เมืองเเสงดารา

หลินฮันเดินออกทางโดยมีหลินหงและหลินเสี่ยวไป๋เดินทางไปด้วย การเดินทางในครั้งนี้มิได้เร่งรีบแต่อย่างใด ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมา การหลอมโอสถอยู่ในตำหนักนั้นนับว่าน่าเบื่อเป็นอย่างมาก การที่ได้ออกมารับสายลมบนเวหาเช่นนี้ นับว่าผ่อนคลายร่างกายและจิตใจได้ดียิ่งนัก ด้วยความเร็วของวิหคเพลิงหมาเชี่ย เพียงครึ่งก้านธูปก็ได้พบกับเมืองเมืองหนึ่งซึ่งอยู่มิไกลจากเมืองเขียวอรุณเท่าใดนัก

“กลิ่นหอมดียิ่ง นายท่านเราไปเดินเล่มเมืองนี้กันก่อนไหมขอรับ” หลินหงกล่าวออกมา

“ก็ได้ หมาเชี่ยบินลงป่าด้านนอกเมือง” หลินฮันกล่าว

การที่หลินฮันให้หมาเชี่ยบินลงยังป่านอกเมืองนั้นเป็นเพราะ หากบินเข้าไปในเมืองเกรงว่าชาวเมืองทั้งหลายคงได้ตกใจตายกันไปพอดี ไม่นานหลินฮันก็เดินมาถึงหน้าประตูเมืองโดยมีหลินหงอยู่บนไหล่ข้างซ้าย หลินเสี่ยวไป๋อยู่บนไหล่ข้างขวาและหมาเชี่ยที่กลายเป็นนกตัวเล็กสีแดงเพลิงบินวนอยู่เหนือศรีษะ ผู้คนที่อยู่หน้าประตูเมืองต่างมองหลินฮันอย่างพิจารณา แต่โดยส่วนมากแล้วมองด้วยสายตาอันดูถูก “หรือคนผู้นี้จักเป็นผู้ฝึกสัตว์ แต่ว่าฝึกได้เพียงแค่แมวธรรมดากับนกกระจิบช่างน่าเวทนานัก”

“หากผู้ใดต้องเข้าเมืองแสงดาราชำระ 1 เหรียญทอง หากมิมีจงไสหัวไป” ยามตะโกนออกมาเสียงดังเมื่อมีฝูงชนต่อแถวกันเข้าเมืองยาวเหยียด

หลินฮันที่ต่อแถวอยู่นั้นจึงได้ไถ่ถามผู้คนที่อยู่ด้านหน้าทันที “พี่ชาย ข้อขอถามอันใดท่านหน่อยได้หรือไม่ เหตุใดผู้คนจึงได้เดินทางเข้าเมืองกันเนืองแน่นเช่นนี้”

“เจ้าคงเดินทางมาจากที่ระแวกอื่นสินะ ข้าจักบอกให้พรุ่งนี้จักมีการประลองยุทธระหว่างเมืองแสงดารา เมืองฟ้านิลกาฬ เมืองหยกประกายและเมืองเขียวอรุณอย่างไรเล่า 10 ปีมีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ครั้งนี้เมืองแสงดาราเป็นเจ้าภาพ เจ้าอย่าพลาดเชียวนะน้องชาย” ชายผู้นั้นกล่าว

“เช่นนี้เอง ขอบคุณพี่ชาย” หลินฮันกล่าว

หลินฮันจำได้ว่าตอนอายุ 7 ขวบ ท่านพ่อและท่านตาเคยพาไปชมการประลองยุทธที่จัดขึ้นที่เมืองฟ้านิลกาฬ ตอนนั้นผู้คนมากมายนัก การประลองดุเดือด หลินเทียนบิดาของหลินฮันก็เป็นหนึ่งในผู้ลงแข่งขันประลองยุทธในครั้งนั้น แต่น่าเสียดายที่ได้พ่ายแพ้ไปในรอบชิงชนะเลิศ

ผู้คนต่างทยอยกันเข้าไปในเมือง ไม่นานก็ถึงลำดับของหลินฮัน

“1 เหรียญทอง” ยามเฝ้าประตูกล่าวขึ้นมาทันที

“พี่ชายข้ามิได้มีเหรียญทองติดตัวแม้แต่น้อย ข้ามีเพียงหินลมปราณเท่านั้น” หลินฮันกล่าวขึ้นมาพร้อมกับค้นหาหินลมปราณในแหวนมิติของตน ค้นหาจนทั่วแต่มิพบแม้แต่ก้อนเดียว หลินฮันจึงนึกได้ว่าตนนำหินลมปราณที่มีทั้งหมดให้หลินหงซ่อมแซมลำแสงเคลื่อนย้ายไปแล้ว

“พี่ชายข้าหาหินลมปราณไม่เจอนะ แต่ว่าสิ่งนี้พอจักให้ข้าเข้าไปในเมืองได้หรือไม่” หลินฮันหยิบตราสัญลักษณ์ศิษย์สายในสำนักเทพกระบี่ ที่ลืมทิ้งไว้ในแหวนมิติ มิได้คืนให้กับสำนักออกมา

“ท่านเป็นศิษย์ของสำนักเทพกระบี่... ข้าน้อยขออภัยที่ล่วงเกิน เชิญท่านเข้าเมืองได้เลยขอรับ” ยามผู้นั้นกล่าวออกมาอย่างตื่นกลัว ตัวตนของสำนักเทพกระบี่เป็นเช่นไรในอาณาจักรนี้ คงมิต้องบอกก็พอจักรู้ได้

“ขอบคุณท่านมาก” หลินฮันกล่าวแล้วจึงเดินเข้าไปในเมืองแสงดาราทันที หากเอาตราของเจ้าขุนเขาเดียวดายออกมาแสดง เกรงว่ายามผู้นั้นคงได้เรียกโคตรเง้ามาทำความเคารพหลินฮันเป็นแน่

เมื่อไม่นานก่อนหน้านี้ กองทัพปีศาจบุกมาทำลายเมืองทั้งหลายจนย่อยยับ แต่ด้วยทรัพยากรที่องค์จักรพรรดิพระราชทานมาให้นั้น ทำให้เมืองถูกซ่อมแซมเวลาอันรวดเร็ว รวมถึงเมืองแสงดาราแห่งนี้ด้วยเช่นกัน ตลอดสองข้างทางเนืองแน่นไปด้วยผู้คนและร้านค้าต่างๆมากมาย

“กลิ่นหอมเนื้อย่าง เสี่ยวไป๋เจ้าได้กลิ่นเหมือนข้าหรือไม่” หลินหงหล่าวขึ้นมาพร้อมกับน้ำลายไหลยืดพร้อมกับเสียงท้องร้องครวญคราง

“ขอรับท่านลุง ข้าก็ได้กลิ่นเช่นกัน” หลินเสี่ยวไป๋ตอบกลับหลินหง

ทั้งสองกระโดดลงจากไหล่ของหลินฮันแล้ววิ่งไปตามที่มาของกลิ่นเนื้อย่างอันเย้ายวนนั้นทันที หลินฮันถึงกับส่ายศีรษะแล้วเดินตามไป เดินมาไม่นานนักก็ได้พบกับบ้านหลังเล็กหลังหนึ่ง ที่อยู่ท่ามกลางคฤหาสน์อันใหญ่โตในเมืองแสงดารา หลินหงและหลินเสี่ยวไป๋กระโจนเข้าไปในบ้านหลังนั้นทันที

เมื่อเข้าไปด้านในบ้านก็ได้พบกับเนื้อกวางย่างไม้หนึ่ง วางอยู่เหนือเตาไฟ ด้านข้างเตาไฟนั้น มีดรุณีน้อยนางหนึ่งกำลังโขลกเครื่องโอสถอย่างขะมักเขม้น ภายในบ้านมีเตาหลอมโลหะขนาดใหญ่อยู่หนึ่งเตา ด้านข้างเตาหลอมโลหะนั้นมีชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง นอนหลับไหลมิรู้สึกตัวพร้อมกับขวดสุราในมือ

หลินหงและหลินเสี่ยวไป๋ที่พุ่งเข้าไปในบ้านหลังนั้น ก็ได้เห็นเป้าหมายเป็นเนื้อย่างเสียบไม้อันงดงาม พุ่งตัวเข้าไปงับทันที

“กรี๊ดด! เจ้าแมวขโมย เอาเนื้อย่างของข้าคืนมาเดี๋ยวนี้นะ” เสียงดรุณีน้อยนางนั้นร้องตะโกนขึ้นมาโดนพลัน หลินฮันที่เดินตามหลังมาถึงหน้าบ้านนั้นถึงกับสะดุ้ง หรือว่าเจ้าสองตัวนั้น หลินฮันวิ่งเข้ามาด้านในนั้นก็พบเข้ากับภาพเด็กสาวถือไม้ไผ่ท่อนหนึ่ง วิ่งไล่หวดแมวทั้งสองตัว ในปากของแมวทั้งสองคาบเนื้อย่างอันส่งกลิ่นหอมยั่วยวนออกมา