สายตาที่ผู้ชายเท่านั้นจะเข้าใจกัน

ใบหน้าของหูชื่อเหวินแดงขึ้นทันที เธอหันขวับไปจ้องหยินเหวินกั๋วด้วยความโมโห ผู้ชายคนนี้นับวันหน้ายิ่งหนาขึ้นทุกที เขาเอาแต่กอดจูบเธอโดยไม่นึกถึงสถานที่

“พี่เติ้งเอารถไถมาแล้ว เธอเก็บของออกไปได้เลย ฉันทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้เธอแล้ว!” จางหมิงเยี่ยนไม่รู้สึกแปลกแยกเท่าไหร่ เธอแต่งงานแล้วส่วนทั้งสองคนก็มีความสัมพันธ์ที่ดี หูชื่อเหวินก็ดูมีความสุข

หยินเหวินกั๋วหยิบเสื้อกันหนาวบุนวมมาสวมให้หูชื่อเหวินและช่วยติดกระดุม

หญิงสาวไม่เคยถูกดูแลแบบนี้มาก่อนจึงหันไปบอกเขาว่า “ฉันจะทำเอง!”

ฉันไม่อยากถูกเขาดูแลจนทำอะไรเองไม่เป็น ตอนนี้เขาก็ดูแลฉันดีจนเหมือนฝันไปอยู่แล้ว

“อย่าสร้างปัญหา! เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว!” หยินเหวินกั๋วจับมือของเธอออกแล้วติดกระดุมให้เธอจนเสร็จ จากนั้นก็พันผ้าพันคอให้ เขาทำเหมือนกับว่าชื่นชอบที่ด้รับใช้เธออย่างไรอย่างนั้น

ในเมื่อปฏิเสธไม่ได้ก็แค่รับไว้ เธอไม่คิดจะพยายามอีกต่อไป

หลังแต่งตัวเสร็จซุนเจียงกั๋วก็เข้ามา เขาหยิบผ้าห่มสองผืนที่หูชื่อเหวินถูกห่อมาในวันที่ตกน้ำ

“พี่หยิน วันนี้ฉันมีเหตุผลที่มานะ! ฉันไม่กล้าถึงขนาดมารบกวนพี่หรอก!” ซุนเจียงกั๋วเดินออกไปพร้อมผ้าห่ม เขาขยิบตาให้ทั้งคู่ด้วยสีหน้า “รีบชมฉันสิ!”

แต่นั่นทำให้หูชื่อเหวินหน้าแดงอีกครั้ง เพราะเธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้เขาเข้ามาตอนที่เธอกับเขากำลังจูบกัน

หยินเหวินกั๋วมองซุนเจียงกั๋วอย่างไม่สนใจเขาโอบเอวหูชื่อเหวินแล้วเดินออกไป

เมื่อพ้นประตูโรงพยาบาลหูชื่อเหวินก็เจอหูเต๋อหลินและหลี่หยงฟางนั่งอยู่บนรถไถแล้ว พวกเขาก็ออกจากโรงพยาบาลวันนี้ด้วยเช่นกัน

เนื่องจากบทสนทนาเมื่อวานนี้ความสัมพันธ์ที่ของเธอกับพ่อในชาติก่อน ที่ซับซ้อน แต่พวกเราอายุเท่ากันในชาตินี้

หูเต๋อหลินและหูชื่อเหวินมองหน้ากันจากนั้นจึงพยักหน้าทักทาย

ในขณะที่หูชื่อเหวินกำลังปีนขึ้นรถไถ หยินเหวินกั๋วกลับอุ้มเธอขึ้นรถไถ

ในสายตาของเขาแล้วเป็นการเคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติ แต่หูชื่อเหวินอายมากเธอนั่งหน้าแดง

ชายหนุ่มหยิบผ้านวมจากมือซุนเจียงกั๋วมาหนึ่งผืนเพื่อวางบนพื้นรถไถให้หูชื่อเหวินนั่ง จากนั้นก็หยิบอีกผืนคลุมตัวเธอ เขากลัวว่าตอนรถเริ่มวิ่งลมหนาวจะทำให้ร่างกายเธอเย็น

การดูแลหญิงสาวอย่างเอาใจใส่ของเขาตกอยู่ในสายตาของทุกคน พวกเขาแอบยิ้ม

หูชื่อเหวินอายยิ่งกว่าเดิม การแสดงความรักอย่างเปิดเผยนี่มันอะไร!

แต่ดูเหมือนว่าทุกคนจะคุ้นเคยกับมันไปแล้วโดยเฉพาะซุนเจียงกั๋วที่มีภูมิต้านทาน อย่างไรพี่ชายคนนี้ของเขาก็เริ่มไม่ปกติตั้งแต่คบหากับหูชื่อเหวินแล้ว

หญิงสาวมักรู้สึกว่ามีกลิ่นแปลกๆ บนผ้านวม วันนั้นเธอไม่รู้สึกตัวตกเพราะอยู่ในอาการโคม่า แต่เหมือนได้กลิ่นตุๆจากผ้านวม คิดว่าผ้านวมสองผืนน่าจะถูกเอามาจากหอพักของยุวชนชาย

ทำให้เธออดนึกถึงวันที่นอนหอพักของหยินเหวินกั๋วไม่ได้ เขาเป็นผู้ชายสะอาดไม่มีกลิ่นแปลกๆ ยกเว้นกลิ่นสบู่ เธอไม่เคยสังเกตมาก่อนแต่เมื่อนึกขึ้นมาได้ก็พบว่าเขาเป็นคนสะอาดกว่ายุวชนคนอื่นมากจริงๆ แม้แต่บ้านก็ถูกจัดอย่างมีระเบียบ

ผู้ชายคนนี้มีข้อดีนับไม่ถ้วน ถือว่าเป็นผู้ชายที่มีคุณสมบัติดีใช่ไหม?

พอคิดแล้วก็หันไปมองหยินเหวินกั๋วที่นั่งอยู่ข้างตัว

ชายหนุ่มเพียงหันไปมองหน้าเธอเท่านั้น เขาไม่รู้ว่าเธอคิดอยู่ถึงได้หรี่ตามองกันแบบนี้

หลังจากถูกจับได้ว่าแอบมองคนอื่นหูชื่อเหวินก็ขมวดคิ้ว เธอยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน แล้วเสมองไปที่อื่นเธอคิดดุด่าตัวเองอยู่ในใจผู้หญิงโง่เธอทำอะไรลงไป?

รถไถขับเคลื่อนไปหยินเหวินกั๋วรั้งหูชื่อเหวินให้พิงกับตัวเองเพื่อป้องกันไม่ให้เธอโครงเครงไปมา

เมื่อเห็นถนนอันแสนคุ้นเคย ทั้งสองจึงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงฉากที่พบกันครั้งแรก

ตอนนั้นหยินเหวินกั๋วหลีกเลี่ยงหูชื่อเหวิน แม้จะอยู่บนรถไถคันเดียวกันแต่เขาก็เลือกนั่งไกลเธอมากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะรังเกียจ แต่ตอนนี้เขากลับนั่งใกล้กับเธอมากที่สุดจนแทบจะตัวติดกันเลยทีเดียว

อาจเป็นเพราะพวกเขาทั้งคู่คิดเรื่องเดียวกัน จึงได้บังเอิญเงยหน้าขึ้นสบตาอย่างมีความหมาย เป็นเพราะโชคชะตาได้นำพาให้มาเจอใครบางคนโดยที่เราไม่รู้ตัว

“อะแฮ่ม!”

ซุนเจียงกั๋วนั่งใกล้พวกเขามากที่สุด ตอนนี้เขาเสียใจมากที่มานั่งตรงนี้ การได้กินอาหารสุนัขท่ามกลางลมหนาวที่พัดผ่าน ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีแต่อย่างใด

เมื่อได้ยินเสียงไอแห้งๆอย่างไม่พอใจของซุนเจียงกั๋ว หูชื่อเหวินยิ้มออกมาอย่างเคอะเขิน เธอฝังหน้าลงในอ้อมแขนของหยินเหวินกั๋วราวกับต้องการหลบซ่อน

เขาตบไหล่ของเธอเบาๆ พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไร

เติ้งกวงหรงผ่านหอพักหูเต๋อหลินเป็นคนแรก เมื่อเขาลงไปจากรถก็หันไปขมวดคิ้วมองหูชื่อเหวินสลับกับหยินเหวินกั๋วที่นั่งอยู่ข้างๆช ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เคยเป็นผู้อาวุโสของเธอ พอเห็นแบบนี้แล้วจึงออกจะไม่พอใจอยู่บ้าง

หยินเหวินกั๋วไม่เคยสนใจหูเต๋อหลินอย่างจริงจังมาก่อน ทว่าตอนนี้เมื่อรู้ว่าเขามีความสัมพันธ์แบบไหนกับหูชื่อเหวินในชีวิตที่แล้วจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา

หลังจากเห็นสายตาตรวจสอบของหูเต๋อหลิน เขาจึงยืดอกขึ้นอย่างสง่างาม พยักหน้าให้เขาอย่างจริงจัง ส่งความหมายว่าหูเต๋อหลินไว้ใจให้เขาดูแลหูชื่อเหวินได้

หูเต๋อหลินไม่พูดอะไร เขาพยักหน้าตอบรับแล้วเดินเข้าหอพัก

คนอื่นไม่ได้สังเกตเห็นแต่หูชื่อเหวินรู้สึกได้ เพราะความคิดที่หยินเหวินกั๋วมีต่อหูเต๋อหลินเปลี่ยนไปกะทันหัน เขารู้อะไรบางอย่างหรือเปล่า? ทำไมถึงได้เปลี่ยนทัศนคติของตัวเองล่ะ?

ชายหนุ่มไม่ได้อธิบายให้หูชื่อเหวินฟัง เขาตบไหล่เธออย่างเพื่อปลอบโยน มีแค่สายตาและความคิดบางอย่างที่มีเพียงผู้ชายเท่านั้นที่จะเข้าใจ เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆไม่จำเป็นต้องรู้หรอก

เติ้งกวงหรงติดเครื่องยนต์อีกครั้ง คราวนี้เขาขับไปจอดที่หน้าหอพักของหูชื่อเหวิน หยินเหวินกั๋วลงจากรถก่อนเพื่ออุ้มเธอลง

ความใกล้ชิดของพวกเขากำลังจะต้องห่างกันในไม่ช้า เขารู้สึกวูบโหวงอยู่ในใจ แม้ว่าจะได้เจอกันยามทานข้าวกลางวันและเย็นได้ตามปกติ หรือแม้แต่การไปรับเธอหลังเลิกงาน แต่สองวันที่ผ่านมาพวกเขาอยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืน จะให้กลับไปเห็นเธอวันละสองสามชั่วโมงมันไม่น่าพอใจนัก

แต่ไม่มีทางให้เขาเลือก…

จางหมิงเยี่ยนเห็นทั้งคู่ยังไม่อยากแยกกัน เธอจึงเดินเข้าหอพักไปพร้อมกับข้าวของ ซุนเจียงกั๋วก็แสร้งทำเป็นไม่เห็นเขาเดินไปคุยกับเติ้งกวงหรง

“พักผ่อนให้เพียงพอ หยุดงานสักสองวันเถอะ”หยินเหวินกั๋วเหยียดนิ้วออกและเล่นผมของหูชื่อเหวินอย่างอ่อนโยน เขาไม่อยากห่างจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว