ถํ้าลึกลับ

ตอนนี้หลินเสี่ยวหงเพิ่มระดับพลังอย่างบ้าคลั่ง จนมาหยุดอยู่ที่ระดับราชันขั้น 1 ส่วนหลินปินนั้นพลังของนางเพิ่มขึ้นเป็นหลอมรวมขั้น 4 แซงหน้าเย่หยวนไปหลายก้าวเลยทีเดียว เย่หยวนที่สัมผัสได้ถึงพลังของหลินปินที่เพิ่มระดับขึ้นทุกครั้งที่เจ้ายักษ์สีแดงสังหารสัตว์อสูรได้ ก็ตกใจจนใบ้กินไปแล้ว ในโลกนี้มันเพิ่มระดับพลังกันง่ายดายขนาดนี้เชียวรึ แถมยังมิต้องออกไปต่อสู้ด้วยตนเองอีก

“เสี่ยวไป๋ ข้าฝากเจ้าดูแลหลินปินสักประเดี๋ยว” หลินฮันกล่าวจบก็ทะยานร่างออกไปอย่างรวดเร็ว

“ท่านลุง เอาเนื้อมาฝากข้าเยอะๆนะ” หลินเสี่ยวไป๋ตะโกนตามหลังหลินฮันไป แล้วจึงวิ่งขึ้นไปนั่งบนไหล่ของหลินปิน

“ท่านพี่หายไปไหนหรอเสี่ยวไป๋” หลินปินกล่าวถามอย่างสงสัย เย่หยวนเองก็สงสัยเช่นเดียวกัน

“นายท่านไปทำธุระสักประเดี๋ยวก็คงมาแล้วละขอรับ” เสี่ยวไป๋ตอบกลับ ทันใดนั้นเอง หลินปินและเย่หยวนที่กำลังคุยกับเสี่ยวไป๋อยู่พลันรับรู้ถึงเสียงย่ำเดินอันหนักหน่วงจนพื้นดินสั่นสะเทือน เสียงนั้นค่อยๆเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ไม่นานก็ได้เห็นร่างของมันอย่างชัดเจน มันเป็นหมีตัวใหญ่มีขนาดเท่าช้าง 3 ตัวได้ หลินปินและเย่หยวนนั้นมองพลังของมันมิออกเลยแม้แต่น้อย แต่หลินเสี่ยวไป๋นั้นเพียงใช้หางตามองไปเท่านั้น

“ราชันจักรพรรดิขั้น 1 รึ กระจอกชะมัน แต่เนื้อมันก็น่าจะอร่อยดีนะ ข้ายังไม่เคยกินหมีย่างเลยแฮะ” หลินเสี่ยวไป๋กล่าวออกมา

“จะจะเจ้ากล่าวอันใดนะ ราชันจักรพรรดิงั้นรึ” หลินปินที่ได้ยินดังนั้นถึงกับหวาดกลัว ผู้ที่มีพลังระดับราชันจักรพรรดิในอาณาจักรเทพกระบี่เกรงว่าคงมีไม่เกิน 10 คน แต่สัตว์อสูรหน้าหมีตัวนี้เป็นถึงราชันจักรพรรดิ หลินเสี่ยวหงที่สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของหลินปินเจ้านายของตน จึงพุ่งเข้าไปหมายจักต่อกรกับเจ้าสัตว์อสูรหน้าหมีตนนี้แต่ด้วยระดับพลังที่อ่อนด้อยกว่าจึงทำให้มิอาจต่อกระได้เลย

“พวกเราหนีกันเถอะ” หลินปินกล่าวขึ้นมาด้วยสีหน้าอันหวาดกลัว ทันใดนั้นเองเสี่ยวไป๋ที่อยู่บนไหล่ของหลินปินพลันกระดิกหนวดครั้งหนึ่ง เจ้าสัตว์อสูรหน้ามีตนนั้นถึงกับกระเด็นออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา ร่างของมันฝังลึกจมเข้าไปในภูเขาลูกหนึ่ง พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน ลาวาพวยพุ่งแตกกระจายออกจากภูเขาลูกนั้น

“บร๊ะ เข้าเป้า อีก 2 ลมหายใจคงเนื้อคงหอมน่ากิน” เสี่ยวไป๋กล่าวขึ้นมาอย่างมิรู้ร้อนรู้หนาวอันใดเลยแม้แต่น้อย หลินปินและเย่หยวนที่ได้ยินดังนั้นถึงกับตกตะลึง พลังที่ทำให้เจ้าหมีนั่นกระเด็นไปเมื่อครู่เป็นของเจ้าแมวสีขาวของหลินฮันงั้นรึ น่ากลัวเกินไปแล้ว หลินหงเพียงแค่สะบัดหางในครานั้นปีศาจที่บุกเมืองเขียวอรุณตกตายจนหมดสิ้น มาครานี้เสี่ยวไป๋เพียงกระดิกหนวด ก็จัดการเจ้าหมีระดับราชันจักรพรรดิได้อย่างง่ายดาย ยังมิรวมเจ้านกกระจิบตัวนั้นอีกที่กลายร่างเป็นวิหคเพลิงตัวใหญ่ สัตว์เลี้ยงของแต่ละตัวมีความเป็นมาเช่นไรกันแน่

หลินฮันที่ได้มาถึงเบื้องหน้าหุบเหวมรณะนั้นก็ได้ยินเสียงภูเข้าระเบิกเช่นเดียวกัน แต่ก็มิได้สนใจอันใดมากนัก หลินฮันกระโจนลงไปยังหุบเหวมรณะทันที

พรึบ!

เสียงเท้ากระทบกับพื้นดิน เป็นที่นี่เองที่ในครานั้นหลินฮันคนเดิมได้สิ้นชีวีไป หลินฮันเดินสำรวจตามแนวหุบเหวไปเรื่อยๆ ระหว่างทางก็เจอสัตว์อสูรจำพวกสัตว์เลื้อยคลานเช่น งู ตะขาบ เป็นจำนวนมากแต่ละตัวนั้นล้วยแล้วแต่มีพลังระดับจักรพรรดิทั้งสิ้น บางตัวเป็นถึงราชันจักรพรรดิก็มี

“เข้ามากันให้หมด ความร่ำรวยกลับมาหาข้าแล้ว ฮาฮ่าฮ่า” หลินฮันกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเบิกบานใจ เพราะเมื่อสังหารพวกมันแต่ละตัวถึงแม้จักมิได้เลื่อนระดับพลัง แต่ว่าหินลมปราณที่ได้รับจากระบบนั้นนับว่ามหาศาล

เดินสังหารไปเรื่อยก็ได้พบกับโพลงถํ้าแห่งหนึ่ง “นายท่านด้านในนี้ละขอรับ” หลินหงกล่าวขึ้นมาทันทีที่สัมผัสพลังงานอันเข้มข้นได้

ได้ยินดังนั้นหลินฮันพลันหยิบดาบแห่งราชันมังกรมากระชับในมือ ค่อยๆย่ำเดินเข้าไปด้านในทันที เศษซากสัตว์อสูรกองเรียงรายในพื้นที่ด้านในโพลงแห่งนั้น เดินไปมินานเส้นขนทั่วร่างกายของหลินฮันพลันลุกซู่ เสียงบุรุษเสียงหนึ่งดังขึ้นมาโดยพลัน

“พวกเจ้ามาทางใดจงกลับไปทางนั้น”

เบื้องหน้าของหลินฮันปรากฏตัวตนอันสูงใหญ่ ร่างกายเป็นดั่งมนุษย์ทั่วไปเพียงแต่มีเขางอกออกมาจากบริเวณหน้าผากทั้งสองข้าง ในมือถือหอกเล่มยาวมองดูแล้วช่างให้ความรู้สึกอันน่าหวาดกลัวต่อผู้พบเห็น หลินหงเห็นดังนั้นก็หรี่ตามองอย่างพินิจพิเคราะห์ หน้าตาแบบนี้เหมือนเคยเห็นที่ใดมาก่อน

“พวกเจ้ามิมีรูหูเช่นนั้นรึ ข้าบอกให้มาทางใดออกไปทางนั้น” ตัวตนอันสูงใหญ่กล่าวขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับทำท่าจะกระโจนเข้าใส่

ขณะที่หลินฮันกำลังจักกล่าวอันใดออกไปนั้น หลินหงพลันกล่าวขึ้นมาก่อนว่า “เจ้าเป็นผู้เฝ้าประตูแดนนรก เหตุใดจึงมาอยู่ในแดนมนุษย์เช่นนี้ได้”

ร่างสูงใหญ่และหลินฮันที่ได้ยินดังนั้นพลันตกตะลึง “เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่ เหตุใดจึงรู้จักตัวตนของข้า”

หลินหงได้ยินดังนั้นจึงกลายร่างกับเป็นพยัคฆ์เทวะทมิฬสีชาดดังเดิม เมื่อร่างนั้นได้เห็นหลินหงคืนร่างเดิม มันเริ่มตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวพลางเดินก้าวถอยหลังไปทีละก้าว ทีละก้าว แล้วหันหลังสับตีนหมาวิ่งเข้าไปยังส่วนลึกของถํ้านั้นอย่างรวดเร็ว หลินหงเห็นดังนั้นจึงบอกให้หลินฮันขึ้นมาบนหลังแล้วกระโจนตามไปทันที