สั่นสะเทือน

“เช่นนั้นเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะให้หมาเชี่ยอยู่กับพวกเจ้าสองคนด้วย” หลินฮัน

“ขอรับนายท่าน” ถังเอ้อหลางกล่าวด้วยความเคารพ

ทันใดนั้นเองนกตัวเล็กตัวสีแดงเพลงตัวหนึ่งก็ได้บินเข้ามาในบริเวณบ้านของถังเอ้อหลางทันที

“หมาเชี่ยข้าฝากดูแลพวกเขาสักประเดี๋ยว เดี๋ยวข้ากลับมา” หลินฮันกล่าวจบก็เดินทอดน่องออกไปทันที

เมืองแสงดารายามค่ำคืนยังคงคับคั่งไปด้วยผู้คนไม่ต่างกับตอนกลางวันที่ผ่านมา หลินฮันเดินไปหยุดที่หน้าร้านค้าแห่งหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ หน้าร้านนั้นมีป้ายขนาดยักษ์เขียนเอาไว้ว่าโรงประมูลแสงดารา

เมื่อเดินเข้าไปด้านในก็ได้มีหญิงสาวออกมาต้อนรับทันที “โรงประมูลแสงดารายินดีต้อนรับเจ้าคะ ไม่ทราบว่าคุณชายต้องการสิ่งใดหรือเจ้าคะ”

“ข้าต้องการขายเม็ดโอสถ ที่นี่รับซื้อหรือไม่” หลินฮันกล่าวออกมาพร้อมกับมีขวดหยกปรากฏในมือ

“ไม่ทราบว่ายาที่คุณชายต้องการขาวเป็นยาชนิดใดหรือเจ้าคะ”

“ยาฟื้นฟูลมปราณขั้นสูงนะ” หลินฮันกล่าวขึ้นมา หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็ถึงกับตาโต “เชิญคุณชายนั่งรอที่ชั้น 3 เจ้าคะ ข้าน้อยขอตัวไปเรียกผู้ประเมินโอสถสักครู่” กล่าวจบนางก็หมุนกายจากไปทันที

หลินฮันเดินขึ้นไปบนชั้น 3 แล้วก็เดินดูหลายอย่างไปเรื่อยๆ ของทุกชิ้นในโรงประมูลแสงดาราแห่งนี้มีเพียงระดับราชันลงมาเท่านั้น มิได้มีระดับจักรพรรดิขึ้นไปเลยแม้แต่ชิ้นเดียว เม็ดโอสถต่างๆ ล้วนแล้วแต่เป็นระดับพื้นฐาน ที่มีความเข้มข้นของเม็ดยาเพียง 5-6 ส่วนเท่านั้น ไม่นานนักก็ได้มีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินมาพร้อมกับหญิงสาวที่เชิญหลินฮันขึ้นมาบนชั้น 3 เมื่อสักครู่เดินเข้ามา

“เจ้าต้องการขายเม็ดยาฟื้นฟูลมปราณระดับสูงเช่นนั้นรึ” ชายวัยกลางคนผู้นั้นกล่าวออกมาด้วยสีหน้าดูถูก

หลินฮันผงกศีรษะแล้วจึงนำขวดหยกใบหนึ่งออกมา ในขวดหยกนั้นมียาฟื้นฟูลมปราณระดับสูง 10 เม็ด หลินฮันเปิดขวดหยกทันทีกลิ่นอายพลังปราณอันเข้มข้นพวยพุ่งขึ้นมาจากขวดหยกอย่างรวดเร็ว ชายวัยกลางคนผู้นั้นดึงขวดหยกที่อยู่ในมือของหลินฮันมาดูในทันที

“นี่มันเม็ดยาฟื้นฟูลมปราณระดับสูงแถมความเข้มข้นยัง 10 ส่วนเต็ม เม็ดยาในตำนาน” ชายวัยกลางคนผู้นั้นคิดในใจแล้วกล่าวขึ้นอย่างดูถูกว่า

“เจ้าได้เอาเม็ดยาพวกนี้มาจากที่ไหน ลำพังผู้ฝึกสัตว์ที่ฝึกได้เพียงแค่แมว 2 ตัวอย่างเจ้าคงมิมีปัญญาหลอมเม็ดยาเลห่านี้กระมัง”

“ข้าได้รับเม็ดยาพวกนี้เมื่อไม่นานมานี้ จึงนำมาขายเพื่อหาเงินนะ” หลินฮันกล่าวขึ้นมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย เม็ดยาฟื้นฟูลมปราณพวกนี้นั้นหลินฮันได้รับมาจากระบบเนื่องจากการสังหารศัตรูจึงมิได้ถือว่าโกหกชายตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

ชายวัยกลางคนผู้นั้นได้ยินที่หลินฮันกล่าวมาก็แสยะยิ้มทันที มันยกมุมปากขึ้นอย่างชั่วร้ายแล้วกล่าวขึ้นว่า “เม็ดยาพวกนี้ข้าเกรงว่าจักรับซื้อไว้มิได้ เพราะว่ามันเป็นของโรงประมูลแสงดาราแต่แรกแล้ว มันพึ่งถูกขโมยไปเมื่อไม่นานมานี้ ขอบใจเจ้ายิ่งนักที่นำมาคืนให้ข้า เด็กๆ ส่งแขก” ชายวัยกลางคนผู้นั้นกล่าวจบก็มีชายฉกรรจ์มากกว่า 10 คนปรากฏขึ้นบนชั้น 3 ทันที พวกมันล้วนแล้วแต่มีพลังระดับราชั้นกันทั้งสิ้น ขณะที่ชายวัยกลางคนผู้นั้นกำลังจะเดินจากไป หลินฮันจึงกล่าวขึ้นมาทันทีว่า

“เจ้าคิดว่าทุกอย่างมันจักง่ายดายเช่นนั้นเลยรึ” หลินฮันกล่าวขึ้นมาพร้อมกับปลดปล่อยแรงกดดันอันหนักหน่วง ตอนนี้นั้นหลินฮันเริ่มมีน้ำหูแล้วจริงๆ มาค้าขายอย่างซื่อสัตย์แต่กลับได้ผลตอบรับเช่นนี้ แผ่นดินทั่วทั้งเมืองสั่นสะเทือนดุจแผ่นดินไหว ชายวัยกลางคนและชายฉกรรจ์เหล่านั้นนอนราบไปกับพื้นอย่างขัดขืนมิได้ พวกมันกระอักเลือดออกมาคำโต ตัวอาคารโรงประมูลเริ่มแตกออกเป็นสองฝั่ง สมบัติและยุทธภัณฑ์ทั้งหลายตกลงพื้นระเนระนาด ทันใดนั้นเองก็ได้มีเสียงกล่าวขึ้น

“ขอท่านผู้สูงส่งโปรดระงับโทษะ มิเช่นนั้นเมืองเสงดาราแห่งนี้คงได้กลายเป็นผุยผง ขอท่านผู้สูงส่งโปรดระงับโทษะเถิดขอรับ” เสียงกล่าวนั้นดังออกมาจากด้านหน้าโรงประมูลแสงดารา

หลินฮันถอนแรงกดดันออกทันที เดิมทีเพียงคิดสั่งสอนชายวัยกลางคนที่เอาเม็ดยาของตนไปอย่างหน้าไม่อายเท่านั้น แต่เผลอใช้พลังมากเกินไปหน่อยจึงได้ส่งผลกระทบทั่วทั้งเมืองเช่นนี้ ไม่นานผู้ส่งเสียงอ้อนวอนให้หลินฮันยับยั้งโทษะก็ขึ้นมาถึงชั้น 3 ของโรงประมูลแสงดารา เมื่อได้เห็นสภาพชายวัยกลางคนและชายฉกรรจ์ที่นอนหมดสติพร้อมกับกระอักเลือดท่วมปาก มันถึงกับตัวเกร็ง แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าของหลินฮันนั้น มันแทบหยุดหายใจไปเลยก็ว่าได้ หัวเข่าทั้ง 2 ข้างของมันทรุดลงกับพื้นทันที

“ข้าน้อย จะจะ..เจ้าเมืองแสงดารา ละละ..หลงเสวียนห่าว คะคะ..คารวะเท่าเจ้าขุนเขาเดียวดาย” หลงเสวียนห่าวกล่าวขึ้นมาอย่างตะกุกตะกัก ผู้ที่ติดตามหลงเสวียนห่าวขึ้นมาด้วยได้ยินดังนั้นถึงกับตกตะลึง คุณชายผู้นั้นคือประมุขขุนเขาเดียวดายหลินฮัน ผู้สังหารปีศาจเพียงดาบเดียวเช่นนั้นรึ คนทั้งหลายล้วยคุกเข่าคารวะตามหลงเสวียนห่าวอย่างพร้อมเพรียง

“ไม่ทราบว่าเกิดอันใดขึ้นหรือขอรับ” หลงเสวียนห่าวกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมอย่างถึงที่สุด

“เจ้าถามมันเองก็แล้วกัน” หลินฮันกล่าวขึ้นมาพร้อมกับสะบัดมือคราหนึ่ง เม็ดยาคืนสภาพพุ่งเข้าไปในปากชายวัยกลางคนที่นอนหมดสติไปในทันที