ่นพี่ไต้ นี่แพ้แล้วล่ะ”

“ที่แท้พี่ชายคนนี้ต่างหากถึงจะเรียกว่าระดับเทพของจริง”

“สุดยอดจริงๆ”

ผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ต่างชมไม่ขาดปาก

ข้างๆ นั้น ชายหนุ่มผมยาวมองภาพของ เย่เฉิน ด้วยใบหน้ามืดมนสุดขีด

เขารู้ตัวดีว่าเขาแพ้แล้ว และแพ้อย่างหมดรูป แต่เขาก็ไม่อยาก... และไม่กล้ายอมรับความพ่ายแพ้นั้น

ถ้าเขายอมรับว่าแพ้ เขาจะต้องยกเงินสะสมทั้งหมดของเขา รวมถึงผลงานมูลค่าห้าหกล้านให้ เย่เฉิน แถมยังจะต้องวิ่งรอบมหาวิทยาลัยสามรอบ พร้อมตะโกนว่า ‘ฉันเป็นคนไร้ค่า’

ทั้งศักดิ์ศรี ทั้งทรัพย์สิน เขาจะเสียไปหมด เขาจะขาดทุนย่อยยับ

และยิ่งไปกว่านั้น ถ้าฉันยอมแพ้แล้วยอมรับโทษจริงๆ ฉันอาจต้องถอนตัวจากวงการศิลปะเลยก็ได้ เส้นทางอาชีพที่ฉันเคยพยายามสร้างมา จะพังทลาย ความพยายามทั้งหมดจะกลายเป็นสูญเปล่า

นั่นมันคือบทลงโทษที่ฉันไม่สามารถรับไหวเลยจริงๆ!

“ฉันไม่คิดว่านายชนะนะ”

“ภาพของฉันน่ะ... เหนือกว่านายด้วยซ้ำ”

ชายหนุ่มผมยาวเริ่มแถ เริ่มที่จะทำตัวเหมือนเด็กเอาแต่ใจ

อย่างไรซะ ศิลปะก็เป็นสิ่งที่ไม่มีคำตอบตายตัวอยู่แล้ว ใครแพ้ใครชนะมันพูดยากนี่นา วงการศิลป์ไม่มีที่หนึ่งหรอก!

ขณะที่ชายหนุ่มผมยาวกำลังคิดหาวิธีจะโยกโย้ต่อไป ชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบปีคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

“สวัสดีครับอาจารย์ฟาง…”

“อาจารย์ฟาง มาแล้ว!”

เมื่อเห็นชายวัยกลางคนคนนั้น ผู้ชมหลายคนรีบโค้งตัวทักทายอย่างนอบน้อมทันที

ชายวัยกลางคนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คืออาจารย์ของชายหนุ่มผมยาว ศาสตราจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิจากภาควิชาศิลปะแห่งมหาวิทยาลัยปักกิ่ง และยังเป็นหนึ่งในปรมาจารย์ศิลปะระดับประเทศ – ฟาง เต๋อหง!

“เกิดอะไรขึ้น?”

ฟาง เต๋อหง ถามขึ้น เขาเดินมาที่นี่เพื่อจะดูว่าลูกศิษย์ของตนตั้งใจวาดภาพหรือไม่ แต่จากไกลๆ ที่นี่เขาก็เห็นฝูงชนล้อมกันอยู่อย่างหนาแน่น

“อาจารย์ครับ คือว่า...”

ไต้ ลี่เทา ชายหนุ่มผมยาวรีบเดินเข้าไปกระซิบเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ ฟาง เต๋อหง อาจารย์ของเขาฟัง

หลังจากฟังที่ลูกศิษย์ของตนพูดจบ ฟาง เต๋อหง ก็จ้องลูกศิษย์ของตัวเองด้วยความโกรธ จากนั้นค่อยๆ เดินมายังภาพวาดของ เย่เฉิน

ทันทีที่เห็นภาพวาดของ เย่เฉิน หัวใจของ ฟาง เต๋อหง ก็สะดุดวูบหนึ่ง

แต่เพื่อปกป้องลูกศิษย์ เพื่ออนาคตของเขา ฟาง เต๋อหง จึงจำใจต้อง ‘จับผิด’ ผลงานของ เย่เฉิน ถึงแม้จะต้องแสร้งมองหาจุดบกพร่องเล็กน้อยก็ตาม…

ในที่สุด ฟาง เต๋อหง ก็ ‘พยายาม’ หาเรื่องตำหนิผลงานของ เย่เฉิน ได้เล็กน้อย

หมายเหตุ : ภาพ 'เจดีย์ปั๋วหญ่า(博雅塔)' ของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง หรือ 'เป่ยต้า' จาก sohu (https://www.sohu.com/a/418746024_120385230)