มุ่งมั่นที่จะเลี้ยงดูหูชื่อเหวิน

บทที่199 มุ่งมั่นที่จะเลี้ยงดูหูชื่อเหวิน

หูชื่อเหวินตระหนักได้ว่าพวกเขากำลังจะต้องแยกจากกัน ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้คิดถึงมันมาก่อนแม้ว่าจะเถียงกับเขาเพื่อต้องการที่จะออกจากโรงพยาบาลก็ตาม

เมื่อเห็นความผิดหวังบนใบหน้าของหยินเหวินกั๋ว เธอรู้สึกไม่สบายใจ

“ฉันเข้าใจแล้ว คุณก็พักผ่อนให้เพียงพอด้วย สองสามวันมานี้คุณดูแลฉันมามากแล้ว!”

หยินเหวินกั๋วดูแลเธอตลอด 2 วันที่ผ่านมา ในชีวิตที่แล้วเธอเคยเข้าโรงพยาบาลแต่ไม่เคยมีใครมาดูแล แต่ในชีวิตนี้กลับมีผู้ชายคนนี้อยู่เคียงข้างเสมอ เขาทั้งใส่ใจและดูแลเธอเป็นอย่างดี แต่ทำไมเธอถึงได้ชอบผลักไสนัก?

ม่านหมอกปรากฏขึ้นในดวงตาของหูชื่อเหวิน ขอบตาของหญิงสาวเริ่มแดงขึ้น

เมื่อเห็นการแสดงออกของเธอหยินเหวินกั๋วจึงก้มลงจูบหน้าผากด้วยความความรัก เขาสบายใจขึ้นเมื่อเห็นเธอเองก็ไม่เต็มใจที่จะแยกจากกันเหมือนเขา อย่างน้อยในหัวใจของเธอก็มีเขาอยู่ในใจ

“เข้าไปพักข้างในเถอะ ตอนเที่ยงฉันจะเอาอาหารมาให้!”ไม่ว่าจะอยากไปหรือไม่ หยินเหวินกั๋วก็ไม่ยอมให้หูชื่อเหวินต้องลมเย็นนานๆ

“อืม…”หูชื่อเหวินพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง เธอเดินอย่างเชื่องช้าเข้าหอพร้อมกับเหลียวหลังหันไปมองชายหนุ่มสองสามครั้ง

เขาไม่กลับขึ้นรถจนกระทั่งประตูหอปิดไปสักพัก เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ

เมื่อเติ้งกวงหรงกับซุนเจียงกั๋วเห็นว่าทั้งคู่แยกกันแล้วพวกเขารับรู้หยินเหวินกั๋วอารมณ์ไม่ดี พวกเขาจึงพากันนั่งรออยู่อย่างนั้น

“พี่หยินเสร็จแล้วใช่ไหม! พวกพี่ยังอยู่ในไร่เดียวกันยังเจอกันได้ถ้าอยากเจอ หรือจะแต่งงานกับเธอไปเลยจะได้เจอกันได้ตลอดเวลา”ซุนเจียงกั๋วไม่ปล่อยให้โอกาสล้อเลียนเขาหลุดไป เขารู้ว่าตั้งแต่พี่หยินตกหลุมรักเขาก็เริ่มเป็นมนุษย์ปกติมากขึ้น

ดวงตาของหยินเหวินกั๋วมืดครึ้มเขาไม่ได้ส่งเสียงตอบเขาอยากแต่เขาใกล้ชิดได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธออยากแต่งงานกับเขา ปมในใจของเธอยังไม่ถูกคลายออกจนหมด

สิ่งที่เขาหวังเอาไว้ คือในที่สุดเธอจะยอมรับเขาโดยไม่ต้องมีอะไรติดค้างอีกต่อไป

หูชื่อเหวินเข้มแข็ง เธอทำอะไรหลายอย่างได้ด้วยตัวเอง เขารู้ว่าต่อให้ไม่มีผู้ชายมาช่วยเหลือ เธอก็สามารถใช้ชีวิตได้เป็นอย่างดี แต่เขาอยากให้เธอรู้ว่าต่อให้ผู้หญิงเก่งแค่ไหนก็ไม่มีความสุขเท่ากับมีใครสักคนให้คอยพึ่งพา

เขาเงยหน้ามองประตูที่พักซึ่งปิดสนิท ดวงตาของหยินเหวินกั๋วเต็มไปด้วยความคิดถึง แม้จะไม่เต็มใจแต่ในที่สุดเขาก็ค่อยๆ ถอนสายตาออก

ไล่ตามภรรยายังไม่สำเร็จ เขาจะต้องขยันสักหน่อย!

หยินเหวินกั๋วยังคงมั่นใจในตัวเอง ต่อให้หูชื่อเหวินยังไม่รักเขา แต่เธอไม่ได้ต่อต้าน สักวันเขาก็จะเอาชนะใจเธอได้ เขาเต็มไปด้วยสัญชาตญาณที่อยากจะครอบครองหัวใจของเธอ ไม่ต่างจากยามอยู่ในกองทัพ เขาจะได้รับชัยชนะกลับมาเสมอ แม้ว่าจะบาดเจ็บสาหัสในครั้งสุดท้ายจนชีวิตแขวนอยู่บนเส้นดายแต่ก็ประสบความสำเร็จตามที่ได้ตั้งเป้าหมายไว้

เพียงแต่ว่าเป้าหมายในครั้งนี้คือจิ้งจอกน้อยซึ่งท้าทายกว่าเป้าหมายในครั้งก่อน

แผนการของเขาคือดูแลหูชื่อเหวินจนทำให้เธอนึกถึงเขาทุกครั้งที่เจอปัญหา เขาจะคอยเป็นหลักให้เธอพึ่งพาเสมอ

เมื่อนึกถึงแววตาสดใสของหูชื่อเหวินที่บางครั้งก็เจ้าเล่ห์หรือบางครั้งก็เต็มไปด้วยความออดอ้อน หัวใจของเขาก็อ่อนลงในทันที แม้แต่ใบหน้าก็ยังอ่อนโยนลงและยกยิ้มอย่างไม่รู้ตัว

ซุนเจียงกั๋วมองพี่ชายที่นับถือ ตอนแรกยังดูสิ้นหวังและเศร้าโศก แต่ในพริบตาก็ยิ้มด้วยใบหน้าอ่อนโยน ป่วยหรือเปล่าครับ!

หลังจากหูชื่อเหวินเข้าไปในหอพัก หลี่เสวี่ยฉินก็เดินเข้ามาหาทันทีเธอจับมือหูชื่อเหวินพูดอย่างรู้สึกผิดว่า

“ชื่อเหวิน ฉันขอโทษ… ถ้าฉันไม่ยืนยันให้เธอแข่งขันกับหลี่เสี่ยวหงในวันนั้น คงไใ่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น”

เมื่อเห็นหลี่เสวี่ยฉินรู้สึกผิด หูชื่อเหวินจึงตบไหล่ของเธอ “ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันยังมีชีวิตอยู่ กลับมาวิ่งได้อีกครั้งแล้ว!”

แน่นอนว่าหูชื่อเหวินไม่โกรธเธอเลย เลขาหลี่บอกว่าหลี่เสี่ยวหงถูกคนยุแยง นั่นก็คือคือเฉินซูเฟินนั่นเอง ทันทีที่เข้ามาเธอจึงมองหาผู้หญิงคนนั้นแต่เฉินซูเฟินหันหลังให้จึงไม่เห็นสีหน้า

หูชื่อเหวินไม่รู้ว่าทำไมเฉินซูเฟินถึงทำเรื่องเลวร้ายใส่เธอเสมอ? ตอนแรกก็สร้างข่าวลือ คราวนี้ก็หลอกคนอื่นสร้างเรื่องให้เธอเกอดอุบัติเหตุ ทำไมถึงได้เกลียดเธอมากขนาดนั้น?

ในความคิดของหูชื่อเหวิน ไม่ว่าจะหลี่เสี่ยวหงหรือเฉินซูเฟินพวกเธอต่างป่วยทางจิต สมควรจะได้รับการรักษา!

จางหมิงเยี่ยนกางผ้าห่มออก ให้หูชื่อเหวินนอนลงบนเตียง

หูชื่อเหวินปฏิเสธที่จะนอนพัก แค่สองวันที่ผ่านมาในโรงพยาบาลสองวันก็นับว่าพัผ่อนมากแล้ว

ตอนนี้ร่างกายของหูลี่อิงไม่ได้บอบบางเหมือนเดิม ตั้งแต่มาเธอเริ่มออกกำลังกายสม่ำเสมอ ครั้งนี้เมื่อตกน้ำและโดนลมหนาวเพียงแค่ฉีดยา กินยาและพักให้เพียงพอก็หายป่วยได้ง่ายดาย

ดูเหมือนว่าร่างกายนี้จะทำอะไรตามใจชอบเหมือนชาติที่แล้วไม่ค่อยได้ แต่เดิมเธอเป็นคนแช็งแรง ปกติแล้วปีหนึ่งเธอแทบจะไม่ปวดหัว เป็นไข้หรือตัวร้อนเลยด้วยซ้ำ เธอจึงไม่ชินกับร่างกายที่อ่อนแอของหูลี่อิง ถึงแม้ว่าตอนนี้จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังผอมเกินไป

เรื่องนี้ช่วยไม่ได้ชีวิตก่อนเธอกินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน ร่างกายหูลี่อิงก็เป็นเช่นนั้น นี่คือสิ่งที่น่าอิจฉาสำหรับหญิงสาวทุกคน ขอแค่ผอมเท่านั้นใส่ชุดไหนย่อมสวยงามทุกชุด

หยินเหวินกั๋วที่วางแผนขุนเธอให้อ้วนคงจะต้องผิดหวัง แม้ว่าหมูในทีมผลิตจะถูกเลี้ยงจนอ้วนได้แต่คงไม่ใช่หูชื่อเหวิน

หูชื่อเหวิน จางหมิงเยี่ยนและหลี่เสวี่ยฉินคุยกันอย่างมีความสุข โดยไม่สังเกตว่าเฉินชูเฟินกำลังอยู่ในอาการสับสน

เธอรู้ว่าหูชื่อเหวินกลับมาแล้ว เธอมีอาการโคม่าอยู่หนึ่งวันหนึ่งคืนนอกจากเป็นไข้ก็ไม่มีอะไรร้ายแรงมาก

แต่ตอนนี้เธอไม่ได้สนใจความเป็นความตายของผู้หญิงคนนั้น แต่กำลังตื่นตระหนกกับบางอย่างของตนเอง

เฉินซูเฟินมีประจำเดือนมาสม่ำเสมอ แต่นี่มาช้าไปสองวันแล้ว เมื่อก่อนเธอจะต้องปวดหลังและท้องอืดก่อนประจำเดือนจะมาสองสามวันทุกครั้ง แต่ตอนนี้กลับไม่มีอาการเลย

ประจำเดือนของเธอมาตรงเวลา แต่หลังจากเกิดเรื่องเลวร้ายแล้ว เธอก็ไม่ได้ใช้วิธีการป้องกันอื่นๆ ตอนนั้นเฉินซูเฟินหนีออกมาจากนั้นจึงหลบโรงแรมของเมืองเจียงเฉิงอยู่สองสามวัน เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามหาตนเอง เธอซื้อตั๋วกลับมาที่ไร่ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป ได้แต่โกรธแค้นและอยากระบายความโกรธใส่หูชื่อเหวินเท่านั้น

แล้วฉันจะทำอย่างไรดี? ถ้าท้องขึ้นมาจริงๆ จะเกิดอะไรขึ้น? ฉันไม่อยากได้ลูกของไอ้สารเลวสองคนที่ข่มขืนตัวเอง

เฉินซูเฟินตัดสินใจว่าจะรออีกสองวันเพื่อดูว่าประจำเดือนจะมาหรือไม่ หากไม่มาก็จะไปที่ตลาดมืดเพื่อซื้อยาทำแท้ง

ตอนนี้เฉินซูเฟินเริ่มโมโหและเกลียดชังเสียงหัวเราะของหูชื่อเหวินที่ลอยเข้ามาในหูมากกว่าเดิมอีกหลายเท่า